LG Switf L3 i smartfon wyposażony w Internet innym urządzeniom. Wbudowane radio i odtwarzacz muzyczny umilą użytkownikowi czas a gniazdo na karty microSD pozwoli rozszerzyć pamięć telefonu do 32 GB.
Nokia Asha 302 wyposażona jest w wygodną klawiaturę QWERTY, a aplikacja „Społeczności” pozwoli wygodnie obsługiwać Facebook, czy Twitter.
Nokia Asha 302 pracuje w sieci HSPA (do 14,4 Mb/s). Ponadto telefon wyposażony jest w aparat o matrycy 3,2 Mpix pozwalający nagrywać video o rozdzielczości VGA. Zrobionymi zdjęciami będzie można się pochwalić za pomocą aplikacji „Społeczności” obsługującej takie portale społecznościowe jak Facebook, Twitter i Flickr.
źródło: T-Mobile
Kan
Ten LG nie jest może topowym smartfonem ale dla osoby która chce zacząc swoją przygodę z androidem może być idealny.
A co do powiedzenia mają płatni naganiacze ?
@or: oj płatni naganiacze będą chwalić 🙂 bo jest co. W końcu jakiś operator z wystarczalnym sprzętem. Jak dla mnie ta druga pozycja jest strzałem w dziesiątkę dla biznesowców. Wystarczające parametry i dostęp do portali… więcej nie potrzeba bo i pewnie cena dobra.
Tą Ashę za 450zł kupię w MM,miałam ją w rękach i pobawiłam się trochę,fajniutki fonik z parametrami w sam raz dla mnie,gdyby nie ta tandetna obudowa i fatalnie niedopasowane elementy to już by była moja…ale boję sie że mógłaby roku nie przetrwać taki delikatny,chyba wybiorę solida..
Asha 302 jest fajniutka w możliwościach i parametrach dla normalnego użytkownika komórek,ale niestety ta obudowa słabo dopasowana, ze szczelinami i prześwitująca kolorkami widać że indyjsko-indonezyjska jakość niestety…
Dokładnie, ale naganiaczom (takiemu jak ten z dołu) nie wmówisz tego.
Ten Lg byly bardzo fajnym malym telefonem gdyby rodzialka byla wieksza czyli 320×480 a nie marne 240×320 na 3.2 cala
Nokia Asha 302 czy LG Swift L3(E400) który mam wybrać doratcie mi pliss
Do słuchania muzyki i pisania smsów Asha 302 będzie lepsza, jeśli chcesz korzystać z internetu w telefonie np. sprawdzanie poczty itp. to lg 🙂 także wszystko zależy od preferencji.
Génération Identitaire Distributes Food to Homeless People, but Only Indigenous French
Cheradenine Zakalwe
wczoraj, 22:12
Too French to get housing
Génération Identitaire, the French nationalist youth movement that made international headlines by occupying the roof of a mosque in Poitiers, has launched a campaign to distribute food to homeless people, but only if they are of indigenous French stock. Under the name Génération Solidaire, the action is already underway in Lyon and will soon be rolled out across France.
The movement claims that indigenous French people are discriminated against in formal and informal ways if they apply for social assistance. Multicultists have denounced the action in hysterical terms.
A group called Collectif 69 said:
We will not allow these fascist groups to aggravate the division between the inhabitants of our cities.
…In any case, the Rhône town council will have no choice but to ban this illegal distribution which also risks provoking disturbances to public order.
Sources: Génération Identitaire Lyoncapitale.frjava*****:icon(’:oops:’)
Knights Templar HQ in Cordoba?
Cheradenine Zakalwe
wczoraj, 16:32
I came across this when I was walking around Cordoba. It’s a Knights Templar seal: Sigillum Militum Xpisti (Seal of the Army of Christ). Mucho strange. No idea what lies behind the shutter. I’ll need to go back and find out some time. Maybe they have some cool equipment or training for me?
java*****:icon(’:oops:’)
wtorek
Danish cartoon calls Iranian president Mahmoud Ahmadinejad a monkey
Nicolai Sennels
wtorek, 23:49
Danmark are famous for our export of bacon and cartoons ridiculing Islam and its leaders. Here is one more, this time from the newspaper Jydske Vestkysten, January 21 2013:
„Ayatollah to Ahmadinejad: „Have a nice trip”. Below the picture: „Iran wants to send a monkey into space!””
Spanish Artist Receives Threats After Eating Koran
Cheradenine Zakalwe
wtorek, 23:40java*****:icon(’:oops:’)
The Navarran artist Abel Azcona, international exponent of performance art, is receiving threats because of his work „Eating a Koran”, in which he eats pages from the book sacred to Muslims.
The piece forms part of an invetigation project initiated during a residency on the topic of religious fundamentalism and the need to „nourish ourselves with fiction, lies and fear”. Specifically, this project consists of an installation, a performance and a video work, in which the artist eats a copy of the Koran over eight hours as a critique of religious radicalism. „I believe in freedom of expression, provocation and artistic freedom, and I will certainly continue doing so today, tomorrow and always,” comments Abel Azcona, who has been threated by anonymous letters, emails and SMS.
„I believe in art as a critical tool and to create debate about the politics of identity”, adds the Navarran artist, who has received criticism ever since he started in performance art, „but they will never change my way of thinking and working; what’s more, the threats clarify my path, and I know that I am in the right.” For that reason he will go on using art „as a critical weapon for whoever wants to feel it and listen to it.”
Source: Deia.com H/T: Maria José
Netherlands: Enrichment in Action in Eindhoven
Cheradenine Zakalwe
wtorek, 22:57java*****:icon(’:oops:’)
Two youths aged 15 and 17 have reported to the police after security camera footage showing a gang of eight young men beating up a man in Eindhoven went viral. The two youths are said to be from Belgium, local television station Omproep Brabant said. The broadcaster aired the footage as part of a regional crime show on Monday, after which it was picked up on social media networks. The apparently unprovoked attack took place on January 4. The 22-year-old victim was hit and kicked by several of the eight-strong group after they marched down the street on 'a war footing’. He suffered severe concussion and injuries to his mouth and jaw. Police spokesman Jordi Cebrian described the attack as 'cowardly’ and said more arrests will now follow.
Source: Dutchnews
Italy: Paki Asylum Seeker Attacks Italian Girlfriend Because She Takes Name of Allah in Vain
Cheradenine Zakalwe
wtorek, 14:01java*****:icon(’:oops:’)
It happened in Ragusa, in Sicily, a city classified as part of global heritage by UNESCO thanks to its baroque architecture, and which distinguished itself especially in history by chasing out the Arab occupiers in 1090, with the aid, according to legend, of Saint George descended from the sky.
On Wednesday night, a woman, described by local journalists as „a 32-year-old Ragusan” received a visit in her home from her „fiancé”, Amran Jhah Syed Ali, a 23-year-old unemployed Pakistani asylum seeker. The Paki had arrived with a friend from Chad to watch a film on the television. They took advantage of the opportunity to empty a bottle of vodka between them.
This touching scene of multi-ethnic fraternisation was brutally interrupted when the Italian woman pronounced the name of Allah in vain. Her „fiancé” then attacked her after having broken the vodka bottle in fury. The Chadean, who tried to calm him down, was injured in the hand.
The woman took refuge in her bedroom, where she locked herself in and called the carabinieri for help, at around 1 am, while the fiancé tried to break the door down.
When they arrived, the carabinieri noted that the two immigrants were in a state of intoxication and that the furniture in the flat had been devastated. The Paki had also injured himself in the hand, either when breaking the bottle or punching the door. An ambulance took him to the emergency ward with the Chadean. The Italian woman, still in shock, went to stay with a friend.
But the night continued to be agitated for everyone. Once his had been treated, the Paki then started looking for his fiancée. He went to the house of the friend where his shouting forced the carabinieri to intervene again, at 3 am. „A patrol brought the individual, visibly agitated and still under the effects of alcohol, to the asylum seeker community centre”.
„But this second intervention still was not enough to bring the foreigner to his sense,” who went to the friend’s house again and smashed in the front door with a large rock. Two cars of carabinieri came to the rescue. The Paki was finally arrested, not without difficulty, and he was placed in handcuffs, after which he attacked one of the officers and fought to the ground with him. He was placed in provision detention in Ragusa prison.
Amran Jhah Syed Ali was charged with resistance and violence to an agent of public order, assault and wounding, aggravated threats, damage to property.
Among the local newspapers, the Gazetta Iblea had the headline : „Paki handcuffed in the name of Allah”. The Corriere di Ragusa is more de*****ive : „He attacked his fiancée who pronounces the name of Allah in vain”. Insula Report (screenshot above) is more balanced and without doubt more exact: „Rage in the name of Allah and vodka”
Source: Novopress
Council of Europe Considers Ban on 'Extremist’ Members
Cheradenine Zakalwe
wtorek, 12:51
java*****:icon(’:oops:’)
The parliamentary assembly of the Strasbourg-based Council of Europe is considering a ban on some of its far-right members if they are affiliated with parties that are “neo-Nazi, racist and anti-Semitic”.
Eleni Zaroulia, a deputy from the Golden Dawn party in Greece and her Hungarian colleague Tamás Gaudi Nagy, from the far-right Jobbik party, could see their accreditation withdrawn under challenges launched yesterday (21 January).
Italian MP Fiamma Nirenstein accused both members of belonging to political parties which were “racist and anti-semitic” and that the values of these parties were in conflict with the Council of Europe’s ideals and principles (see background).
The challenges were supported by at least 10 members of the Council of Europe’s Parliamentary Assembly.
“Ms Zaroulia has said in her country’s Parliament that the immigrants were sub-humans who invaded her homeland and spread diseases,” said Nirenstein, as quoted by Reuters. „Mr Gaudi Nagy has told his Parliament that there was a list of Jews representing a threat to national security, and who were exploiting the Holocaust to dominate the world.”
The Assembly’s Committee on Rules of Procedure, Immunities and Institutional Affairs will now meet to consider both challenges.
Under Assembly rules, the committee could ratify the credentials or not to ratify them. It could also to ratify the credentials but restrict the two lawmakers’ right of participation or representation in the Assembly and its bodies.
Both members continue to sit provisionally in the Assembly until a decision is reached.
The nomination of both members to the Assembly’s Committee on Equality and Non-Discrimination, as well as Nagy’s membership of the Committee on Legal Affairs and Human Rights, were also challenged by French legislator Arlette Grosskost.
Under Council rules, disputed committee nominations are forwarded by the president of the Assembly to the national delegation concerned. If confirmed proposals or new proposals are disputed, the Assembly votes on the matter.
Internal controversy
The challenge is not supported by everyone in the Assembly, including Assembly President Jean-Claude Mignon of France, who said the pair had been elected following what has been considered democratic elections.
“It is not the job of the Assembly [PACE] to tell the Hungarians or the Greeks ‘You voted correctly’, or ‘You didn’t vote correctly,” he was quoted as saying.
This is not the first time that representatives of extremist parties have made it to the Parliamentary Assembly, said Andrew Cutting, the Council of Europe’s media officer in Brussels.
Lessons learned
The most recent similar case was in 2004, when the entire delegation from the then-Serbia and Montenegro was challenged because one of its members came from a party whose leader was facing trial at the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY).
At that time, the Assembly decided today that it “cannot but ratify the credentials of the parliamentary delegation of Serbia and Montenegro”, because the failure to do so would would “punish the democratic forces in Serbia and Montenegro represented in its national delegation”.
After that case, the Council of Europe changed its rules to allow individual parliamentarians to be challenged, rather than the entire national delegation.
Source: EurActiv
European „democracy” is much like the one they have in Iran. It’s not a democracy at all. It’s a theocracy. In Iran, the religion is Islam. In Europe, it’s human rights. In both cases, whether democratic policies can be implemented or representatives can assume their office is determined by the degree to which they conform with the written rules of the religion.
poniedziałek
Necla Kelek: „Social Science Research in Germany is Totally Ideologised”
Cheradenine Zakalwe
poniedziałek, 23:13java*****:icon(’:oops:’)
Necla Kelek is a Turkish immigrant who grew up in Germany. She has written books criticising various aspects of Islamic and Turkish culture and describing the barriers they create to successful integration in Germany. Because she is non-European herself, she is immunised against accusations of racism. So the multicultists strive to find other grounds to criticise her.
Patrick Bahners, until 2011 features editor of the „FAZ” [Frankfurter Allgemeine Zeitung, a major German newspaper], and the German historian Wolfgang Benz have written books against you and other „Islam critics”. And already in 2006, 60 immigration researchers protested publicly against your book „The Lost Sons”: they said you worked unscientifically and generalised in an impermissible way . . .
If using the same working methods I had said that immigrants were oppressed, they wouldn’t have anything unscientific about it at all, I believe. It’s the result that doesn’t suit them! For my book „The foreign bride” about forced marriages, I spoke with 40 to 50 women who had been married into Germany, read innumerable books and conducted research. For „The Lost Sons” I did interviews with men in prison for two years and conducted analysis. What I say, I prove. However I am an independent author and have no academic institute backing me up, nor would I be able to …
What does that mean, you wouldn’t be able to?
The protest of the 60 immigration researchers was organised by my former PHD supervisor! In my PHD work I had found that Islam still created obstacles to immigration in the third generation. She said that’s not right, it is only temporarily strict then it sorts itself out. That seemed, ultimately, to be plausible to me. When, after further research, I came to different conclusions and presented them publicly, I was finished as far as she was concerned.
Could you not have tried at another university?
Social science research in Germany is totally ideologised. The consensus is that society has failed to integrate people. If there are problems with immigrants, for them there must be social reasons for it. To describe culture as a determining factor is taboo for them. And it keeps getting worse. Iranian, Turkish, German students tell me that they are immediately mobbed when, for example, they want to do research about family structures: for questions like „Are honour killings symptomatic? Is there a compulsion to get married, where does that come from historically?” they don’t find any professors.
Source: Die Presse Via: EuropeNews
java*****:icon(’:oops:’)
niedziela
Rotherham: Muslims Harass Old Woman to Try and Drive Her Out of Her Home
Cheradenine Zakalwe
niedziela, 22:32
This is a pattern of behaviour that has been described repeatedly by Europeans living in Muslim-colonised areas: the Muslims harass the Europeans to try and drive them out of their home so they can purchase it and islamise the areas further. Here is a previous account of a different but similar case here. The video above is from the BNP and shows a first-person account of the harassment in Muslim-enriched Rotherham.
Source: BNP
Let’s not forget that Rotherham’s MP is the recently disgraced (again) Denis Matyjaszek, who calls himself Denis MacShane, and who I call Denis MacShame. In the 1970s, MacShame was responsible for bringing in the NUJ Guidelines on Race Reporting, which instituted systematic censorship of stories that case third-world immigrants or their descendants in a negative light. Brutalised British people, like the old woman above, or like the teenage girls who have been victims of Muslim grooming in Rotherham, are the inevitable consequence of the long-term suppression of information and free discussion. It somehow seems poetically, and tragically, fitting, that the consequences of MacShane’s own past folly and wickedness should be visited upon him and those who elected him.
Leading Belgian Businessman Expresses Fears About Islamisation
Cheradenine Zakalwe
niedziela, 12:25java*****:icon(’:oops:’)
Two things about this interview are especially notable. The first is that the person being interviewed, George Jacobs, is part of the Establisment: IMF economist, banker, industrialist. The second is that his remarks were completely unprompted. The interview wasn’t about this topic. It was generally about economic affairs. Then, suddenly, he wanders off and starts talking about islamisation.
When you look at our society, what prompts the most reflections in you?
In Belgium, it’s the change in demographics that worries me. I’m totally in favour of the opening of our borders and see a positive aspect to immigration, but I am struck by the difference in the cultures which currently make up our society. I am afraid that we are not succeeding in with this integration in a world where we have to integrate.
You are thinking mainly of the islamisation of Brussels?
Many Islamists are worried about their extremism. That worries me. We have become a soft civilisation in general, and thus also in the face of islamisation! If we are soft faced with people who arrive with a force of conviction and ready to do anything in the name of irrationality… it’s dangerous, because nothing can stop irrationality. A Muslim burgomeister does not bother me as long as the cultures understand one another and we do not withdraw from politics because they are there. Too often, we withdraw when confronted by them…
Specifically, what risk do you see?
I fear for the future of western Europe if it doesn’t succeed in integrating the new cultures, as the USA has done. The risk is of an imbalance, as much because of the retreat of the first as the aggressiveness of the second in their will to have the last word.
Source: La Libre
Nauka to potęgi klucz
Przemysław Słomski
wtorek, 00:07
Wielu z czytelników pamięta szalone lata 90te i początki puchnięcia bańki edukacyjnej. Jeszcze kilka lat po upadku komuny bezrobocie wśród magistrów wynosiło parę procent, gdy reszta populacji powoli poznawała smak beznadziejnego 20% czy 30% bezrobocia. Mówiło się wtedy skończ dowolną wyższą uczelnię, a o pracę nie będziesz musiał się martwić. Spotykałem się też z ciekawym powiedzeniem ucz się, a nie będziesz musiał pracować. W domyśle – przy łopacie lub na roli, jak tatko – takim ludziom siedzenie za biurkiem nie kojarzy się z ciężką pracą, tylko z wakacjami.
Całkowite szaleństwo nastało kilka lat później, gdy na rynek pracy zaczynały wchodzić roczniki wyżu demograficznego, a granice nie były jeszcze szeroko otwarte. Edukacja wydawała się jedyną formą ucieczki przed bezrobociem, a że nie każda głowa wytrzymywała nadmiar wiedzy technicznej, powodzeniem cieszyły się kierunki ‘humanistyczne’. Powstawały Wyższe Szkoły Tego i Owego, Akademie Lansu i Bounce’u, czy Podyplomowe Szkoły Ogrodnictwa i Naleśnictwa.
Zresztą gdyby nawet kadra naukowa była w stanie przerobić 100% maturzystów na inżynierów i tak by niczego to nie zmieniło. Rachityczna polska gospodarka nie była i nie jest w stanie wchłonąć wystarczająco dużo chętnych do pracy. I nie ma tu co wierzyć w bajki o braku wykwalifikowanych rąk do pracy. Byłem zaangażowany w wystarczającą ilość rekrutacji, by wiedzieć, że oferując przyzwoite wynagrodzenie da się znaleźć dowolnego pracownika. Płacz słychać wtedy, gdy chce się ‘oszczędzać’ i szuka się frajera na odpowiedzialne miejsce pracy. Niestety, wykwalifikowani pracownicy rzadko są frajerami i jeszcze rzadziej będą pracować za minimalne wynagrodzenie.
Najgorsze jest to, jak bardzo egoistycznie podeszła do tego problemu młodzież. Skoro zagrożenie bezrobociem jest zauważane masowo, to na tym fundamencie dałoby się zbudować ruch społeczny, który tak nacisnąłby na polityków i ich szefów, że podjęto by w końcu jakieś kroki zaradcze. Zamiast tego każdy stara się przepchać się jak najbliżej koryta, bez zważania na resztę. Aby dobrze to zrozumieć wyobraźmy sobie jakieś dobro, występujące w handlu w ilości niewystarczającej, jak na przykład kiełbasa w PRL. Można zrobić strajk czy dążyć do obalenia ustroju, a można się przepychać łokciami przed wejściem do sklepu mięsnego. Tylko ta pierwsza strategia może być skuteczna, druga absolutnie się nie sprawdza, niezależnie czy chodzi o deficytową wędlinę czy o deficytowe miejsca pracy. Winą w obu przypadkach jest chory system.
Widać pewne wyraźne podobieństwa amerykańskiego i polskiego rynku pracy. Najwyraźniej pewne procesy występują globalnie – niezależnie czy rozpatrujemy je jaki procesy społeczne czy zjawiska ekonomiczne. W Ameryce widać ten sam owczy pęd do ‘wiedzy’, jako efekt świadomości realiów i lęku przed bezrobociem.Widać te same absurdy ślepych uliczek edukacji – wypuszcza się absolwentów totalnie niezdatnych do jakiejkolwiek pracy (słynny kierunek studiów communication – bynajmniej nie telecommunication). Wypuszcza się też absolwentów w ilościach totalnie nieadekwatnych do potrzeb rynku pracy – można tu przytoczyć słynną masową produkcję bezrobotnych prawników.
Wszystko to podlane jest sosem konsumpcjonizmu i zadłużania się. Hollywood rocznie wypuszcza dziesiątki filmów pokazujących wyidealizowane życie studenta. Pokaże się trochę cycka, trochę pijackich imprez, życie w bractwach … Wszystkie te American pie, Legally blonde … to nie ma nic wspólnego z prawdziwym życiem. Jakoś żaden reżyser nie potrafi pokazać w śmieszny sposób, jak bardzo zadłużeni są absolwenci oraz jak się mają koszty edukacji na tle inflacji czy wynagrodzeń:
Może nie jestem na bieżąco z polskimi mediami, ale jakoś nie trafiłem na krytyczną ocenę tego stanu rzeczy w polskim Youtube. Jest za to sporo fajnych treści w amerykańskim Internecie, na przykład Peter Schiff pytający pracowników dzielnicy uciech Nowego Orleanu o posiadane wykształcenie wyższe:
Tak, to już koniec marzeń o wysokiej konsumpcji i życiu opartym na karierze w korpo. Nie ma przyszłości dla schematu liceum – studia – korpo – emerytura. Korpo nie przyjmuje już absolwentów jak w latach 70 w USA, to nie ten sam świat. Nie będzie też emerytur – korpo nie oferuje już emerytalnych programów pracowniczych, państwowe systemy rzężą ostatkiem sił, a obywatele zamiast oszczędzać na własną starość wydają kasę na podatki i odsetki od kredytów.
W niedalekiej przyszłości w wielkim stylu powrócą rodziny trzypokoleniowe. Jeżeli emerytury są niskie to dziadkowie nie są w stanie utrzymać samodzielnie nieruchomości. Z kolei zadłużeni rodzice nie mogą sobie pozwolić na finansowanie przedszkoli i jedzenie ‘na mieście’, skoro ledwo dopinają budżet domowy – tymi usługami tradycyjnie zajmowali się seniorzy. Najmłodsze pokolenie nawet po osiągnięciu dorosłości musi zostać z rodzicami – 50% bezrobocie młodzieży, staże czy prace za stawki minimalne nie dają możliwości usamodzielnienia się. To już widzimy na świecie, a jest to dopiero początek nadciągającej fali powrotu do przetrenowanego modeli rodziny.
Skoro nie da się za wiele zmienić, można się chociaż trochę pośmiać:
O prywatności i wykazie więźniów (za oceanem rzecz jasna)
Oceń wpis
Tytułem ciekawostki i zwrócenia uwagi na nieuniknione różnice między systemami prawnymi (aż trudno w to uwierzyć, jak wielu P.T. Czytelników ma w zwyczaju przekładać to co wiedzą o prawie zamorskim na prawo polskie): w takich Stanach Zjednoczonych, gdzie nie dorobili się jednolitego ustawodawstwa federalnego poświęconego prywatności i ochronie danych osobowych — fundamentem myślenia o prawie do prywatności jest wyrok Sądu Najwyższego w sprawie Roe vs. Wade z 1973 roku, a poza tym jest sporo prawa regulującego szczegółowe zagadnienia, a to na przykład:
The Privacy Act of 1974 (odnosi się do zasad przetwarzania danych zebranych przez agencje federalne),
The Privacy Protection Act z 1980 roku (federalna ustawa mówiąca raczej o wolności prasy i słowa, niż prywatności samej w sobie),
The Right to Financial Privacy Act (będąca odpowiedzią Kongresu na wyrok Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono, że klienci amerykańskich instytucji finansowych nie mieli prawidłowo zagwarantowanej ochrony ich danych; warto dodać, że podobne postanowienia pojawiają się w Gramm-Leach-Billey Act z 1999 roku);
The Electronic Communications Privacy Act z 1986 roku (zakazująca stosowanie bezprawnych podsłuchów oraz chroniąca dane użytkowników zgromadzone przez usługodawców, wzmocniona przez Stored Communications Act — polecam ciekawą analizę „afery” generała Petraeusa na EFF dającą odpowiedź na pytanie jakim to cudem FBI mogła bezkarnie szpiegować szefa CIA);
The Video Privacy Protection Act (federalna ustawa nakazująca wypożyczalniom filmów utajnianie list preferencji swoich klientów — ciekawostką może być, że prawo zostało uchwalone w odpowiedzi na utrącenie kandydatury sędziego Borka do amerykańskiego Sądu Najwyższego);
The Drivers Privacy Act z 1994 roku, zgodnie z którą zakazane jest ujawnianie danych z rejestrów posiadaczy praw jazdy (pamiętajmy, że to najważniejszy dokument w kieszeni każdego Amerykanina!);
Childrens’ Online Privacy Act (federalna COPPA z 1998 roku chroniąca prywatność dzieci w internecie);
Children’s Internet Protection Act (CIPA) z 2000 roku (nakładająca na szkoły podstawowe i biblioteki obowiązek filtrowania treści dostępnych dla dzieci w ich sieciach internetowych);
Online Privacy Protection Act (prawo stanu Kalifornia z 2003 roku, nakładająca na firmy internetowe obowiązki w zakresie ochrony prywatności użytkowników — skądinąd mam wrażenie, że właśnie temu prawu zawdzięczamy dotychczasową popularność rozmaitych polityk prywatności w Polsce — bo się ludzie napatrzyli na stronki powstałe w Krzemowej Dolinie; a dlaczego „dotychczasową”, to może wyjaśnię jutro albo kiedy indziej 😉
no i jeszcze np.: COPA z 2009 (Child Online Protection Act, która upadła po przeszło dekadzie zmagań w Kongresie i sądach — sama zresztą będąca odpowiedzią na uchylenie Communications Decency Act z 1996 roku), czy też nieistniejąca Internet Privacy Act.
A tu — wreszcie dochodzę do tej ciekawostki — okazuje się, że na stronie Federal Bureau of Prisons można sobie sprawdzić… imię i nazwisko, wiek, lokalizację oraz datę planowanego zwolnienia z pudła… każdego więźnia osadzonego w więzieniu federalnym.
Ot, właśnie na Polsacie leci jakiś szajs z Wesleyem Snipesem — a tu proszę, Wesley Trent Snipes, #43355-018, lat 50, czarny, siedzi w FCI McKean, a wyjdzie już 19 lipca 2013 roku.
O proszę, a tu Bernie Madoff, #61727-054, planowana data zwolnienia… 14 listopada 2139 roku.
Obrażalski zabrania bluesa
Dział Zagraniczny
wczoraj, 09:45
Podczas prawie czterech dekad działalności, “Pan Afryka” doprowadził do kilkudziesięciu zamachów stanu. Gdy nie chciał zostawiać śladów, zamiast wojska rządowego używał najemników. Co tydzień kontrolował przez telefon usłużnych sobie prezydentów i premierów. Za utrzymywanie ich bezpiecznie przy władzy, kazał im płacić haracz swojej własnej ojczyźnie – niektórzy z protegowanych oddali zagranicznym firmom wszystko poza powietrzem. Mistrz zakulisowych gier sam też umiał się odwdzięczyć: ostatni rezydent Pałacu Elizejskiego, który okazał mu łaskę, jeszcze po śmierci “Pana Afryki” dostał od jego dawnych faworytów miliony euro na kampanię wyborczą.
Kim był człowiek, który ustalił politykę Paryża wobec dawnych afrykańskich kolonii, czym była i wciąż jest Francafrique, oraz dlaczego Francja osobiście interweniuje w Mali, chociaż miała tylko zapewnić szkolenia i wsparcie logistyczne – o tym wszystkim w najnowszym numerze tygodnika “Polityka”.
Całej awantury by jednak nie było gdyby nie urażona ambicja pewnego wąsacza, któremu znudziło się imprezowanie.
MNLAMarzenie tych panów się nie spełni, bo ich dawny kolega się obraził (Fot. Magharebia/Flickr)
Październik 2011 r. W północnym Mali trwa wielkie zebranie Tuaregów. Przedstawiciele różnych ugrupowań separatystycznych i weterani wszystkich powstań od początku lat 90. łączą siły i jednoczą się w jedną silną grupę, która ma im wywalczyć upragnioną niepodległość – Narodowy Ruch Wyzwolenia Azawadu (fr: Mouvement National pour la Libération de l’Azawad, MNLA). Na spotkaniu pojawia się też mężczyzna z potężną brodą, który wzbudza poruszenie wśród innych zebranych. To Iyad Ag Ghali, bardziej znany jako “Lew Pustyni”, owiany wielką sławą dowódca kilku separatystycznych buntów. Bojownik zgłasza swoją kandydaturę na szefa nowej partyzantki. Ale po dłuższej naradzie kandydatura zostaje odrzucona – wielu Tuaregów razi coraz większy religijny radykalizm dawnego towarzysza. Jeszcze nie wiedzą, że tą decyzją sami podpisują na siebie wyrok.
Trzydzieści lat wcześniej, Ag Ghali jeszcze nie ma brody, ale i tak wyróżnia się stylowym, nieco zawadiackim wąsem – wygląda jak tuareski Tom Selleck. Hipnotyzujące spojrzenie zawsze lekko przymkniętych oczu dodaje mu p uroku, większość kobiet nie pozostaje obojętna. Przyszły Lew Pustyni lubi ich towarzystwo, ale jest nieśmiały i małomówny. Żeby rozwiązać język i dodać sobie animuszu, sięga po alkohol. Szybko zyskuje sobie opinię ciężkiego imprezowicza, nie opuszcza zabawy przed świtem.
Jeszcze szybciej zdaje sobie jednak sprawę, że na nic więcej nie ma co liczyć. Jako Tuareg nie ma szansy na karierę w zdominowanych przez czarnoskórą ludność władzach kraju. Syn wędrownego pasterza nie ma też za bardzo czego szukać w domu. Politycy z Bamako nie tylko ignorują jakiekolwiek prośby o inwestycje na północy kraju, ale w dodatku bezwstydnie ją okradają: podczas regularnie dotykających pustynny region klęsk głodu, przywłaszczają sobie pieniądze słane przez społeczność międzynarodową na zakup żywności. Organizacje humanitarne donoszą, że do zakładanych przez nich obozów, w których Tuaregowie mogliby znaleźć pomoc, dociera zaledwie część obiecanych sprzętów i zapasów. Dwudziestokilkuletni Ag Ghali postanawia więc poszukać szczęścia u sąsiadów.
Na początku lat 80. Muamar Kaddafi przeżywa kolejną ideologiczną woltę. Tym razem Libijczyk chce zostać duchowym przywódcą wszystkich muzułmanów. Żeby wzmocnić swoją pozycję wśród niekoniecznie do niego przekonanych współwyznawców, tworzy Islamski Legion, międzynarodową bojówkę, która ma bronić spuścizny Mahometa z bronią w ręku. Ag Ghali trafia w jej szeregi, a pierwsze szlify zdobywa w praktyce, kiedy jego oddział zostaje wysłany do walki przeciw chrześcijanom w Libanie.
Kiedy Legion zostaje rozwiązany w 1987 r., Tuareg nie zamierza przechodzić na emeryturę. Wraca do domu i już trzy lata później staje na czele pierwszego poważnego powstania, które stanie się potem inspiracją dla kolejnych pokoleń rewolucjonistów. Mimo to, po zaledwie sześciu miesiącach walk, Ag Ghali podpisuje z rządem rozejm. W 2006 r. powtórzy manewr: rozpocznie obiecującą rebelię tylko po to, żeby szybko ją wygasić. Wielu sfrustrowanych towarzyszy będzie mu zarzucać, że zrobił to wyłącznie dla korzyści osobistych. Bo w przerwach pomiędzy kolejnymi powstaniami, Lew Pustyni bardzo zbliżył się do rządu. Bamako wielokrotnie robiło go swoim przedstawicielem w negocjacjach z grupami, które później utworzyły Al-Kaidę Maghrebu Północnego, porywającą obcokrajowców na całej Saharze: od każdego wynegocjowanego okupu, Ag Ghali pobierał procent, który pozwolił mu zbudować małą fortunę. W 2007 r. rząd wysłał go nawet na placówkę dyplomatyczną do Arabii Saudyjskiej, gdzie pobierał sowitą pensję, chociaż oficjalnie nie miał żadnych obowiązków, a czas spędzał głównie w meczetach. Ostatecznie został wyrzucony z kraju przez Rijad, który oskarżył go o knucie spisku z miejscowymi ekstremistami.
Tuareg przez ostatnie lata stawał się coraz bardziej radykalny. Dawno porzucił same wąsy dla obfitej brody, nawoływał do wprowadzenia szarijatu, o tradycyjnym w swoim ojczystym regionie sufizmie zaczął mówić, że to herezja. Partyzanci z MNLA chcieli dla siebie dużego, niepodległego państwa, w którym religia byłaby tylko częścią składową miejscowej tożsamości, a nie jej głównym filarem. Odmówili oddania przywództwa Ag Ghaliemu, a ten uniósł się honorem i postanowił zemścić.
Kilka tygodni później, Lew Pustyni ogłasza, że właśnie założył własną partyzantkę Ansar Dine, Obrońców Wiary. I że jej głównym celem jest zaprowadzenie w kraju szarijatu, a do pomocy zaprasza wszystkich chętnych. Grupa, która zaczęła jako kilkusetosobowa bojówka, szybko zaczęła pęcznieć do kilkunastu tysięcy – ochotnicy napływali z całego regionu, szczególnie Algierii. MNLA nagle zorientowało się, że nie tylko nie przewodzi już powstaniu, ale nawet nie kontroluje Azawadu, którego niepodległość ogłosiła w kwietniu 2012 r. Islamiści siłą przejmowali władzę w zdobytych miastach, gdzie zaczęli siłą wprowadzać własne porządki. Ag Ghali zabronił piłki nożnej i uwielbianego kiedyś miejscowego bluesa. W czerwcu nacjonaliści i religijni radykałowie rzucili się sobie otwarcie do gardeł. Jedność została oficjalnie pogrzebana. Lew Pustyni był górą.
Choć sam nie udziela wywiadów zagranicznym dziennikarzom, bo “nie chce rozmawiać z niewiernymi”, to jego rzecznik prasowy chętnie współpracuje z mediami, o ile tylko uda mu się złapać zasięg. Niedawno tłumaczył hiszpańskiemu dziennikowi “El Pais”, że chociaż Ansar Dine oficjalnie nie ma nic wspólnego z Al-Kaidą (jej odnoga jest w tej chwili drugą najpotężniejszą partyzantką religijną w Mali), to obie grupy mają wspólne cele i zawsze będą chętnie współpracować. Wielu dawnych towarzyszy uważa jednak, że ten oficjalny sojusz, to tylko kolejny wybieg ze strony Lwa Pustyni, który znowu gra na siebie. Dziesięć lat temu, kiedy już publicznie nawoływał do szarijatu, równocześnie gorąco odrzucał terroryzm i metody stosowane przez Osamę ben Ladena. W ujawnionej przez Wikileaks depeszy z 2007 r., amerykańska ambasada w Bamako informuje, że Ag Ghali odwiedził nawet placówkę, gdzie przekonywał dyplomatów, że Waszyngton powinien się silniej zaangażować w zwalczanie Al-Kaidy Północnego Maghrebu.
Przywódcy MNLA nigdy nie chcieli maszerować na Bamako – ich celem było jedynie oderwanie swojego regionu od reszty kraju. Dopóki Tuaregowie trzymali się swojej strefy, mogli liczyć na międzynarodowe negocjacje, a nawet cichą akceptację istnienia, jak w podobnym przypadku Somalilandu. Ale Ansar Dine miało ambicję rozciągnąć swoją władzę na całe Mali. Atak grupy na południowe, położone niedaleko od stolicy miasto, dał Francuzom pretekst do wkroczenia. W ten sposób, urażone ambicje jednego Tuarega doprowadzają do pogrzebania snu o niepodległym Azawadzie. Który akurat tym razem już prawie był jawą.
No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.