Trzy noce z rzędu i nowy silnik

[Amalia Paucek]

#1954425 Odpowiedz |

Nie myślałem, że kiedykolwiek będę pisał coś takiego. Ale siedzę teraz w swoim garażu, patrzę na tego syrenkę z 92′ i czuję, że muszę to komuś opowiedzieć. Inaczej pęknę.

Zacznę od początku.

Mam trzydzieści jeden lat. Pracuję w szpitalu weterynaryjnym na nocnych dyżurach. Praca jest ciężka, emocjonalnie – zwłaszcza jak przychodzi ktoś z potrąconym kotem i nie ma go stać na nic więcej niż eutanazję. Po takich zmianach nie mogę spać. Aż do resentów w ogóle nie grałem w żadne kasyna. Uważałem to za głupotę. Ale trzy tygodnie temu miałem akurat taki dzień, że wszyscy psiaki wyzdrowiały, jeden starszy jamnik nawet sam wstał po operacji kręgosłupa.

Byłem tak naładowany dobrym humorem, że wróciłem do domu o drugiej w nocy, otworzyłem piwo i pomyślałem: a co mi tam. Wszedłem na kilka stron. Przeklikałem to, przeklikałem tamto. W końcu trafiłem na coś, co działało bezproblemowo nawet na moim starym tablecie. Pamiętam, że pomyślałem wtedy: „no dobra, ta vavada aplikacja wreszcie nie wywala się co pięć minut”. Zainstalowałem, zarejestrowałem się przez social media – zajęło to minutę.

Pierwsza noc była nudna. Postawiłem dwadzieścia złotych na jakieś głupie auto-ruletki, wygrałem może trzydzieści. Wypłaciłem od razu, bo bałem się, że przepadną. To było śmieszne. Ale nie o to chodzi. Wciągnęło mnie nie to, że wygrałem. Wciągnęło mnie to, że przez godzinę nie myślałem o martwych zwierzętach. Mój mózg dostał wolne.

Druga noc. Piątek.

Byłem sam. Dziewczyna pojechała do mamy na działkę. Ja zostałem z kotem i lodówką pełną wędlin. Włączyłem telewizor dla szumu, położyłem się na kanapie i odpaliłem to samo miejsce. vavada aplikacja działała płynnie, jakby ktoś ją napisał specjalnie dla zmęczonych weterynarzy. Wpłaciłem sto złotych. Nie wiem, co mną kierowało. Może to, że w ciągu tygodnia nie kupiłem sobie nic – żadnego piwa na mieście, żadnego kebaba. Stówka, pomyślałem, to mój budżet na głupoty.

Zacząłem od owocówek. Pamiętam, że kręciło się to w kółko. Wpadło parę dych, a potem zniknęło. Potem pięćdziesiąt. Potem zero. Byłem prawie pusty. I wtedy – nie wiem, chyba jakieś auto-tryby – wskoczyła darmowa runda.

Nie lubię tego określenia „życiowa wygrana”, bo brzmi jak jakiś clickbait. Ale słuchaj. Spadła mi kaskada gier. Tak szybko, że nie nadążałem kliknąć. Efekty dźwiękowe zlały się w jeden metaliczny hałas. Patrzę na saldo i nie wierzę: 4400 złotych. Cztery tysiące czterysta.

Zamknąłem telefon. Odłożyłem go na stolik. Wypiłem łyk już ciepłego piwa. I pomyślałem: to się nie wydarzyło.

Ale wydarzyło się. Wypłaciłem wszystko w tej samej nocy. Ani jednej złotówki nie zostawiłem. Nie jestem hazardzistą – wiem, że gdybym spróbował podwoić, straciłbym wszystko. Znam siebie.

I tu dochodzimy do sedna. Od zawsze chciałem kupić mojemu staremu części do samochodu. Nie jakiś beznadziejny prezent na Dzień Ojca, ale coś prawdziwego. On ma poloneza z 97′, który stoi pod wiatą od dwóch lat. Brakuje rozrządu, pompa wody wycieka, a on i tak co weekend spędza pod maską, dotykając kabelków. Uśmiecha się, ale oczy mu gasną. Widzę to.

Za 4400 znalazłem prawie kompletny silnik z niskim przebiegiem. Dołożyłem swoje tysiąc z oszczędności i zadzwoniłem w sobotę rano. Sprzedawca był zaskoczony, że ktoś odzywa się o taką część do poloneza. Myślał, że to żart. Zapłaciłem przelewem, w poniedziałek jechałem po odbiór.

Teraz silnik leży w moim garażu. Stary nie wie. Zajrzę do niego w piątek, jak skończę dyżur. Powiem, że dostałem premię za nadgodziny. Nie będę mu mówił o kasynie, bo by mnie zabił. Ale to bez różnicy.

Wiesz, co jest najdziwniejsze? W ogóle nie mam ciśnienia, żeby teraz grać dalej. W ogóle. Czasem wieczorem patrzę na ekran i myślę: może jeszcze raz? I zaraz potem myślę: po co? Wygrałem już wcześniej – tyle że nie w kasynie. Wygrałem ten moment, gdy odpalam vavada aplikacja, a w głowie mam ciszę. To jest dla mnie największa wygrana. No i ten silnik. I widok twarzy starego, jak zobaczy, że jego syrena znowu odpali.

Nie polecam nikomu hazardu. Serio. Ale jeśli już miałbym komuś powiedzieć, jak to robić mądrze: wpłacasz tyle, ile możesz spalić w piecu. Wygrywasz – wypłacasz i zamykasz aplikację. Nie oglądasz się za siebie.

A teraz idę posmarować łożyska. Bo w piątek ma być ładna pogoda. I pierwszy odpalam ja

[Autor]

Wpisy