Ostatnia próba przed nowym rokiem

[Amalia Paucek]

#1955517 Odpowiedz |

No więc siadam sobie w ten cholerny wtorek, dwa dni przed sylwestrem. Mieszkanie puste, bo dziewczyna pojechała do rodziców po świętach, a ja zostałem sam z psem i miską czerstwego popcornu po wczorajszym filmie. Praca? Mam wolne. Znajomi? Jeden na drugim końcu Polski, drugi chory. I ta typowa grudniowa nuda, która wciska się pod skórę bardziej niż wilgoć w Szczecinie.

Nie wiem jak Wy, ale ja czasem w takie wieczory włączam jakieś głupoty w telefonie. Najpierw scrollowałem Instagrama – same rolki z wymarzonymi sylwestrami w górach. Potem Allegro, bo stwierdziłem, że kupię nowe słuchawki. Aż w końcu… no właśnie.

Z nudów kliknąłem w link, który kiedyś wysłał mi kumpel z roboty. Mówił coś o stronie z automatami, że niby fajne bonusy na start. Nie pamiętałem nawet nazwy, dopiero po chwili dotarło, że to bavada. Wcześniej traktowałem to jak żart. Kiedyś rzuciłem 50 złotych na jakiejś innej stronie, przegrałem w piętnaście minut, obraziłem się na cały koncept i tyle.

Ale tym razem coś było inaczej.

Może to ta cisza w mieszkaniu. Może to, że za oknem zero śniegu, tylko szaro-bure niebo, a ja czułem, że jeśli jeszcze raz obejrzę „Sam w domu” to zwariuję. Zarejestrowałem się. Szybko, bez myślenia. Wpisałem swój numer, maila, hasło, które i tak za chwilę zapomnę.

Wpadłem na startowe 20 darmowych spinów. No, pomyślałem, klasyka. Dają żeby wciągnąć, potem i tak wyciągną hajs. Kręcę pierwsze. Nic. Drugie. Nic. Trzecie – cztery złote. Uśmiechnąłem się pod nosem. Piąte – trafiam jakiś bonus. Ekran zaczyna migać, lecą efekty dźwiękowe jak z jednorękiego bandyty w amerykańskim filmie.

W tym momencie pies, ten głupi jamnik, podnosi łeb i patrzy na mnie, bo zwykle przy takich dźwiękach włączam mu jakieś wideo z ptakami na YouTube.

Bonus się kręcił chyba z minutę. Aż nagle – BUM. Wygrana. 450 złotych.

Zamknąłem przeglądarkę. Serio. Po prostu kliknąłem krzyżyk i odłożyłem telefon. Siedziałem w ciemnym pokoju, a w głowie mi chodziło: „Kurde, to było za łatwe”.

Minęło może z dziesięć minut. Wróciłem. Włączyłem jeszcze raz bavada – tym razem z laptopa, bo na telefonie za mały ekran. Zasiliłem konto tymi wygranymi, dorzuciłem stówkę z własnych, bo pomyślałem, że jak już mam te 450, to mogę zaryzykować.

Głupie myślenie? Tak. Ale chciałem zobaczyć, czy pójdzie dalej.

Znalazłem jakąś grę z klejnotami. Nie pamiętam nawet nazwy. Zrobiłem zakład po 5 złotych. Kręcę. Nic. Drugi – 8 złotych. Trzeci – pusto. Czwarty – 12 złotych. Normalna sinusoida. Zero emocji.

Aż przy dwunastym spinie – trzy symbole bonusu na środkowej linii. Weszła mini-gra. Wybierałem skrzynie z klejnotami. Za pierwszym razem – 20 zł. Za drugim – 50. Za trzecim – 120. No dobra, robi się ciekawie.

Wtedy zadzwonił telefon. Moja dziewczyna. „Hej, robisz coś głupiego?” – zapytała od razu. Zna mnie. „Nie, oglądam serial” – skłamałem. Rozmawialiśmy może pięć minut, a ja cały czas zerkałem na ekran, gdzie bonus czekał na czwarty wybór.

Po rozmowie wróciłem. Czwarta skrzynia – 300 złotych. Piąta – pusto, ale bonus się nie skończył, bo miałem jeszcze jeden ruch. Szósta – 850 zł.

W tym momencie odleciałem.

Nie z powodu pieniędzy, tylko z czystej, dziecięcej radości. Podskoczyłem na kanapie, jamnik wystraszył się i zeskoczył na podłogę. Siedziałem z otwartymi ustami, patrząc na saldo: niecałe 1800 złotych. Z własnej stówki i tych bonusowych 450.

Próbowałem normalnie oddychać.

Wiecie, to nie jest życie zmieniająca fortuna. Ale jak ktoś zarabia średnią krajową, ma ratę kredytu i psa, który właśnie zjadł but – to 1800 złotych przed sylwestrem to jest K O S M O S.

Zleciałem z transu dopiero po godzinie. Wypłaciłem wszystko, co miałem na koncie – 1700 zostawiłem, a stówkę puściłem jeszcze w ruletce, bo pomyślałem, że zobaczę, co się stanie. Przegrałem w siedem minut.

I wiecie co? Nie żałowałem.

Te 1700 poszło na prezent dla dziewczyny (w końcu mogłem kupić ten parka, na który patrzyła dwa miesiące), na kolację sylwestrową w fajnej knajpie i na żarcie dla psa, bo akurat skończyła mu się karma. Resztę włożyłem w nowy kabel do gitary.

Historia z bavada była dla mnie jak przypadek, jak otworzenie drzwi, które nie wiedziałem, że istnieją. Nie czuję się hazardzistą, nie gram codziennie. Ale ten jeden wieczór – ten głupi, nudny wtorek – przypomniał mi coś ważnego.

Że czasem wystarczy spróbować. Bez ciśnienia. Bez planu. Bez myślenia, że to zmieni życie. Bo nie zmieni. Ale może sprawić, że dwa dni później, przy fajerwerkach, uśmiechniesz się do siebie i pomyślisz: „No dobra, 2024 rok zaczyna się całkiem nieźle”.

Do dzisiaj czasem wejdę na to konto. Tylko po to, żeby sprawdzić, czy nie mam jakichś darmowych spinów. Zazwyczaj przegram 20 złotych i wychodzę. Ale wtedy, w grudniu, trafiłem w idealnym momencie. W samotność, nudę, ciekawość i tę cichą wiarę, że jednak czasem szczęście staje po twojej stronie.

Nie mówię, że każdy tak ma. Mówię tylko, że ja miałem. I do dzisiaj, gdy włączam tego laptopa i widzę folder z zakładkami, uśmiecham się jak głupi. Bo 1800 złotych to nie fortuna. Ale ta historia? Bezcenna.

[Autor]

Wpisy