Jesteś tutaj:---Do poczytania – różne

Do poczytania – różne2012-12-05T07:56:51+01:00

Start Forum Inne Hydepark Do poczytania – różne

Viewing 90 reply threads
  • Author
    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Umieszczam artykuły, tak dla użytkowników forum do poczytania:
      1) Islam versus Europe

      This is a very interesting essay that was posted in French on the website It is written by a Kabyle, one of the indigenous peoples of Algeria who were subjugated by Muslims. In the essay, the author reflects on the similarities of his own people’s historical experience of being islamised and what is happening to contemporary Europe, especially France. I’ve translated most of it but not all of it. If you can read French, I suggest you read all of it at the link provided.

      When I was a teenager I thought that my ancestors were idiots, useless imbeciles for having accepted this miserable religion 15 centuries ago. I was ashamed of my people of origin. I forgot that they had simply been beaten in war and submitted to their conquerors who hurried to rewrite their history.

      That twisted history that I learned myself at school and had to unlearn on my own, through effort and perseverance. Looking at France, Belgium, Germany, England, Spain and lots of other countries too, I realise that even people who have been warned can be islamised by stealth, by small innocent touches. In truth, it’s their political, cultural and economic environment that is being islamised under the attacks of new unassimilable North African populations.

      As usual, the jihadists islamise the “continent” and the leaders first, then the “human content” adapts bit by bit after one or two generations. It’s a quiet colonisation of spirits and space. Of course the leaders of France deny it. It’s as if you’re looking at the big hand on a watch: fix your eyes on it and you would swear that it doesn’t move, but after a while it’s in a different place all the same. They fell for it!

      French men, French women, don’t be surprised if one day the islamists force you to rewrite your own history. I say to you: don’t be surprised if you happen to notice it. They already forbid you, just by being there, from mentioning the battle of Poitiers and Charles Martel. In expecting you to teach in your schools that Charles Martel did not fight Islam, but only some undisciplined Muslim soldiers who took to pillaging.

      They are already obliging you to revise your national identity by making you say publicly that Islam is one of the roots of France, waiting till it becomes the only root.

      They already claim Victor Hugo was a Muslim, Commander Cousteau was a religious fanatic 5 times a day and that Bonaparte admired the genius of Islamic civilisation.

      You liste soberly to Malek Chebel telling you about the Golden Age of Islam and to a “really nice” reading of the Koran without anyone laughing at it openly.

      You already let Bouteldja insulte you with impunity on all the television panels and MRAP drags you in front of the courts with the first breath that isn’t halal.

      You already hear Tariq Ramadan keep trotting out to you that jihad is a defensive combat, without anyone asking what the Muslims were defending themselves from in North Africa, Spain, the Balkans, India, Vienna and Poitiers.

      You are already eating halal without knowing it and if this goes on, soon you will close your butcher’s shops and your bar terraces, without knowing it either. They have already put you on your knees byu forcing you to acknowledge the greatest lie in history, namely that the West discovered philosophy, mathematics, science, astronomy and technology thanksw to Islam which generously passed them on to you (all the same forgetting to pass them on to Muslims).

      Soon, you will be ashamed in bulk of Pierre and Marie Curie, Voltaire, Pasteur, Flaubert, Claude Levis Strauss, Molière, Louis IV and Jean Moulin. These renegades betrayed the Islamic roots of France!

      Islam doesn’t give a damn about the truth, history and the identity of peoples. The only thing that counts for it is that these people submit to its law. It demands therefore as a sign of submission that these peoples themselves revise their own history, making a travesty of the truth, deny their collective identity, change their cultural references, profane their ancient religious places and discredit their own symbols. This is what all the people conquered by Arabo-Islamism have done. This is what the majority of elite intellectuals, almost all elected representatives, the majority of artists and almost all the French media. Only the ordinary people remain, silently enraged. And even the ordinary people are infested with the suicidally naive.

      I say to the French people who are collaborating and the French people who are sleeping: France, and beyond that all of Europe, is at an advanced stage of its islamisation from on high. You have already accepted Islam from the moment where the you complain about radical Islamand Salafists. That implies that you don’t have a problem with living under the yoke of an Islam that is temporarily more soft. ¬Don’t delude yourself: even the softest Islam will never renounce Sharia. Even if the islamist leaders in France promulgated a 100 year moratorium on everything that bothers the French, Sharia will remain a sword of Damocles that will fall fatally on your heads one day, unless you oppose Islam firmly and at the official level, without appeal.

      You have already made Islam a religion of state when your leaders deal with the UOIF and CFCM, and trasnfer part of the authority of the state to them in a sign of allegiance. Islam is a religion of state in France from the moment where your leaders celebrate it, cajole it, subsidise it, protect it, it and it alone. In a good Islamic state, France manages the questions of hijab, burka, street prayers, halal, lamb sacrifice, breaking the fast during Ramadan and “Islamic events” with supposedly moderate Muslim dignitaries. These dignitaries treat the elected representatives of the people like veritable tribal chiefs from whom they need allegiance and loyalty. And they get it!

      When Dalil Boubekeur [head of Islamic association] speaks, he presents himself as as a second head of state, head high, wth a facile tongue and an assurance ready for any test. Islam is now at home in France, A mini-Islamic republic in the Republic. The cuckoo has laid its egg. Just a few more recalcitrant “tribal chiefs” to be reduced and the country will be declared “Dar al Islam”. Then they’ll just have to learn the technical modalities for practising Islam through the assimilation method. Morocco and Algeria will supply (are already supplying) teachers paid for with the taxes – I mean the zakat – of the French taxpayer.

      Ordinary French people aren’t blind. They see the pressures their politicians are subjected to from the communitarian Muslim population organised in strata:

      The mass of practising Muslims brandished as a threat to public order,
      Moderately radical Muslims whom their leaders think of as reservists,
      The militants Islamists who deal with propaganda, lobbying and legal jihad,
      the Salafists who create a diversion and
      the terrorists who terrorise.

      They form an ensemble of players who work in concert with only one objective: forcing the Republic to bend to their will by forcing the politicians and institutions to bend to their will. All are hammering on the same nail : sharia, the ultimate goal of Islamic doctrine. Do you think all the North Africans were islamised one by one the day after the landing at Oqba? No. It was necessary to islamise the chiefs of the tribes first of all, then mark the physical, political, cultural environment with Islamic markers. Once this environment has become familiar to the natives, the leaders have no trouble islamising their small tribes “en masse”. Sharia follows later to ensure that the process remains irreversible. That’s what the conquering Muslims in France are trying to do. Tariq Ramadan is the first to swear that there is no question of sharia in France. But inside he adds: “for now”. What Muslim, however moderate, would be ready to definitively and publicly renounce sharia? At best, they will defer it till later. The more cheeky claim that it is these others who are deficient in intellect and don’t properly understand sharia.

      Not have weapons to match the West, the islamist conquerors don’t lower their arms for all that. They fight, conduct their jihad openly, mobilise more and more troops, form alliances with NGOs, infiltrate the political world, literally buy the conscience of elected officials and use the slightest flaw in the law to turn it to their advantage. As the icing on the cake, they authorise here and there some attacks and murders, to show the capacity of this foul ideology to do harm and thus paralyse any vague desire to resist. Ils montent haut la barre pour amener les Français à accepter un SMIG islamique dans un premier temps. The French leftists don’t understand that what they call Salafists are to the moderates (Moussaoui, Boubekeur, Ramadan and other preachers) what air power is to infantry. Air power smashes all serious defences, which allows the infantry to advance by stealth until it has encircled the enemy HQ and forced the generals to surrender. The French “generals” here are the elected representatives of the people and the government. They are surrendering one by one.

      In the end, in France, the Islamist conquerors are doing their job of conquerors, but those who are supposed to defend the homeland – that is to say the politicians, the ministers, civil society, the intellectuals…- are not doing the job of patriots. That’s why Islam is penetrating into France like butter. Without the slightest resistance. Those who try to resist are just ordinary citizens who end up neutralised by the law, discredited by the politically correct or intimidated by the readymade thoughts beaten in day and night by the media. At the slightest misdemeanour, they are hauled in front of the tribunals under the ironic eye of the burka and kamis wearers, more arrogant than ever. This isn’t meant to discourage you, but I doubt very much that those who are Islam-aware in the virtual world are going to succeed in dissolving the UOIF, or the CFCM, or in getting an event of the pyromaniac Tariq Ramadan banned, or even closing the site, this giant mosque filled with islamist propagande, brainwashing material and smears of French patriots. It’s no longer that the worm is inside the fruit, but the fruit is enmeshed in a tangle of slimy worms. In France, those who present themselves as saviours of Marianne [symbol of France] engage in navel-gazing, cry cock-a-doodle-doo, make fun of the islamists instead of combating them on the ground, get caught up in moaning and remain on the defensive against MRAP, LICRA, SOS Racisme [all “anti-racist” multicult associations] and other French “intellectuals”, notorious and well-established collaborators. These terrific online resistance fighters end up disappearing, like Bivouac ID and Liberty vox [French anti-Islam websites] or reduced to defending their skin like Riposte laïque.

      In France, it is now fascist to fight against fascism. We’re right in 1984! Madness! It seems that fascism shouldn’t be fought against when it is hungry, when it is unemployed and when it is brought by hundreds of millions of people without resources, without culture, without education and, above all, without shame.

      2) Seth’s Blog
      Industrialists vs. the rest of us
      Seth Godin
      wczoraj, 11:43

      Industrialists are not capitalists.

      Capitalists take risks. They see an opportunity, an unmet need, and then they bring resources to bear to solve the problem and make a profit.

      Industrialists seek stability instead.

      Industrialists work to take working systems and polish them, insulate them from risk, maximize productivity and extract the maximum amount of profit. Much of society’s wealth is due to the relentless march of productivity created by single-minded industrialists, particularly those that turned nascent industries (as Henry Ford did with cars) into efficient engines of profit.

      Industrialists don’t mind government regulations if they write them, don’t particularly like competition or creativity or change. They are maximizers of the existing status quo.

      Of course, they can’t abide humanity when it comes to work, because humanity is inconsistent and interested in things other than the last zero. The best employee is a robot that can be plugged into a wall.

      The stock market rewards the single-minded industrialist with short-term applause and then the relentless desire for ever more of the same growth and productivity that got them applause yesterday.

      Today’s industrialists define our economy, but they offer very little promise for tomorrow. They’ve long bought ads to polish their image, but mostly work to alter the culture in ways that will ensure they’ll get just a little bit more yield out of each of us. 64 ounce Coke, anyone?

      As long as industrialists are measuring productivity, engaging in scientific management and focused on ROI and predictability, there will always be a gap between the dreams of those they interact with and the demands of their shareholders.

      There are lots of ways to justify the work of industrialists, to point to the efficiencies and productivity they create. That doesn’t meant that we must aspire to nothing more.
      Would you consider pre-ordering?
      Seth Godin
      poniedziałek, 17:37

      At the end of the year, I’m bringing out three new books at the same time.

      Copies of the books recently arrived at my office. Paging through them, I’m thrilled at how they came out, and together, they might represent my best ever effort at communicating the revolution we’re living through. I hope you’ll take the time to give them a read.

      Three books at once might be crazy, but with your help, it might turn out to be a great idea. This is about making books for my readers, as opposed to finding readers for my books–and it all depends on whether you choose to read the books and to spread the word.

      The first, the core book of the three, is The Icarus Deception. (BN) (5 pack) (outside US) It’s about the death of the industrial economy, the need for art and the chance of a lifetime. You can read a free sample here.

      (PS 1,000 copies of Icarus are hand-signed, and if you find one with a colored autograph, let me know, as I have a gift for you.)

      The second is called V is for Vulnerable, (BN) It was created with Hugh Macleod, and it takes the last chapter of Icarus and turns it into a 26-spread illustrated book. I’ve been so delighted with the reaction this book has caused among the people who have actually touched it–changing the format turns out to be an effective way to get the message out. And it’s fun.

      The third is a big book, a high-value (plenty of pages per dollar!) collection of the best of the last six years of this blog. We named it Whatcha Gonna Do With That Duck. (BN) For those of you that didn’t get a chance to get the limited edition behemoth, here’s a smaller, abridged black and white edition that sits right next to Small is the New Big. I’m incredibly proud (and a bit amazed) to experience a volume that took this long to write.

      [PS we just added a three-book bundle, all in one click]

      Of course, you can wait until January and wait until your friends have copies and wait until it’s already being discussed, but I’m hoping you’ll do me a favor and show your favorite bookseller your support and order a copy now before the holiday craziness distracts us all.

      Thanks, as always, not just for reading, but for doing something important with the ideas. I appreciate your support more than I can say.
      The cycle of customers who care
      Seth Godin
      niedziela, 14:37

      Organizations that grow start by selling their services and products to people who care.

      These organizations are staffed by people who care making something that demands „caring-about” for people who have chosen to care.

      It can be colored shoelaces or vinyl records or handmade medicine balls. These aren’t for everyone, and they require effort to find, to buy and to maintain, but for those that care about the cutting edge or innovation or style, they’re perfect.

      Then, over time, many of these organizations start to make products and services that are carefree. The people who produce them care so much about what they’re making that they get good at it, the design becomes simpler, the pricing becomes better, and more people use it. The result is efficiency and distribution.

      Until soon, the product or service is used by people who don’t care so much about the original intent, they just want something easy and functional and available and cheap.

      This is the classic diffusion of innovations process. (Learn more about this key concept here, here and here). Those in the mass market choose to be the mass market because they’re too busy or distracted or bored to be the innovators and the geeks. They don’t care enough to be on the edge.

      Some examples: ebooks were first sold to just a few people. They were tricky to download, they weren’t cheap and they required more effort. Over time, the price of the reader comes down, more books are available and it becomes more attractive to the mass market.

      Or the car transforms from something for millionaires and hobbyists into the Honda Civic. You don’t buy a Civic because you want to do your own tune ups. You just want it to work, and to be inexpensive.

      Or the charity that starts out on the bleeding edge of technology, raising speculative money from a few philanthropists, but then moves into the mainstream and becomes an easy cause to explain and support.

      Or the musician and his band and his label who goes from hand-crafting music to mass-producing live spectacles.

      Apple, of course, is the classic example. The Mac was, for the longest time, only bought by people who cared a lot about which computer they bought. And the iPhone transformed the market because it became a phone for people who wanted to care about their phone.

      The recent launch of the iPhone5 disappointed the geeks, but that was on purpose. Apple introduced a phone for their target market, which is people who don’t care as much about the phone as the geeks do. They introduced a phone that worked, not one that was fascinating because it was loaded with untested new features.

      But here’s where it gets interesting…

      The first step is people who care making a product for people who care.

      The second step is people who care making a product for people who don’t care.

      And the third step, so difficult to avoid, is that the growing organization starts hiring people, not necessarily people who care, to grow their ever-industrializing company. And since they are servicing customers who don’t care, those employees who don’t care can get away with it (for a while).

      Think General Motors, 1986. No one pushed back on the horrid design and build quality of the Cadillac. No, the people who cared all bought a Mercedes instead, and those that didn’t care, didn’t care. Until it was too late.

      You’re not going to have hordes of disappointed mass market customers cursing you out about quality or design. They don’t care enough to do that.

      It’s totally okay for an organization to have the mission of making a carefree, ubiquitous product or service for people too busy or focused elsewhere. Totally fine to make something that’s popular largely because it’s popular. The danger creeps in when your team listens to their (mass) market and stops caring as well. When that happens, a new company comes along to care again.
      Soft and hard
      Seth Godin
      niedziela, 11:13

      The hard stuff is measurable, quantifiable and easy to put into a spreadsheet. This concrete stuff gives you an easy way to demand a bonus or track progress.

      The soft stuff is merely essential, the real reason you do what you do.

      Ironically, then, hard is easy and soft is difficult.

      The question, I guess, is whether or not you and your team spend most of your time on the hard stuff, merely because it’s easier to measure, to argue about and to hide behind?
      Non-profits have a charter to be innovators
      Seth Godin
      piątek, 13:50

      The biggest, best-funded non profits have an obligation to be leaders in innovation, but sometimes they hesitate.

      One reason: „We’re doing important work. Our funders count on us to be reasonable and cautious and proven, because the work we’re doing is too important to risk failure.”

      One alternative: „We’re doing important work. Our funders count on us to be daring and bold and brave, because the work we’re doing is too important to play it safe.”

      The thing about most cause/welfare non-profits is that they haven’t figured out how to solve the problem they’re working on (yet). Yes, they often offer effective aid, or a palliative. But no, too many don’t have a method for getting at the root cause of the problem and creating permanent change. That’s because it’s hard (incredibly hard) to solve these problems.

      The magic of their status is that no one is expecting a check back, or a quarterly dividend. They’re expecting a new, insightful method that will solve the problem once and for all.

      Go fail. And then fail again. Non-profit failure is too rare, which means that non-profit innovation is too rare as well. Innovators understand that their job is to fail, repeatedly, until they don’t.
      Vendor shout out
      Seth Godin
      piątek, 01:12

      Yelp and other sites make it easy to honor a favorite restaurant. Amazon lets you praise the author of a book that touched you.

      But what about the hard-working and insightful organizations we work with to make our businesses succeed? We spend all day with them, and bet our reputations on them, but it’s not often we get to highlight the vendors who bring humanity to their work. It’s so easy to focus on the broken software and the broken promises that take up so much of our time, but it turns out that it’s the miracle workers that actually make our best work possible.

      As I finish up my huge Kickstarter project, I wanted to share the names of some of the folks I counted on to make it work:

      Michael Quinn is a print broker who keeps his promises, no matter how complicated the job is.

      Hugh Macleod is a genius.

      Pirate’s Press is my favorite choice for producing and packaging LPs. They care and it shows.

      Alex Miles Younger runs Unozip, a graphic design firm that will both make you look good and help you enjoy the process.

      Robyn and the team at Global are a patient and wise fulfillment house.

      Dan runs a classic letterpress shop in Brooklyn, and does it with generosity and talent. Go take a class and bring your coworkers.

      And Brian continues to deliver professional web work with his team at Viget.

      I’m also delighted to be able to work with caring, insightful people like my copyeditor Catherine E. Oliver, my agent Lisa DiMona, librarian Bernie Jiwa, artist Lori Koop, connectrix Michelle Welsch, rights guru Teri Tobias and the editorial duo of Adrian Zackheim and Niki Papadopolous.

      Every day I’m amazed that I have the privilege of doing the work I do, and I know that I wouldn’t be able to do it without the combined efforts of literally thousands of people who do more than they have to. From the infrastructure that gives us the stability we need to dream to the person who says yes instead of no, I’m grateful. [Don’t forget Arlo.]

      I guess that’s what we all we need. People with a point of view who do more than they have to.

      And thanks to you, of course, for reading and for cheering us all on.

      Thank you.

      3) Domowy survival

      Obszar wpływów i obszar zmartwień
      Survivalista (admin)
      czwartek, 08:23

      Wgryzając się w temat nowoczesnego survivalu i przygotowań na gorsze czasy, możesz w pewnym momencie naprawdę nieźle się wystraszyć. Dopóki człowiek żyje sobie w stanie wyparcia, życie jest piękne i nie ma zmartwień. Zmartwienia pojawiają się dopiero, gdy zdarzy się coś nieprzewidzianego, utrata pracy, nagła i długotrwała awaria wodociągu, albo wichura zrywająca dachy z domów.

      Gdy człowiek zaczyna się przygotowywać na gorsze czasy (przysłowiowy koniec świata, jaki znamy), zaczyna coraz poważniej dostrzegać zagrożenia, które na niego czyhają. I w pewnym momencie zaczyna się po prostu bać, że nie da rady przygotować się na wszystko.

      I to jest ten moment, w którym ten ktoś powinien przeczytać niniejszy wpis.
      Nie przygotujesz się na absolutnie każdą ewentualność

      Zapamiętaj to, okay? Nie ma żadnej szansy, byś zabezpieczył siebie i swoją rodzinę przed absolutnie wszystkimi zagrożeniami. Nie sposób przewidzieć tego, co może się nam zdarzyć, więc zawsze jest jakaś niewielka szansa na jakieś prawdziwie apokaliptyczne zdarzenie.

      Nie ma możliwości zabezpieczenia się przed bezpośrednim uderzeniem głowicy jądrowej albo meteorytu w najbliższą okolicę Twojego domu. Jeśli kiedyś zdarzy się 10 lat bez lata, prawdopodobnie też nawet najlepszy zapas żywności Ci nie wystarczy i w końcu umrzesz.

      Dlatego nie przygotowuj się na koniec świata 21.12, tylko na zdarzenia bardziej prawdopodobne:

      utratę pracy,
      śmierć współmałżonka,
      awarię sieci elektroenergetycznej,
      brak wody,
      zakłócenia w dostawie żywności,
      kryzys finansowy.

      Szkoda zdrowia, by myśleć o asteroidach, UFO, albo zarywać noce na rozmyślania nad polską polityką czy gospodarką.
      Ogarnij obszar wpływów, dostosuj obszar zmartwień

      Mądrzy ludzie mówią, że dla zdrowia psychicznego nie warto zamartwiać się tym, na co nie mamy wpływu.

      Nie rozmyślaj więc a bardzo nad rzeczami, na które nie masz absolutnie żadnego wpływu. Skoncentruj się za to na tym, co leży w obszarze Twojej odpowiedzialności, na co masz wpływ.

      Jeśli Twoje dziecko w szkole ma problemy z kolegami, zajmij się tym. Ale nie martw się dziś tym, że za 30 lat może nie mieć pracy.
      Jeśli chcesz mieć własne źródło żywności, załóż sobie ogród. Ale przestań przejmować się GMO i jego potencjalnym wpływem na to, co tam sobie hodujesz.
      Odkładaj pieniądze, trzymaj metale szlachetne, kup działkę, nie zawracając sobie głowy tym, że w pewnym momencie wszystko to może Ci zostać jakimś dekretem zabrane.
      Kup broń palną i naucz się z niej strzelać. Ale nie martw się tym, że w razie wojny zapewne zostanie Ci zarekwirowana przez policję.

      I tak dalej.
      22 listopad
      Mimo szansy na upadek gospodarki, nie warto brać kredytów
      Survivalista (admin)
      22 listopad, 13:25

      Wczoraj Krzysiek udzielił wywiadu dla serwisu, dziś po publikacji wrzucił go na fanpage naszego bloga. A później jeden z naszych fanów napisał:

      Krzysztof Lis to łebski gość, ale śmieszy mnie to, że nie uznaje kredytów jak przygotowuje się do upadku światowej gospodarki 🙂 Idąc tym tropem powinien brać kredyt i czekać aż wszystko pierdzielnie.

      Pod komentarzem mu odpisałem, ale uznałem, że temat koniecznie trzeba rozwinąć do osobnego wpisu. Bo rzeczywiście wielu z nas może się zdawać, że w sytuacji poważnego ryzyka upadku gospodarki opartej na kredycie, zakredytowanie się po uszy jest najlepszym wyjściem.

      Niestety, nie jest.

      Nawet jeśli przygotowujesz się na kataklizm 21.12, nie obciążaj w 100% karty kredytowej i limitu na koncie tylko po to, by nakupować puszek, paliwa i betonu na bunkier. To nie jest mądre.

      Już tłumaczę dlaczego.

      Pomysł, by wziąć mnóstwo różnych kredytów (najlepiej w różnych bankach jednocześnie, zanim się zorientują) a później po katastrofie systemu bankowego ich nie spłacić, będzie skuteczny tylko w jednym określonym scenariuszu:

      banki masowo będą bankrutować,
      po ich upadku nikt ich nie wykupi i nie będzie chciał odzyskać długów,
      stanie się to szybko i nagle.

      Problem polega na tym, że każde z tych trzech założeń może łatwo nie zostać spełnione.

      Czy banki będą bankrutować masowo? Być może tak. Ale na pewno nie będzie tak, że z dnia na dzień padną wszystkie krajowe banki. Część padnie szybciej, część później.

      Czy stanie się to szybko i nagle? Mam wątpliwości. Jakoś od paru lat się system na świecie nie zawalił, pada tylko w pojedynczych krajach i to też dość powoli. A co jeśli ten kolaps będzie wyglądał tak:

      przez 5 lat nic się nie dzieje, jest tak jak teraz,
      przez kolejne 5 lat jest inflacja 20%, stopy procentowe kredytów idą w ślad za nią w górę,
      potem na przestrzeni pół roku jest hiperinflacja (stopy rosną gwałtownie),
      a potem dopiero padają banki?

      W tym czasie trzeba będzie te kredyty spłacać, co z biegiem czasu będzie coraz trudniejsze. Albo w ogóle niemożliwe.

      No i trzecie założenie — że po bankructwie banków nikt nie będzie dochodził spłaty kredytów. To jest najbardziej złudne. Gdy firma pada, zawsze ktoś ją po jakimś czasie kupuje. Kupuje, by na niej zarobić — sprzedać wyłożone marmurem biurowce, samochody służbowe, telefony komórkowe, ale także długi. Albo będzie je samemu ściągać, albo odsprzeda do windykacji.

      Dlatego popieram Krzyśka i uważam, że od kredytów trzeba trzymać się jak najdalej. Niekiedy są niezbędne, ale pomijając te sytuacje, należy się ich wystrzegać.
      13 listopad
      Jak zadbać o sprawność fizyczną?
      Krzysztof Lis
      13 listopad, 09:03

      “Domowy Karaluch Challenge” świetnie pokazał, że nie ma co przygotowywać się na gorsze czasy bez uwzględnienia swojej sprawności fizycznej. A ponieważ my dwaj jesteśmy prostymi inżynierami i nie znamy się za bardzo na zdrowiu, sporcie i wychowaniu fizycznym, trzeba było zapytać eksperta.

      Skontaktowałem się więc z autorem świetnego bloga o wychowaniu fizycznym, którego czytam od paru miesięcy. Trochę na ten temat pogadaliśmy. Zapis tej rozmowy znajdziecie poniżej.

      Krzysztof: Cholernie trudno szło mi przygotowanie pytań w momencie, w którym wiem, jakich udzielisz mi odpowiedzi i wiem, że nie spodobają się one ani mnie, ani czytelnikom. Ani nie są to odpowiedzi, jakie chciałbym dostać i opublikować. No ale “ja wiedziałem, że tak będzie”. 😉

      Seba: Może nie będzie tak źle.

      Na naszym blogu omawiamy przygotowanie na trudniejsze czasy. Staramy się przygotowywać czytelników w sposób uniwersalny, radząc im by robili to, co przyda się w razie wojny, epidemii, długotrwałego wyłączenia prądu albo załamania gospodarczego. Zdrowie i sprawność fizyczna jest kluczowa, nawet nie tylko po to, by uciekać przed hordami zombie.

      Ja przed zombie nie uciekam. Przede Creeper-ami – to tak. Ale przed zombie ?

      Problem polega na tym, że większość naszych czytelników, podobnie i my, jest przyspawanych do fotela przed komputerem. Jaka aktywność fizyczna byłaby najlepsza pod kątem “zwrotu z inwestycji”? Czy lepiej biegać wieczorami, jeździć na rowerze stacjonarnym, zapisać się na siłownię, czy może robić jakieś zestawy ćwiczeniowe w domu (np. A6W, 100 pompek w 6 tygodni)?

      Ojojoj. Przyszli klienci do „sklepu” i chcą kupić „najlepszy produkt”. Półki uginają się od towaru, większość śmiesznie tania, spora część za darmo i „Panie poradź co tu wybrać”… Człowiek stoi z boku, patrzy na to wszystko z dystansu i widzi jak niewielka garstka ludzi wpada do sklepu, bierze co popadnie – ile tam kto da radę udźwignąć. Przecież „sklepu” prędko nie zamkną – skorzystają z rzeczy, które wzięli, wrócą innego dnia i wezmą sobie coś z dalszej alejki…

      Najciekawsze jest jednak to, że najbardziej liczna grupa osób stoi, patrzy, przymula, wybrzydza, kombinuje, ględzi, szuka porady, czasem coś „liźnie” albo kupi gazetę i wałkuje ją od deski do deski, a w końcu wychodzi ze „sklepu” – może jeszcze kiedyś wróci… Czy to nie zabawne ?

      Zacznijmy zatem od tego ,że na początek dobrze by było pomyśleć o sprawności fizycznej w jakiś inny sposób. Rozważmy taki przykład: Przeciętny student AWF po pierwszych zajęciach z gimnastyki sportowej już wie, że będzie miał problem z ćwiczeniami na poręczach. Ręce nie wytrzymują. Co robi ? Idzie do akademika, bierze dwa krzesła i robi seriami pompki w podporze tyłem. Aż padnie. Potem coś przekąsi, pokręci się po pokoju – i jeszcze jedną seryjkę na „dorżnięcie”. Jak już kompletnie nie ma siły to przejdzie się po kumplach, zapyta o radę, jak jest ambitny to zajrzy do biblioteki albo na konsultacje. Drugiego dnia pójdzie na salę gimnastyczną po godzinach i poprosi o możliwość wstępu. Poćwiczy trochę „na czuja”. Gdzieś na końcu rozpisze sobie plan i wcieli w życie. W tej kolejności.

      Jaki z tego wniosek ? Najpierw określ w czym masz problem i co chcesz osiągnąć. A potem niezwłocznie bierz się do roboty. Zasuwaj tak jak potrafisz i „ile wlezie”, a teorii – douczysz się w międzyczasie. Najpierw działaj – potem będziesz teoretyzował i ględził.

      Oczywiście w odniesieniu do naszego problemu – najczęstsze życzenie „klienta” i pierwsze co by chciał – jest ujęte w bardzo ogólnikowej formułce pod postacią: „chcę być sprawny”. Zatem co da „najlepszy zwrot z inwestycji” ? „Co mam robić ?”

      No jak to co… W S Z Y S T K O 😀 Masz robić wszystko. Wszystko i dużo. I długo – ze dwa, trzy lata, regularnie i systematycznie – to wtedy będą z Ciebie ludzie 😉 There is no easy way, tere is no shortcut.

      Który z zestawów ćwiczeń typu A6W czy “100 pompek w 6 tygodni” warto wypróbować? A może są jakieś inne dobre zestawy ćwiczeń ogólnorozwojowych, które można byłoby sobie przećwiczyć w domu? Zawsze łatwiej zmobilizować się do ćwiczeń w domu, niż do wyjścia na siłownię.

      E tam. W domu to tylko brzuch rośnie (tym szybciej im więcej w nim wygód i gadżetów). A ćwiczenia też najczęściej robione są na „pół gwizdka”. W grupie i pod okiem instruktora – dajemy z siebie więcej.

      Zanim obgadamy sprawy wspomnianych „zestawów” ustalmy jedną istotną rzecz. Sprawność fizyczna oraz zdrowie – w największej mierze zależą od naszej aktywności i działań w ciągu całej doby. A nie od „jednorazowych odstępstw”. Weźmy takie dwa przykłady: Stanisław i Mieczysław. Jest sobota.

      Stanisław wstaje rano, przeciąga się, z przyzwyczajenia robi kilka skłonów i leci pod prysznic. Trochę się ogarnie, ubierze, weźmie portfel, schyli po buty, podniesie jedną nogę, sprawnie założy but, potem drugi, wreszcie z pozycji skłonu zawiąże sznurówki, złapie jabłko z kuchni i wypad z mieszkania. Zbiegnie szybko po schodach, coś mu zaświta w głowie – nie pamięta czy zamknął drzwi – zatem szybko wbiegnie na górę – tak, zamknął – znowu biegiem na dół i żwawym krokiem do dyskontu po zakupy. Po drodze nieco zboczy z trasy. W parku niedaleko urząd miasta postawił trochę sprzętu outdoor fitness. Więc tak po drodze – wskoczy sobie na drążek i z jabłkiem w zębach kilka razy się podciągnie. Do sklepu wpadnie jak burza, napakuje co trzeba, zapłaci, wróci do domu, nastawi wodę w czajniku (na kawę zbożową), włączy laptop i odpali najnowsze UFC lub Bellatora. Zrobi sobie śniadanie, zje, obejrzy walki, potem stand-up Chrisa Rocka, uśmieje się do rozpuku – no i czas na jakieś ćwiczenia. Zmieni ubranie, wyskoczy na świeże powietrze – i jak to zwykle bywa – ze 20 minut ćwiczeń ogólnorozwojowych na rozgrzewkę. Ludzie się głupio patrzą bo i niektóre dziwacznie wyglądają, ale co tam… Na schłodzenie będzie na końcu z 15 minut ćwiczeń gibkościowych. Z samych „obowiązkowych elementów” już się 35 minut uzbierało… A trening właściwy ? To coś pomiędzy rozgrzewką a schłodzeniem ? A to tak z 10 – 12 minut. Trzy lub cztery razy po jednym kilometrze biegu – tylko takim tempem, aż para uszami pójdzie 😀 Oczywiście w trakcie ćwiczeń – jest popijanie „energetyka domowej roboty” (woda z glukozą), a przed intensywnym biegiem – to nawet niewielki kawałek czekolady na poprawę nastroju. Po ćwiczeniach powrót do domu, oczywiście Stanisław szybko wbiega po schodach, pakuje się pod prysznic, wszystko w ekspresowym tempie. Potem lekki posiłek – jakaś kaszka z bananem i giercowanie w Call of Duty na „hardzie”. Następnie czas na obiad – talerz pomidorówy, tak ze trzy schabowe słusznej wielkości, ziemniaczki, sos, surówka… 😀 I pakujemy się w autobus – oczywiście całą drogę na stojąco (choć miejsca siedzące są). Wizyta w empiku, przeglądanie i czytanie fragmentów książek (też na stojąco), trochę muzyki i gierek na konsolach (też na stojąco). Po powrocie do domu zabawa z workiem treningowym. Coś też ochota na hantelki naszła – ot nic specjalnego, tak dla „uspokojenia”. A wieczorem wyjście z laską na dyskotekę.

      Mieczysław. Wstaje chłopina rano i włącza komputer. Trzeba by sprawdzić co tam w internecie się dzieje. Godzina klikania. Śniadanie – no takie jakieś leciutkie. Wczoraj w nocy się przysnęło na trzeciej części Rockyego – trzeba siąść i dooglądać wszystkie sześć. W końcu sobota. No właśnie sobota – czas na trening tygodnia. Dobra – to dokończyć trójkę Rockyego, obejrzeć czwórkę, piątka i tak słaba, a szóstka zostanie na potem. Oglądamy. I na trening. Mieczysław się ubiera. Potem siada w przedpokoju na stołku, rozsznurowuje buty, zakłada, sznuruje – ok. Lecimy pobiegać. Wychodzi z domu, rozpędza się tak do 8-9 km/h i biegnie. Mija półtorej godziny człapania. Mieczysław wypluty wraca do domu. Trening się udał. Idzie powoli. Na schodach też powoli. Spod prysznica nie wychodzi prawie pół godziny. Potem czas stanąć na wagę – yeah – spada, no to teraz można się w końcu napić wody. Zmęczony – ale szczęśliwy. Siadamy do szóstki Rockyego i znowu do internetu. Potem może do lektury ulubionego miesięcznika… Nie ma jak lektura na leżąco… Oj – ale coś w międzyczasie sen morzy. Dobra – lekka popołudniowa drzemka. Trening był dobry – dzień zaliczony.

      Wniosek ? Sprawności fizycznej nie da się nabyć poprzez wciśnięcie w plan dnia „od – do” jakiegoś konkretnego „zestawu” czy „treningu”. Tu trzeba po prostu umieć żyć aktywnie. Jak kto nie wierzy – niech sprawdza empirycznie…

      I teraz kilka słów o cudzych „zestawach” i „planach”… To jest patent, który będę musiał chyba kiedyś wypróbować. Wziąć książkę pod tytułem „atlas ćwiczeń” czy „zbiór ćwiczeń”, otworzyć sobie na losowych stronach, coś tam wybrać, ułożyć z tego rozpiskę – i nazwać to „systemem X”. Trzeba dobrze pokombinować bo nazwa musi być szpanerska. Potem tylko zostaje wpakować forsę w marketing, nauczyć się paru sztuczek od bajerantów pracujących w reklamie (może też nieco od tych co działają w sektach) – i gotowe 😀 No a tak już na poważnie – ludzie mnie męczą o tą „szóstkę Weidera” (rozpisana w necie chyba wszędzie gdzie się dało). A ja znam „nieco” więcej ćwiczeń na mięśnie brzucha 😉 To i po co ja mam się czepiać tych sześciu i akurat w tej kolejności jaką Joe Weider rozpisał ? Ja sobie mogę przebierać np. w sześćdziesięciu ćwiczeniach gdzie mięśnie brzucha są zaangażowane. Jak mi mało to w specjalistycznej literaturze coś jeszcze zawsze wynajdę. To i mam trochę więcej urozmaicenia. Choć oczywiście A6W też polecam przerobić. Czemu by nie…

      A i 100 pompek w 6 tygodni też polecam. Jak ktoś już robi 80 – to w sześć tygodni dojdzie do setki – nawet mądrości i planów od innych nie potrzebuje bo sam będzie wiedział jak…

      No chyba, że ktoś tych osiemdziesięciu nie robi i jest głupi. To niech spróbuje „planu” – zobaczy, że to tylko pic i przykrywka dla sprzedaży (najpewniej koksu). Raz mu się nie uda. Za drugim razem „wspomoże przemysł farmaceutyczny” (kupi koks) i też mu się nie uda. Wreszcie zmądrzeje…

      Weźmy sobie takiego przeciętnego czytacza internetu, którego największym wysiłkiem fizycznym jest pchanie wózka w markecie i noszenie zakupów z samochodu do windy. Pisałeś na blogu, że warto, by pracę nad sobą zaczął od rachunku sumienia i wizyty u lekarza. Ale po co ten lekarz?

      Tak sobie myślę, że gdybym napisał na blogu, iż trzeba często myć jajka to by pewnie ludzie nadal pytali po co… Z kulturą zdrowotną niestety jest u Polaków słabo. Faceci potrafią latać po kredyt na nowy telewizor podczas gdy ich dzieciom potrzeba ortodonty… Kobiety potrafią pójść do chirurga plastycznego, aby im silikony zrobił, lekarz mówi: „a proszę zrobić AAAAA” a tu próchnica… 😀 Dorośli ludzie, którzy mają wady postawy biorą się za maratony (bo to modne), kupują pulsometry z GPS po dwa tysiaki czy buty po pięć stów… a nie pójdą do specjalisty (bo im się samoocena pogorszy).

      Przed podejmowaniem wysiłku fizycznego, szczególnie po dłuższej przerwie lekarza warto odwiedzić. Na wszelki wypadek. I dla własnej korzyści. Ale jak ktoś nie chce – jego sprawa i jego ryzyko. Nie chce mi się pisać elaboratów na ten temat.

      Mówi się, że “sport to zdrowie”, ale raczej odnosząc to do rekreacyjnego jego uprawniania. Czyli właśnie człapania przez godzinkę po pracy, albo jazdy na rowerze dwa razy w tygodniu. Ale im intensywniejsze uprawianie sportu, tym większe ryzyko np. kontuzji. Jak ich unikać? Co z zużywaniem się stawów?

      Sport już od dłuższego czasu nie ma wiele wspólnego ze zdrowiem. Ale tutaj warto wyjaśnić sobie trzy pojęcia, a więc sport, wychowanie fizyczne i rekreacja. Tak na chłopski rozum, wychowanie fizyczne utożsamiamy z kształtowaniem ogólnej sprawności, nabywaniem umiejętności w danych dyscyplinach czy wreszcie kształtowaniem cech psychicznych (bardzo ważny element) i poszerzaniem wiedzy.

      Sport – to już jest pewna nisza. Mamy selekcję i kwalifikujemy tylko wybranych. Mamy znaczny odsiew na kolejnych etapach. Jest wstawanie o 4 rano, treningi przed i po zajęciach szkolnych, 7-8 letni (bardzo wymagający) wysiłek fizyczny i psychiczny. Wiele trudności po drodze. Kupa wyrzeczeń. A potem – dla garstki osób poziom mistrzowski oraz kariera zawodnicza.

      Natomiast rekreacja (uskuteczniana masowo) – to po prostu umiarkowanie aktywne i przyjemne spędzanie wolnego czasu. I powiedzmy sobie jasno – wielkiego uzysku dla sprawności z tego nie ma. Jest natomiast problem nierealnych (zawyżonych) oczekiwań, a także pomieszania pojęć. Ludzie bawią się w rekreację – natomiast myślą, że „uprawiają sport”. Osiągają umiarkowane korzyści dla podtrzymania zdrowia – oczekują jednak nie wiadomo jakich cudów, a często wręcz je sobie wmawiają. Ponadto – bardziej interesuje ich „teoria” zatem obgadają z Tobą setkę mało istotnych spraw, które przewiną się w mediach i literaturze popularnej, natomiast wysiłek – to w realnej ocenie – tylko tak „na odwał”. Trudno więc mówić na tym poziomie o sprawach kontuzji, bo jeśli są to wynikają jedynie z ludzkiej głupoty i nie zdarzają się gdy człowiek zetknął się z dobrym instruktorem. Nie ma co pisać elaboratów. Jeśli chcesz mieć zdrowe stawy – po prostu ich nie przeciążaj, nie miej nadwagi i tyle. No i nie wpadnij na pomysł przeciążania ich w celu pozbywania się nadwagi.

      Dlaczego w Polsce tak wiele osób teraz biega? Czy bieganie z punktu widzenia ogólnej sprawności jest cokolwiek warte? Może poprawia kondycję, albo coś w ten deseń? A może po prostu jest łatwe i dlatego cieszy się popularnością?

      Można dopatrzeć się w tym trochę winy u środowiska związanego z wychowaniem fizycznym i sportem. Ruch jest naturalną potrzebą każdego człowieka, my zaś ogarniamy zazwyczaj tylko ludzi młodych. Pracę z osobami powyżej 21 roku życia i nie związanymi z „branżą” – po prostu odpuszczono. I w tę lukę wskoczyli hochsztaplerzy z joggingiem jako swoistym „produktem” dopasowanym dla potrzeb „masowego klienta”. To co obserwujemy jest bliżej biznesu na ludzkich kompleksach i naiwności niż rzetelnego i profesjonalnego podejścia. Problem jest też w tym, iż podejście profesjonalne nie wiąże się z żadną marketingową cukierkowatością, „głaskaniem po główce”, rozdawaniem medali za cokolwiek, słodkimi słówkami, tworzeniem towarzystw wzajemnej adoracji itd. – więc słabiej się nie przebija.

      Jeśli chcemy pogadać o bieganiu (ale nie takim rzetelnym w klubach LA – tylko owej lipnej masówce) w kontekście sprawności ogólnej – to weźmy np. najnowszą strukturę motoryczności prof. Joachima Raczka (J. Raczek, Antropomotoryka, Warszawa 2010, s. 26.) gdzie mamy takie oto składowe:

      kondycyjne/energetyczne (wytrzymałość, siła)
      koordynacyjne/informacyjne (sprzężenie, różnicowanie, równowaga, orientacja, rytmizacja, szybkość reakcji, dostosowanie)
      kompleksowe/hybrydowe (zdolności zwinnościowe, szybkościowe i wtórne)

      No i tak po chłopsku rozumując – cóż z tej listy poprawi nam przemieszczanie się w średnim tempie 9km/h… (bo to w końcu większość tzw „biegaczy” uskutecznia bez większych urozmaiceń) Siłę ? Gibkość ? Szybkość ? Zwinność ? Koordynację ? Szybkość reakcji ? No błagam 😉 Jedynie wytrzymałość.

      To ja bym polecał zająć się inną dyscypliną (pod dobrą opieką) – przecież biegania i tam na pewno nie zabraknie. Z tą różnicą, że będzie ono jednym z elementów pracy nad wszechstronnym rozwojem.

      Temat rzeka…

      Zwróciłem uwagę, że na blogu trochę nabijasz się z ludzi koncentrujących się na planach treningowych. Mnie to zupełnie nie dziwi, bo jeśli nie plan treningowy z książki, to co? Kto ma tym biednym ludziom powiedzieć, na którym przyrządzie na siłowni mają ćwiczyć i w jaki sposób? Jak znam życie, szkoda im paru lat na testowanie na samych sobie, co się w ich przypadku sprawdzi, więc wolą zaczynać od jakiejś konkretnej podpowiedzi.

      Aż mi się przypomniał wywiad jakiego udzielił kiedyś ś.p. Włodzimierz Smolarek. Mówił on o różnicach w pracy trenerskiej na przykładzie Polski i Holandii. W Holandii – coach wpada na boisko, daje zawodnikom instrukcje, konkretna lista zadań dla każdego indywidualnie, (w uproszczeniu: tyle a tyle pompek, tyle brzuszków, tyle skrętoskłonów, tyle przebieżek… itd.) – i idzie do swojego biura zająć się inną robotą. Zawodnicy wykonują wszystko bardzo skrupulatnie i z maksymalnym zaangażowaniem. Jak już skończą – to trener też właśnie ogarnął papierkową robotę – i można pracować dalej. Natomiast w Polsce – do niedawna była taka „kultura pracy”, że jeśli trener oddalił się choć na moment – zaraz było „leżenie truskawką do góry”.

      I teraz powinien polecieć z mojej strony stos przykładów na temat tego jak ćwiczy „przeciętny Kowalski po dłuższej przerwie” dostając do ręki PLAN. Ale dajmy spokój – wniosek jest taki, że źle to wygląda.

      Plany można sobie pisać do woli. Za komuny to w ogóle byliśmy mistrzami w planowaniu – tylko „wykon” niedomagał…

      Plan treningowy można dać dla kogoś, kogo się prowadzi już pewien czas. Ale zanim to nastąpi – trzeba dopilnować aby podopieczny nauczył się prawidłowej techniki danych ćwiczeń. Zdobył trochę wiedzy teoretycznej. I co najważniejsze – wyrobił staranność, samodyscyplinę, samozaparcie itd.

      Przeciętny Kowalski – planu albo nie zrozumie, albo zrozumie nie tak jak trzeba, gdzieś się pogubi, będzie ćwiczył byle jak… Więc u siebie nie tyle się naśmiewam – co uświadamiam ludziom jakie błędy popełniają.

      Zatem ja bym proponował podejść do kwestii sprawności fizycznej tak jak zakochani podchodzą do seksu. Spontanicznie, z radością i zapałem. Nie żałują sobie wysiłku. Próbują każdej pozycji. Czasami różnych „gadżetów”. I nie mają przecież na to żadnego „planu”… A ponadto – okazują sobie miłość i dbają o siebie przez całą dobę…

      Nie rozmawiamy przecież tutaj o sprawach profesjonalnego treningu sportowego – tyko usprawnienia grupy dorosłych ludzi, które i tak musi potrwać. Wiek ok 25 lat: 1-2 lata, 35 lat: 2-3 lata. 45 lat: 3-4 lata. 55 lat (a już szczególnie 60) – to już w większości przypadków umiarkowane ćwiczenia dla podtrzymywania zdrowia.

      W mojej opinii – najlepiej jest znaleźć sobie fajny klub. Nie szukać wiedzy po internecie, nie kombinować samemu – tylko znaleźć klub. Dyscyplina – wedle woli i własnych ambicji. Zapisać się na zajęcia w zbliżonej grupie wiekowej. I nie żałować paru groszy dla trenera – w końcu i tak za kilka/kilkanaście lat – oszczędzi nam to pieniędzy na lekarzy.

      Korzyści będą na pewno.

      W którym momencie warto zacząć zwracać uwagę na dietę?

      No ja tak myślę, że jeżeli kogoś dotyka problem z pogranicza gastrologii – nazywany przez Meksykanów „zemstą Montezumy”… Jeżeli czyjaś dziewucha śpi od zewnętrznej strony łóżka a do tego z awaryjną butlą tlenową w zasięgu ręki… Jeżeli dzieci na warsztatach szkolnych wykonały tabliczki informacyjne z tekstem „ewakuacja tędy” i podświetlany napis: „stary zrzuca napalm”… Jeżeli u drzwi stają radzieckie wojska chemiczne z propozycją zatrudnienia – bo waszmość napierdala lepiej niż Saddam gazem musztardowym… No to moim jakże skromnym i nieliczącym się zdaniem – wtedy jest powód aby zwracać uwagę na dietę…

      Co ? Spodziewałeś się elaboratu ? 😉

      Jedzcie sobie ludzie do syta. Tylko może pooglądajcie trochę programów od Pani Kasi (1, 2).

      Jak macie nadwagę – to przede wszystkim zaakceptujcie siebie. Jeśli chcecie zrzucić kilogramy – to przecież nie ma pośpiechu. Weźcie się za umiarkowane ćwiczenia – sprawność stopniowo wzrośnie, kilogramy z czasem się spalą. A jeśli nie – no to też żaden problem. Nie każdy musi być sprawny – Winston Churchill dożył 91 lat, a spytany o jego „sekret” powiedział: „NO SPORT”… A co wyjarał i wypił – to jego 😀

      Różne są podejścia do życia. Różne są ludzkie ambicje. Ważne jest aby je racjonalnie realizować i oczekiwać realnych efektów.
      11 listopad
      Jaki powinien być nowoczesny patriotyzm?
      Survivalista (admin)
      11 listopad, 17:28

      Dziś jest państwowe święto w rocznicę odzyskania przez Polskę po I W.Ś. niepodległości. To chyba dobra okazja, by raz jeszcze zanurzyć się w szambo polityki i napisać wpis na temat tego, jaki powinien być nowoczesny patriotyzm.

      Pisaliśmy tu już jakiś czas temu o tym, że na państwo nie można liczyć w żadnej dziedzinie życia. I że trzeba sobie samodzielnie radzić, polegać na sobie nawzajem, a nie czekać na pomoc rządu. Mimo tego, uważam, że całe społeczeństwo skorzystałoby na tym, gdybyśmy mieli w Polsce więcej patriotów.

      Powyższy obrazek przelał się kilka dni temu przez sieć. Nie jestem pewien, kto jest jego autorem, prawdopodobnie pojawił się po raz pierwszy tutaj. Jest odrobinę naiwny, ale mimo wszystko uważam go za całkiem niezły punkt wyjścia do dyskusji.

      Czymże jest więc patriotyzm? W myśl powyższego obrazka jest:

      płaceniem podatków,
      sprzątaniem po swoim psie,
      uczestnictwem w głosowaniach,
      oszczędzaniem energii i segregacją odpadów,
      kupowaniem i kasowaniem biletów,
      wspieraniem polskiej kultury.

      Chyba nikt nie ma wątpliwości co do tego, że na utrzymywaniu porządku we wspólnych przestrzeniach skorzystamy wszyscy. Mało jest ludzi, którzy lubią oglądać sterty śmieci w lesie, psie kupy na trawnikach i chodnikach (widoczne zwłaszcza wiosną, gdy stopnieje już żółty śnieg), czy niedopałki papierosów. Nie mam tu na myśli zresztą tylko samych wrażeń wizualnych czy zapachowych. Zanieczyszczanie środowiska powoduje jego degradację, a środowisko zdegradowane jest nieproduktywne.

      Analogicznie popieram segregację odpadów (a w zasadzie zasadę RRR), kompostowanie ich, oszczędzanie energii, ciepła, paliwa. Nie dość, że wpływa to korzystnie na środowisko, to wpływa równie korzystnie na kieszeń. A ponieważ polski system elektroenergetyczny jest na krawędzi upadku, przyzwyczajenie się do zużywania małych ilości prądu jest jak najbardziej wskazane. Śmieci mają trafiać do recyklingu, a nie do rzeki czy lasu, ani do pieca. Ścieki mają trafiać do oczyszczalni ścieków, choćby przydomowej, a nie do wód gruntowych przez nieszczelne szambo…

      Że nie należy jeździć na gapę to chyba nikt nie ma wątpliwości. Nie ma pieniędzy z biletów, to nie ma pieniędzy na nowe autobusy, nowe linie tramwajowe, czy budowę metra.

      Ale co do głosowania i płacenia podatków, to już mam duże zastrzeżenia.

      Tak, uważam, że podatki płacić trzeba. Ale z drugiej strony uważam, że głupotą jest płacenie podatków w wysokości wyższej, niż to konieczne. A więc płaćmy podatki tak, by były jak najniższe, ale jednocześnie by było to zgodne z prawem.

      Co do głosowania, to generalnie póki w Polsce jest tak, jak teraz, to nie ma co w ogóle chodzić na wybory. Nie pomogą jednomandatowe okręgi wyborcze i nie wiem, kto sieje propagandę, że będzie inaczej. Jedyne, co one zmienią, to liczbę partii w parlamencie — na mniejszą. W Polsce ludzie chcą głosować na duże partie. A na którą konkretnie, to zależy od tego, czy wierzą w zamach smoleński, czy nie, a także od tego, co która z partii lewicowych im naobiecuje.

      Za to na poziomie lokalnym jak najbardziej głosować trzeba. To tu dzieją się rzeczy ważne, które mają bezpośrednie przełożenie na prawie każdego z nas — budowa dróg, szkół, dofinansowanie do instalacji kolektorów słonecznych, zagospodarowanie przestrzenne. Na tym poziomie pojedyncze głosy mają realny wpływ na to, kto zasiada w samorządzie. I tu warto się czynnie udzielać. Praca włożona w prace społecznie użyteczne na poziomie lokalnym ma chyba najlepsze przełożenie na realne efekty.

      Brakuje mi natomiast kilku cholernie ważnych punktów, które definiowałyby nowoczesny patriotyzm. Przede wszystkim patrzenie władzy na ręce. Władza na każdym poziomie musi pamiętać, że ona służy ludziom, a nie odwrotnie. Mamy demokrację, rządy i samorządy są wybierane po to, by służyły ludziom. A nie odwrotnie… Uczestniczymy w konsultacjach społecznych (zwłaszcza tematów, które mają na nas bezpośredni wpływ — jak choćby nowych planów zagospodarowania przestrzennego), jeśli trzeba wysyłamy pisma do urzędów, albo odwiedzamy urzędników, by zwrócić im uwagę, że swoje obowiązki wykonują źle. Pilnujemy przestrzegania prawa i wpływamy na jego kształt. Po to, by było spójne, czytelne dla laików i wolne od błędów.

      Zresztą nie tylko o to chodzi, by wymagać przestrzegania prawa przez urzędników, ale też i swoich sąsiadów. Trzeba reagować, gdy jakiś dureń maluje po murze albo kradnie pokrywę studzienki kanalizacyjnej. Jest teoria, że polityka zera tolerancji dla drobnych wykroczeń pomaga zmniejszać ilość poważnych przestępstw.

      Brakuje mi też wspierania polskiego przemysłu. Jeśli produkt tej samej jakości można kupić od polskiego producenta i z importu, zdecydowanie lepiej kupić towar krajowy. Pieniądze zostaną u nas, zamienią się w pensje dla pracowników, akcje charytatywne, badania i rozwój naukowy. Nie zawsze to się sprawdzi i nie ma co się upierać, że jest inaczej. Lepiej pojechać nad morze chorwackie, niż polskie, bo będzie cieplej i niewykluczone, że taniej. Ale na narty niekoniecznie już trzeba jechać w Alpy. 😉

      Gdybym miał więc podsumować, streściłbym nowoczesny patriotyzm tak:

      wydawaj pieniądze w kraju,
      uczestnicz w życiu swojej lokalnej społeczności,
      patrz urzędnikom na ręce,
      pilnuj jakości i egzekwowania prawa,
      głosuj, zwłaszcza na poziomie lokalnym,
      dbaj o środowisko,
      reaguj, gdy w otoczeniu dzieje się coś złego (jak choćby malowanie po murach, czy niesprzątanie po psie),
      płać uczciwie podatki, ale unikaj ich płacenia, jeśli jest to opłacalne i legalne.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wydatki na ochronę zdrowia – Polska w europejskim ogonie
      Posted by Trystero in Gospodarka

      W połowie listopada ukazał się stworzony przez OECD i Komisję Europejską raport „Health at a Glance: Europe – 2012„. Dokument zawiera dużo informacji dotyczących stanu zdrowia mieszkańców Europy i europejskich systemów ochrony zdrowia. Zainspirowany danymi z raportu napisałem już tekst W sektorze ochrony zdrowia są olbrzymie „rezerwy” efektywności?, w którym przekonuje, że sektor ochrony zdrowia może stać się w najbliższej przyszłości obszarem znacznego wzrostu produktywności.

      Raport zawiera także dane na temat wydatków na systemy ochrony zdrowia, które mogą sugerować, że Polacy wydają na ochronę zdrowia mniej niż im się to wydaje.

      Zwróćcie uwagę na pierwszy wykres, który pokazuje wydatki na ochronę zdrowia per capita z uwzględnieniem siły nabywczej zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym. Zestawienie uwzględnia zarówno bieżące wydatki na ochronę zdrowia jak i inwestycję w infrastrukturę sektora ochrony zdrowia:

      Za Health at a Glance: Europe – 2012

      Wydatki na ochronę zdrowia wynosiły w Polsce 1068 euro (PPP) w 2010 roku. To cztery razy mniej niż w Norwegii i Szwajcarii, 3 razy mniej niż w Niemczech, dwa razy mniej niż we Włoszech, o 35% mniej niż na Słowacji. Mniej od Polski wydaję się na ochronę zdrowia w państwach bałtyckich, Rumunii i Bułgarii.

      Wydatki na ochronę zdrowia można także pokazać jak odsetek PKB. Wskaźnik ten wynosi dla Polski 7%. Tylko w państwach bałtyckich i w Rumunii wskaźnik ten jest niższy. W Holandii, Francji i Niemczech wynosi odpowiednio 12%, 11,6% i 11,6%. Przy średniej dla UE na poziomie 9%.

      Tak więc na ochronę zdrowia Polska wydaje mniej (per capita i relatywnie do PKB) nie tylko w porównaniu z państwami Zachodniej Europy ale także w porównaniu z sąsiadami w Europie Środkowej, a więc państwami o podobnym poziomie zamożności co Polska.

      Nie ulega wątpliwości, że charakter wydatków na ochronę zdrowia sprawia, że rosną one, zarówno per capita jak i relatywnie do PKB, wraz ze wzrostem zamożności społeczeństw. Nie można więc oczekiwać, że Polska będzie wydawać już na tym poziomie rozwoju 10%-12% PKB na ochronę zdrowia. Ale to oznacza, że ceteris paribus zakres i jakość świadczonych usług będzie odbiegać od standardów w państwach bogatych.

      Jednym problemem jest fakt, że sektor ochrony zdrowia nie jest w Polsce efektywny. Innym problemem jest oczekiwanie, że wyjątkową produktywności można „nadrobić” wydatki mniejsze o 4,3 czy 2 razy niż wydatki w państwach, z którymi Polacy chcą się porównywać.

      Na zakończenie: wykres wydatków na leki (z lewej strony – per capita, z prawej strony – jako procent PKB).

      Be Sociable, Share!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Oprawcy w kitlach
      Przemysław Słomski
      środa, 20:16

      Podstawowym celem istnienia każdego państwa jest troska o bezpieczeństwo obywateli. Państwo, które nie wywiązuje się z tego obowiązku staje się czymś w rodzaju ‘Dzikiego Zachodu’. Żadna to przyjemność mieszkać w takim kraju, skoro każdego dnia ktoś może zabić nas lub członka naszej rodziny i nie poniesie z tego tytułu żadnej odpowiedzialności.

      Mieszkanie w Polsce ociera się trochę o wspomniany ‘Dziki Zachód’ czy może raczej ‘Dziki Wschód’. Postaram się dziś pominąć tradycyjne polskie święte krowy, jakimi są księża, ponieważ zbyt wiele już o tym pisałem. Każdy już wie, że przypadki zamiatania pod dywan molestowanie seksualne nieletnich czy umarzania postępowań w sprawach wypadków drogowych ze skutkiem śmiertelnym nie były rzadkie.

      Grupą objętą specjalną opieką państwa są lekarze – ich przywilejem jest możliwość bezkarnego zabijania obywateli. W ciągu ostatnich dni mamy dwie głośne sprawy – położnicy robią olimpijczykowi z córki ‘roślinę’ a drugiemu człowiekowi leczą dziecko z białaczki gipsowaniem rączki ! To ewidentne sprawy, w których rażąco naruszone zostały procedury medyczne i nie trzeba być profesorem medycyny, aby rozstrzygnąć tą kwestie. W Polsce w ostatnim czasie brakowało chyba tylko leczenia przez włożenie dziecka do rozpalonego pieca chlebowego !

      Zachowania obu tych grup łączą te same cechy – bezczelne wypieranie się winy i wzajemne krycie (w przypadku księży nie tylko w przenośni, ale i dosłownie 😉 ). Tą pozornie szlachetną ‘solidarność zawodową’ widać szczególnie w przypadku lekarzy. To się ociera o tworzenie związku przestępczego – jeden facet zabija ofiarę, czasami ją jeszcze okradając (pobieranie opłat za ‘leczenie’) a drugi daje mu przykrywkę, że zrobił co mógł, ale niestety pacjent zbuntował się i zmarł.

      Mogę zrozumieć frustrację lekarzy. Wśród lekarzy panuje ogromna przepaść w zarobkach. Znam ginekologa, który ma 10 pacjentek dziennie, po 150 zł każda – prosta kalkulacja wskazuje, że zarabia około 40 000 zł miesięcznie. Jak to się mówi ‘takiemu Ameryki nie potrzeba’, choć to i tak nic w porównaniu z dochodami ordynatorów. Po drugiej stronie mamy anestezjologa, który nie bierze żadnej wziątki, bo pacjent przyjeżdża mu na stół już oskubany przez kolegów, ziewający i chcący spać. Nic dziwnego, że nie ma chętnych na taką specjalizacje, a ci co są rzucają to w diabły lub emigrują. Mogę sobie wyobrazić co czuje taki anestezjolog, gdy ciężko tyrając w systemie zmianowym żyje ze świadomością, że kolega z prywatną praktyką zarabia 10 x więcej, a cwaniak ordynator 100 x więcej. Mimo wszystko ta sytuacja nie usprawiedliwia zabijania ludzi.

      Konsekwencją takiej patologii jest klapa programu ‘rodzić po ludzku’. Znieczulenie zewnątrzoponowe, standardowa procedura w krajach cywilizowanych, w Polsce jest luksusem i rzadkością. Polskie prawo, dające kobiecie ochronę przed bólem w trakcie porodu jest takim samym bezwartościowym świstkiem papieru jak obligacja II RP. Czy ktoś się jeszcze dziwi, że Polki unikają za wszelką cenę rodzenia dzieci i posiadania potomstwa? Głęboko gardzę takimi ludźmi jak ten ordynator, który kierując oddziałem położnym nie zapewnia ochrony pacjentek przed bólem i nie różni się w moich oczach zbyt wiele od doktora Mengele; chętnie stanę za moje słowa przed sądem.

      Zupełną katastrofą dla Państwa Polskiego jest bezkarność lekarzy. W efekcie tej patologii cała reszta społeczeństwa traci zaufanie zarówno do lekarzy jak i do swojego własnego państwa. Trzeba tu jeszcze raz mocno zaakcentować – Państwo Polskie to nie Tusk, prokuratorzy, sądy czy lekarze. Państwo Polskie to MY, jego obywatele, i to do nas należy ten kraj. Gdy tracimy zaufanie do Polski, tracimy zaufanie do nas samych, przestajemy posiadać własny kraj, czyli to, za co umierali nasi rodacy w niezliczonych wojnach i powstaniach. Bezprawie i bezkarność są największą porażką towarzyszącą odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1989 roku.

      Urzędnicy państwowi powinni szybko i bezwzględnie reagować na opisane powyżej przypadki. Bezwzględny areszt i surowe wyroki więzienia, zarówno dla samych sprawców, jak i dla kryjących ich przełożonych. Są na to paragrafy w kodeksie karnym, wystarczy tylko chcieć. Kiedyś mówiło się, że gdyby tak w Polsce było jak w Ameryce. Dziś wolałbym, żeby w Polsce było jak w Chinach, abym mógł iść na stadion zobaczyć powieszenie bandyty-lekarza.

      Tymczasem sprawa będzie miała zupełnie inny bieg. Śledztwo będzie toczyć się latami, oskarżeni i ich kumple będą mataczyć, w końcu sąd wyda wyrok grzywny lub zawieszenia, o ile w ogóle będzie jakiekolwiek skazanie. Wina zostanie rozmyta a sprawa ‘rozejdzie się po kościach’.

      Jestem w stanie zrozumieć ból osób poszkodowanych przez tych bandytów. Można sobie wyobrazić co czuje ojciec bezskutecznie próbując szukać w szpitalu ratunku dla synka, gdzie bandzior cynicznie wzywa na niego policje. Wcale nie dziwi mnie ekstremizm w stylu Brunona Kwietnia, gdy się widzi, że nie zabójca dziecka nie poniesie żadnej kary. Podziwiam poszkodowanych ojców, że wyrzekają się przemocy i nie próbują szukać sprawiedliwości na własną rękę.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      German and Austrian Parents Try to Avoid Immigrant-Enriched Schools for Their Children
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 10:18

      The problem: many parents who want to enable their children to have a good start, send them to Volksschulen with a low proportion of foreigners. This is the verdict of a current short study of the So lautet das Fazit einer aktuellen Kurzstudie des Sachverständigenrats deutscher Stiftungen für Integration und Migration (SVR).

      In Berlin around one third of the immigrant elementary school pupils go to schools in which most of their fellow pupils are of foreign origin, according to the study. Six out of every seven German schoolchildren, by contrast, attend schools with a majority of pupils of German origin. According to the study, this is only partly explained by the fact that more immigrant families live in certain districts than in others. It is also the choice of school by the parents that heightens the social divide. As, although in most German federal states, the school is allocated by the authorities, the parents can set it aside.

      For the study SVR analysed data from 108 Berlin elementary schools and analysed the corresponding residential districts. Result: in one out of five the proportion of foreigners is twice as high as that of children in the district. In other words: more German children should be attending these schools. Conversely, the proportion of German children in 1 out of every 4 elementary schools is higher than it statistically should be. Parents often avoid schools with a high proportion of immigrants because they associate them with poor learning opportunities and problematic environments.

      …It is not just in Berlin that the phenomenon exists, according to the study: the results are illustrative of the situation in large west German cities. The results can be applied to Austria at least partially. „In Austrian conurbations, the same pattern is found,” says the sociologist Kenan Güngör.

      Source: Die Presse

      Of course, in Germany and Austria, most of these immigrant children will be from Muslim Turkish colonist families. I won’t translate all the politically correct waffle surrounding these basic facts, which the study contains and the article reflects. Suffice it to say that this phenomenon is considered a problem and the German and Austrian parents are blamed for creating it. The practice allegedly limits the learning opportunities of the colonist children because they are surrounded by other colonist children who do not speak German well. There is no attempt to examine the question of whether the presence of these colonist children who do not speak German well in any way impairs the education of the German and Austrian children who find themselves in the same schools. No consideration is given to the question of whether the parents’ fears are well-founded; instead, they are simply attributed to ignorance.

      There is, of course, no discussion of the persecution which European children are now routinely subjected to by colonist children at school.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Gorączka złota
      07/12/2012 By Dział Zagraniczny 1 Comment

      Policjantów było sześciu, podjechali trzema wozami i nie ściągnęli masek z twarzy. Musieli wcześniej wszystko zaplanować, bo działali błyskawicznie: pobili kapitana kolbami od karabinów, sterroryzowali bezbronną załogę, od razu kazali otworzyć ładownię ze złotem, a kilkanaście minut później po napastnikach i 216 kilogramach łupu nie było już nawet śladu.

      Marynarzy przekonanych, że padli ofiarą skorumpowanych stróżów prawa, musieli wyprowadzić z błędu dopiero prawdziwi funkcjonariusze. Złodzieje mieli bowiem wypisane na kamizelkach angielskie “Police”, tymczasem na Curaçao obowiązuje wersja w lokalnym języku papiamento: “Polis”. Załoga nie miała o tym pojęcia, bo wszyscy jej członkowie – tak jak i ładunek – pochodzą z Gujany. Która od paru lat ma ze złota tyle samo korzyści, co problemów.

      GujanaTyle zostaje z dżungli po odnalezieniu w niej złota (Fot. Sean McCann/Flickr)

      Dla dobra śledztwa policja nie podaje kto miał być nadawcą, ani adresatem przesyłki, ale zdradza, że o rejsie i zawartości ładowni wiedziała zawczasu, bo armator zastosował się do obowiązującego prawa i poinformował służby o całym przedsięwzięciu. Na tym jednak zgodność z protokołem się kończy.

      Transport złota z Gujany do Curaçao nie jest niczym wyjątkowym, ale z reguły odbywa się drogą powietrzną i to w asyście dobrze uzbrojonej ochrony. Tymczasem “Summer Bliss” to wysłużony i już nieco zardzewiały kuter rybacki, a nikt z czteroosobowej załogi nie miał ze sobą nawet jednego pistoletu. Jak przyznał agencji Associated Press jeden z marynarzy, na poprzednich rejsach obowiązywały równie nonszalanckie zasady bezpieczeństwa.

      Cięcie kosztów przy ładunku wartym 11,5 mln dolarów wydaje się mało prawdopodobne. Tym bardziej, że według władz Gujany żadna jednostka pod nazwą “Summer Bliss” nie opuszczała w ostatnim czasie portu w Georgetown. Nieoficjalnie mówią więc, że chodzi zapewne o przemyt. Zwłaszcza, że w taki właśnie sposób wywożona jest aż połowa z wydobywanych tu rocznie 650 tys. uncji złota.

      Ceny drogocennego kruszcu idą do góry nieprzerwanie od ponad pięciu lat. Dla niewielkiego południowoamerykańskiego państewka – które słynny brytyjski odkrywca Walter Raleigh uważał za pierwowzór legendarnego El Dorado – okazuje się to szóstką w totka: Amerykanie, Chińczycy, Rosjanie czy Brazylijczycy zainwestowali małe fortuny w tutejsze kopalnie, a w tym roku Gujana zarobi na swoim złocie 600 mln dolarów, czyli sześciokrotnie więcej niż na cukrze, który obok ryżu i boksytów był do tej pory podporą miejscowej gospodarki.

      Ale nagła fortuna potrafi wyrządzić więcej szkody niż pożytku tym, którzy nie są na nią przygotowani. A Gujana nie była.

      Ogromne ilości kruszcu są wydobywane chałupniczymi metodami przez domorosłych górników zebranych w niewielkich obozach, albo samotnych posterunkach. To prawdziwa gorączka i wiele osób porzuca swoje dotychczasowe zajęcia w pogoni za szczęściem, do czego zachęca prosty rachunek matematyczny: sprawny górnik może w ciągu tygodnia wypracować miesięczną pensję policjanta. Te dysproporcje w zarobkach wyraźnie odbijają się na statystykach przestępczości. Według oficjalnych szacunków, połowa wydobywanego tu złota jest nielegalne wywożona z kraju, z reguły do Surinamu i Brazylii. Zorganizowane grupy przemytnicze i okazyjni bandyci są odpowiedzialni za kolosalny wzrost przemocy w granicznych regionach: przed boomem, w Gujanie było 10 morderstw na rok, a teraz już pięć razy więcej (nie licząc tych nigdy nie zgłoszonych). Niektóre przyprawiają o prawdziwe ciarki – w sierpniu zeszłego roku złodzieje zastrzelili opornego górnika, a jego syna pogrzebali żywcem. O wiele częstsze są okaleczenia, lekarze w niewielkim miasteczku Mahdia regularnie opatrują ofiary ataków maczetami, zszywają rozcięte głowy i poharatane kolana. W okolicach brakuje utwardzanych dróg, więc sprawiedliwość rzadko tu dociera. Górnicy muszą się bronić sami, wzrasta sprzedaż broni, często nielegalnej.

      Zagrożony jest też inny bezcenny skarb – dżungla amazońska, która pokrywa 80 proc. kraju i jest domem dla licznych zagrożonych gatunków, z których najbardziej znany to jaguar. W małych, nielegalnych kopalniach, do poszukiwania złota używa się rtęci, która sprawia, że kruszec opada na dno płukanki. Trujący pierwiastek niszczy zdrowie górników, sprzedawców z przenośnych leśnych sklepów, w których można wymienić kruszec na niezbędne towary i w końcu jubilerów. Ale rtęć spływa też w dół rzek, zanieczyszczając tradycyjne wodopoje. Organizacje reprezentujące rdzenne plemiona zamieszkujące dżunglę alarmują, że coraz więcej Indian przymiera głodem – zwierzęta nie pojawiają się już w tych samych miejscach, co zawsze, a tubylcy muszą poświęcać coraz więcej czasu na znalezienie wody pitnej i zdrowych ryb.

      Jeszcze w 2006 r., były prezydent Bharrat Jagdeo wymyślił plan “adopcji” dżungli – sponsorzy mieliby płacić za jej ochronę. Trzy lata później, chęć zapłacenia 250 mln dolarów wyraził rząd Norwegii, ale fundusze muszą przechodzić przez Bank Światowy, który póki co twierdzi, że Gujana nie byłaby ich w stanie właściwie spożytkować.

      Tymczasem, mimo, że od kradzieży mija dziś tydzień, policja na Curaçao wciąż nie złapała sprawców. Prosi więc mieszkańców, żeby pomogli jej zidentyfikować samochody złodziei.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Saturday, 8 December 2012
      Spanish Government Tries to Remove Refugee Status From Maker of Anti-Islam Film
      10:31 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      I’ve written a few articles about Imran Firasat, the Pakistani refugee resident in Spain who runs the „World Without Islam” website (click on the tags at the bottom to see them), including one yesterday about the increased terror ***** level in Belgium due to the imminent release of his film, The Innocent Prophet.

      Now, it seems, the Spanish government has been so panicked by the „Muslim rage” reactions to previous anti-Islam films that they are seeking to distance themselves from Firasat before his film has even been released, even to the extent of examining whether his refugee status can be withdrawn from him.

      Firasat has published a trailer of the film in which he appears speaking in the Plaza de Colón in Madrid with the Spanish flag in the background, and in which he asks, among other things, is the prophet of Islam was „a holy man sent by Allah or a rapist of children and a murderer”. In the last year he issued a series of caricatures of Mohammed. [The Ministry of] Interior has initiated an inquiry to see if the status of refugee can be withdrawn from him, according to sources within the ministry, although the legal grounds for this decision have not been specified – indicating that an order for search and capture may be issued against him, a point which has not been confirmed.

      Source: El País H/T: Maria José
      Labels: anti-Islam film, Imran Farasat, Imran Firasat, The Innocent Prophet | 0 comments
      Friday, 7 December 2012
      Medical study: Living with Muslims can be bad for your heart and increase risk of cancer
      17:50 | Posted by Nicolai Sennels

      „Counter to prevailing notions, researchers found that “living in the barrio or ethnically dense communities isn’t always bad for your health,” says Alvarez. “For older minority adults, it’s actually the reverse: living in an ethnically dense neighborhood is beneficial when it comes to heart disease and cancer,” adding that these are the two most common chronic conditions and causes of death among minority older adults.

      The researchers used survey data to look at health outcomes of 2,367 Mexican-American and 2,790 African-Americans over age 65 living in communities with high percentages of African-Americans … Cultural factors could help to explain the phenomenon. “Communities with high ethnic density may be more likely to share values like respect for elders and have close-knit family structures,” says Dr. Levy. Earlier studies showed high levels of social support within communities of Hispanic immigrants. “These networks may facilitate better health behaviors and, in turn, better health outcomes,” adds Alvarez. “For example, information about free health clinics may be more freely exchanged in these communities.”

      Source: Living in an Ethnically Homogenous Neighborhood Boosts Health of U.S. Minority Seniors

      Charlie Hebdo Sued by Muslims
      13:59 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      Until now, no one dared to file a complaint against Charlie Hebdo, following the publication last september of the cartoons featuring on the person that some call the prophet. The various exhortations and threats from Islamist or Islamic movements therefore remained verbal. uite à la publication en septembre dernier de ses fameux dessins mettant en cause celui que certains appellent le Prophète. Les exhortations et menaces diverses issues des mouvances islamistes ou islamiques étaient donc restées verbales.

      But now things are moving and we are able to announcew that the weekly magazine has just received an extensive (28 pages !!!) citation to appear. The said appearance will take place on 29 January at the XVII Chanmber of the TGI Paris, usually responsible for dealing with press matters.

      This citation comes from two organisations that hitherto were completely unknown: the association Rassemblement Démocratique Algérien pour la Paix et le Progrès (RDAP) [Algerian Democratic Union for Peace and Progress] and the association Organisation Arabe Unie (OAU) [United Arab Organisation] calling itself a „branch association of the RDAP” (sic), both based in Sarcelles and both under the direction of a certain Zaoui Saada.

      These nice people are of course indignant about the fact that Charlie attacked the image of the so-called prophet, but, proceeding from there, develop a rather audacious point of law.

      In his citation, Zaoui Saada expresses the view that by defaming Allah, it is he himself who has personally and publicly been defamed as well as the organisations he directs. Such a crime cannot remain unpunished, so he demands 200,000 euros for each of the two associations and 20,000 euros for himself, based on psychological harm.

      To do a proper accounting, the plaintiffs demand that the proceeds of the sale of Charlie’s two „publications in dispute” on Islam, that is 362,500 euros, go to one or other of the two associations directed by Zaoui Saada – non-profit associations, it goes without saying.

      Labels: Charlie Hebdo, France, Mohammed cartoons | 0 comments
      Imminent Release of Anti-Islam Film Causes Terrorism Alert Level to be Raised in Belgium
      10:27 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      The Minister of the Interior has increased the terrorist ***** level to 3, which indicates the existence of a serious threat. The reason is the release of a new anti-islam film, the Het Laatste Nieuws and De Morgen report on Friday.
      „The Innocent Prophet” is due to be released in a week. In this film, Imran Firasat, a Pakistani resident in Spain, draws an unflattering portrait of the prophet Mohammed.

      The Organe de Coordination pour l’Analyse de la Menace (OCAM) [Threat Analysis Coordination Body] decided to take no risk and has raised the terrorist ***** level from 2 to 3, on a scale of 4.

      The Ministry of the Interior’s crisis centre has demanded increased vigilance across all police zones in the country.

      Imran Firasat says he was inspired by the film „Innocence of Muslims”. The release of this low-quality production provoked sometimes violent protests in different Muslim countries. Some trouble also occurred in Borgerhout, in Antwerp.

      Labels: anti-Islam film, Belgium, Imran Farasat | 1 comments

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Bigger vs. better
      Seth Godin
      dzisiaj, 11:27

      It’s not always one or the other, but sometimes the trade-off is unavoidable. It’s clear that more is not always compatible with our other goals.

      Like most choices, this one usually works better if you make it on purpose.


      Beggars can’t be choosers
      Seth Godin
      niedziela, 11:01

      If you’d rather be a chooser, enter a market or a transaction where you have something to trade, something of value, something to offer that’s difficult to get everywhere else.

      If all you have is the desire to get picked, that’s not sufficient.
      Cold reading
      Seth Godin
      sobota, 12:51

      Psychics, advertisers and coaches work hard to create interactions that feel direct. They’d like you to think that their work is about you, (lots of people thought that the song was actually about them) that they know what you’re thinking and what you want.

      The tsunami of data available online makes this easier than ever. It’s not hard to buy data, not only about your demographics, but about how you spend your time on the web.

      Which means that it seems as though that site or this ad is just for you. What could be better?

      The important distinction is this: the content might be for you, but it’s not necessarily about you. Take what you need, but ignore the rest.
      Too simple
      Seth Godin
      piątek, 11:45

      If the explanations you’re demanding for what works aren’t working, perhaps it’s because you’re avoiding nuance in exchange for simplicity.

      It would take Lee Clow far more than five minutes to explain how to design an ad that works. Clive Davis didn’t have the words to tell you what would make a hit record. Even the ostensibly simple food of Alice Waters can’t be easily copied by an amateur.

      And yet your boss keeps asking you to explain your whole plan in three Powerpoint slides.

      The VC who allocates one minute to understand why your business will work has done everyone no favors. The blog reader who clicks away after a paragraph wasted his time visiting at all.

      Skip the complicated, time-consuming part at your own risk. The cycle of test and failure works largely because it exposes us to nuance.

      If it were obvious, everyone would do it. Wait, that’s too simple. How about this: Nuance and subtlety aren’t the exception in changing human behavior. They’re the norm.
      When everyone has access to the same tools
      Seth Godin
      czwartek, 11:21

      …then having a tool isn’t much of an advantage.

      The industrial age, the age of scarcity, depended in part on the advantages that came with owning tools others didn’t own.

      Time for a new advantage. It might be your network, the connections that trust you. And it might be your expertise. But most of all, I’m betting it’s your attitude.
      The Icarus Session in your town, plus live with me in New York
      Seth Godin
      środa, 18:01

      I’m trying something new and I hope you’ll check it out.

      At 7 pm (local time, wherever you are) on January 2nd, I’m inviting you and your peers, colleagues and friends to organize and attend an Icarus Session. You can find out the details at this link: Icarus Sessions. Read all the details to find the big picture and the link to sign up. Every city needs a volunteer organizer as well, and you can take the lead on the meetup site when you get there.

      The short version: people volunteer to give a 140 second talk about what they’re working on, creating or building, to do it with vulnerability, passion and generosity. And then to sit down and cheer on the next person.

      Hundreds of cities, thousands of people, all connecting at the same time, around the world.

      These are free, self-organized exchanges of bravery. A chance to find fellow travelers, artists and those making a ruckus and hear what they’re passionate about. No pitching, no selling, but a 140-second confession of passion, fear and connection.

      To kick it off, I’m hosting a live lecture, reading and session the afternoon of January 2nd in New York City. Details are right here.

      I’ll be hosting future events in Boston, London and one or two other cities over the coming months. I’ll announce some soon.

      I can promise it’ll be interesting, and it might just change your work.
      Confusing lucky with good
      Seth Godin
      środa, 11:26

      This is why internet successes fade. This is why amateur salespeople so often fail to become professionals. This is why one-off sports analogy stories make no sense. Successful at the beginning blinds us to the opportunity to get really good instead of merely coasting.

      The only thing more sad than the self-limiting arrogance of the confusion between lucky and good is the pathos of the converse: confusing ungood with unlucky.

      Most people with a big idea, great talent and/or something to say don’t get lucky at first. Or second. Or even third. It’s so easy to conclude that if you’re not lucky, you’re not good. So persistence becomes an essential element of good, because without persistence, you never get a chance to get lucky.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Islam vs. Europe

      Paris: Muslim Ghetto Tourism
      Cheradenine Zakalwe
      sobota, 18:55

      You’re fed up with the Dordogne, you’ve had enough of the Riviera and you’re bored with Parisian monuments.

      Now you’re being invited to enliven your stay in France with a visit to one of its infamous suburbs — such as La Plaine Saint-Denis outside Paris.

      Here, you can browse in boutiques such as the Bangla Store, which sells everything from peanuts to plungers, sample the local gastronomy in The Hot Chicken Shop, or take a leisurely stroll beside the A1 motorway.

      The district is being promoted as a tourist destination by officials keen to develop economic activity in rundown urban zones while showing that there is more to French suburbs than riots, drugs and crime.

      The local tourist office, for instance, has begun guided tours of attractions that include immigrant communities, building sites and an electricity station. It markets the package as “Sweet Suburb”. Similar initiatives are springing up throughout France, many driven by inhabitants who no longer wish to be depicted in the mainstream media as violent and lawless.

      Rose Hubon, 66, is one of a growing number of “greeters” — the concept originated in New York –— who volunteer to show visitors around their towns, in her case Saint-Ouen north of Paris.

      “People don’t only want to see the Eiffel Tower and Montmartre. Sometimes they want to see something different and I’m happy to show them where I live: the markets, the shops, the history,” she said.

      Mrs Hubon speaks only French and Creole but says that other members of the greeter network are fluent in English and delighted to guide British holidaymakers around.
      “I’m convinced that suburban tourism will develop in the coming years,” said Marie-Pierre Agnès, a member of Accueil Banlieues (Suburban Welcome), an association that offers bed and breakfast and tours in areas usually shunned by visitors.

      “The centre of Paris is saturated and if officials want to keep developing tourism, they’re going to have to move out here,” she said. Her goal, however, is not so much to boost tourist revenue as to break down the barrier between the white population that monopolises city centres and rural areas, and the immigrant communities living in the suburbs. “We want to show that the suburbs are not only about bars, fights and burning cars,” she said.

      In a country that has traditionally rejected multiculturalism, her promotion of ethnic diversity strikes a rebellious note. “My six-year-old son goes to a school that has 45 different nationalities and it’s great for him,” she said.

      Yet there are signs that France is starting to question long-standing prejudices, with films such as Les Intouchables, which portrays the friendship between a black youth and a handicapped, wealthy white man, proving a notable success. Standing on the pavement outside O’Discount Store in La Plaine Saint-Denis, Daoma Mamadou, 28, whose parents arrived in France from the Ivory Coast, invited the British to visit his town.
      “This is a place where you’ve got every possible culture — African, Asian everything — and where everyone will talk to you. We’re not like the Parisians, who never talk to anyone. We chat and we joke all the time. There is harmony here.”

      That might be a slight exaggeration — the encounter down a nearby side street between three men dismantling a red Renault Clio and a police officer who suspected that the vehicle was stolen did not seem harmonious.

      But Rabby Saidi, 22, who was having a bite to eat in The Chicken Shop (a rival to The Hot Chicken Shop), insisted that France’s suburbs were less violent than they were reputed to be. “Listen chief,” he said, adopting the form of address he uses for everyone, “people who talk to us respectfully will have no problems. Look at us. We’re talking together and I haven’t mugged you.”

      Not everyone, however, is convinced that tourism will take off in places such as this. Laurent Paris, 29, who has a hamburger stall in La Plaine Saint-Denis, said: “I certainly wouldn’t advise anyone to visit this place. There’s nothing to see. You don’t go to New York and spend your time in Harlem.”

      Source: Times (£)

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      France: „Islamophobic” Acts up 42% – Far-Right Attitudes Spreading like Wildfire
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 07:38

      Islamophobic acts have increased by 42% compared to the first ten months of 2012, going from 123 to 175, according to a provisional report of the Observatoire contre l’islamophobie [Observatory of Islamophobia]. A minimum number because it only records actions about which a criminal complaint has been filed or that have appeared in a logbook.

      In the front line: places of worship and cemeteries. In addition to insulting emails, tags and fire-raising attempts, several have been defiled with heads of pigs or excrement.

      „There has been a multiplication and a banalisation of desecrations”, denounces Mohammed Moussaoui, president of the Conseil français du Culte musulman (CFCM) [French Council of the Muslim Religion]. The most striking action was the occupation, on 20 October, of the construction site of the Poitiers mosque by a far-right group. „For the first time, people sang warlike anti-Islam slogans openly,” stresses M. Moussaoui. We have reached a new level”.

      Faced with these threats, at the beginning of October the CFCM demanded a „solemn declaration” from president François Hollande against the rise in Islamophobia. For now this has remained a dead letter.

      Beyond actions that were clearly Islamophobic, „we have heard an uninhibited discourse, often negative towards Islam”, notes Franck Frégosi, director of research at CNRS and a specialist in Islam in Europe. For him, „what had been an attitude of the far right … is tending to spread like wildfire”. „Phobic sentiments” have been fed by various facts and a tense international context, he says, regretting that fact that some people make use of them „to say that Islam cannot be integrated into the Republic.”

      Source: Libération

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Chapel in French Military Base Desecrated
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 14:30

      I’ve written many times about attacks on Christian religious symbols, churches and cemeteries in France. Increasingly, the French government is unable to protect its people and heritage from routine Muslim aggression. You would think, though, that if anywhere in France was still safe from this low-level jihad, it would be a military base. But no. It seems the effects of the Muslim presence are now being felt even there. To anyone who read my article about mutinous Muslims in the French military, this should come as no great surprise.

      Attacks against Christianity are multiplying and reaching places one would have thought protected. On Saturday it was in the naval base in Toulon (photo), access to which is highly controlled, that a chapel was desecrated. Three major symbols of the Catholic faith were overturned and destroyed: the tabernacle, the baptistery, and the ambon (pulpit where the Bible, which was trampled on, is placed).

      A sailor who came to pray in the chapel discovered the facts. An inquiry has been opened by the naval gendarmerie.

      “The intolerance now penetrates into military precincts: there are reasons to be truly concerned” indicates Monseigneur Poinard, vicar-general of the diocese of the French military.

      Source: Novopress

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Miss France Slammed for Being „White as Snow”
      Cheradenine Zakalwe
      dzisiaj, 08:18

      8 out of the 33 candidates were ethnics. Still not enough. Europeans must have nothing.

      A black rights group on Monday slammed the latest Miss France competition for producing a „white as snow” winner from a field it claimed was unrepresentative of the country’s ethnic make-up.

      Marine Lorphelin, 19, a brunette medical student from Burgundy, was on Saturday crowned Miss France 2013, having edged out Miss Tahiti, Hinarini de Longeaux, in the final round of judging.

      Louis-Georges Tin, the president of the CRAN (Representative Council of Black Associations), on Monday lamented the lack of contestants from France’s African and north African communities.

      „The failure to represent the contemporary French population in an event such as this is obviously serious,” Tin said in a statement issued jointly with Fred Royer, the creator of Miss Black France.

      „It amounts to denying the very existence of French people of African origin.”

      Of the 33 finalists in Saturday’s contest, eight were from ethnic minorities with six of those coming from France’s Pacific or Caribbean territories.

      „In the antiquated world of Miss France, blacks apparently can only come from overseas departments,” the CRAN statement said.

      „As for Frenchwomen of north African heritage, they were ‚represented’ by only one candidate who was quickly eliminated (too Muslim perhaps?).”

      France is home to around five million Muslims, most of them of north African origin.

      The statement went on to express regret that „Miss France is as white as the end of year snow on the steeples of an eternal France.”

      Source: The Local

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Bohater grzesznikiem
      Dział Zagraniczny
      wczoraj, 10:27

      Stworzył i przez kilka lat kierował organizacją, która udzielała pomocy prawnej tysiącom ofiar dyktatury wojskowej w Chile. Raport sporządzony przy jego udziale był jednym z podstawowych dokumentów, którymi posługiwała się Narodowa Komisja Prawdy i Pojednania ugruntowująca dopiero co odzyskaną demokrację. Był bliskim współpracownikiem czołowych obrońców praw człowieka, laureatem nagród, felietonistą i komentatorem radiowym. W popularnym serialu telewizyjnym zagrał go znany aktor.

      Teraz okazuje się też, że Cristián Precht przez lata molestował seksualnie kilkudziesięciu nieletnich.

      KonfesjonałOjciec Precht będzie musiał spędzić wiele godzin na korzystaniu z usługi w tle (Fot. Piermario/Flickr)

      Watykańska Kongregacja Nauki Wiary zabroniła Prechtowi publicznego sprawowania posługi kapłańskiej przez okres pięciu lat. Nie wolno mu udzielać sakramentu spowiedzi, ani sprawować przewodnictwa duchowego nad młodymi i nieletnimi. Ksiądz będzie musiał zamieszkać w miejscu pobytu wyznaczonym mu przez arcybiskupa Santiago, bez którego zgody nie będzie mógł opuszczać kraju. Ma wieść “życie modlitwy i pokuty”. Kongregacja ostrzega, że w razie nie spełnienia tych zaleceń, nałoży na duchownego surowsze sankcje.

      To wynik kościelnego śledztwa, jakie Watykan przeprowadził po oskarżeniach, że Precht przez lata molestował seksualnie nieletnich. Jako pierwsza doniesienie złożyła rodzina psychologa Patricio Veli, który popełnił samobójstwo w 1991 r., ale potem z podobnymi historiami zgłosiło się do śledczych jeszcze około dwudziestu rzekomych ofiar.

      Dla wielu Chilijczyków to szok, bo duchowny był jednym z symboli obrony praw człowieka. W 1976 r., z inicjatywy kardynała Raúla Silvy Henríqueza, stworzył Wikariat Solidarności, któremu przewodniczył przez następne trzy lata. Do końca dyktatury organizacja pracowicie dokumentowała tysiące przypadków tortur i wspierała prawnie ofiary represji. Na podstawie jej historii, telewizja TVN nakręciła nagradzany serial “Los archivos del Cardenal”, w którym w rolę Prechta wcielił się znany aktor Francisco Melo. Sam duchowny był zresztą jednym z honorowych gości na oficjalnej premierze produkcji, która odbyła się zaledwie miesiąc przed pierwszymi oskarżeniami pod jego adresem.

      Precht przez całą karierę cieszył się wielkim zaufaniem kardynała Henríqueza, był między innymi jednym z głównych organizatorów pielgrzymki Jana Pawła II do Chile w 1987 r. W tym samym mniej więcej czasie, duchownemu powierzono pieczę nad procesem ewangelizacji młodzieży, co dziś nabiera wyjątkowo ponurych barw. Tym bardziej, że jak w rozmowie z serwisem informacyjnym The Clinic przyznaje anonimowo jeden z chilijskich księży, plotki o skłonnościach Prechta krążyły po kurii na wiele lat przed postawieniem mu zarzutów. Teraz spekuluje, że być może właśnie dlatego znany ksiądz nigdy nie został biskupem, a w dodatku w latach 90. oddelegowano go do Bogoty, gdzie pracował jako Sekretarz Generalny Rady Biskupów Ameryki Łacińskiej.

      Duchownego broni publicznie jego brat, architekt Hernán Precht, przekonując, że chilijski Kościół robi z niego kozła ofiarnego, w tym samym czasie zamiatając pod dywan podobne przypadki. Dawni współpracownicy księdza są jednak równie zaszokowani samymi oskarżeniami i nałożoną na duchownego karą, co jego postępowaniem, które początkowo uznano nawet za głupi żart: dawny obrońca praw człowieka na swojego reprezentanta przed Kongregacją Nauki Wiary wybrał bowiem księdza Raúla Hasbúna, który w czasach dyktatury był jej zagorzałym piewcą.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Upadek IV władzy
      Przemysław Słomski
      niedziela, 19:06

      Z pewną przykrością obserwuję upadek tradycyjnych mediów. Mam sentyment do prasy papierowej, ale kto dziś chce zapłacić, by móc sobie ubrudzić ręce farbą drukarską i przeczytać wczorajsze wiadomości. Z drugiej strony sprawia mi to satysfakcję, bo dziennikarze uchodzą za ludzi głupich i zdemoralizowanych posiadanymi wpływami.

      Widać wyraźnie, jak Internet zaczyna sprawować funkcje IV władzy. Dawniej doniesienia prasowe o ludziach oszukanych przez urzędy lub instytucje były nagłaśniane w mediach i zwykle dla poszkodowanych był to jedyny ratunek. Dziś taką funkcję przejmują fora i blogi. Przykładem niech będzie serwis Samcika, na którym można zapoznać się z długą listą jego interwencji. Prócz napisania do Samcika ofiary banksterów nie miały abslutnie żadnego innego ratunku. Sądy powszechne w Polsce nie bronią obywateli, prokuratorzy z zasady nie oskarżają bansterów, a rzecznicy konsumentów czy bankowy arbitraż konsumencki to kpina – bank mówi, że taka jest opłata, więc taka jest opłata.

      Wydaje się, że przeniesienie do Internetu funkcji IV władzy jednocześnie nie pociągnęło za sobą patologii z nią związanych. Z historii wiadomo, że rewolucji w mediach dokonał JP Morgan, który wykupił wszystkie znaczące dzienniki w Ameryce. W ten sposób przejął władzę – przez swoich politruków umieszczonych w każdej redakcji mówił ludziom co mają myśleć. Przez sto lat ten zwyczaj był kontynuowany. Media klasyczne posiadane przez oligarchów mówią ludziom na kogo mają głosować w bardzo przewrotny sposób – poprzez pokazywanie wyłącznie wybranych ludzi. Pozostali, skazani na niebyt w mediach, nie mają żadnych szans na zdobycie poparcia społecznego i sukces w wyborach. Na tym polega tak zwana ‘demokracja fasadowa’ – są ‘wolne’ wybory, ale tylko spośród zaufanego grona polityków.

      IV władza deprawowała, jak zresztą każda władza. Murdoch i jego ludzie z News of the World łamali prawo na tyle różnych sposobów, że trudno się w tym połapać. Można się tylko domyślać, jakiego gatunku człowiekiem jest Murdoch i podejrzewać, że aktywność przestępcza była akceptowana w innych jego przedsięwzięciach medialnych.

      Przykładem z ostatnich dni jest afera z samobójstwem pielęgniarki opiekującej się księżną Kate. Jeżeli sprzedawca oszuka klienta na Allegro i wyśle mu cegłę zamiast telefonu, to kwalifikacja prawna tego czynu i osąd moralny jest jednoznaczny. Jeżeli dwóch dziennikarzy-oszustów wprowadza w błąd ofiarę i wyłudza od niej informację, w efekcie czego ofiara ta popełnia samobójstwo, to jak najbardziej powinni zostać za to osądzeni i ukarani. Takie zachowanie, nie dość że kosztowało czyjeś życie, to jeszcze pogarsza jakość życia całej reszcie społeczeństwa. Podważa to wzajemne zaufanie obywateli – personel szpitalny nie wie, czy po drugiej stronie słuchawki mamy do z rodziną chorego, czy z oszustem. To właśnie przyczynia się do tego, że nic nie można załatwić telefonicznie, panuje powszechna nieufność i to nie tylko w szpitalach.

      Upadek tradycyjnych mediów, oprócz walorów tragicznych czy kryminalnych, ma również walor rozrywkowy. To zabawne, jak nisko upadło dziennikarstwo i dziennikarze. Oto w Wyborczej czytamy wywiad w którym dziennikarz Wojciech Staszewski wypowiada takie zdanie: ‘Przyznam się, że boję się podawać numeru karty w internecie. Musiałem to zrobić raz, jak rezerwowałem nocleg w hostelu w Berlinie’.

      W pierwszej chwili myślałem, że p. Staszewski jest jakimś 25 letnim stażystą. Szybki googiel pozwolił stwierdzić, że tak nie jest. Powyższe zdanie, choć krótkie, jest bardzo znaczące i można sporo z tego wywnioskować. Wynika z niego, że redaktor nigdy nie dokonał żadnego zakupu w zagranicznym sklepie internetowym, czyli nie ma żadnych potrzeb na towary lub usługi spoza granic Polski. Oznacza to, że nigdy nie kupił żadnej książki na Amazonie, nie mówiąc już o innych formach korzystania z kultury. Nie wykracza również poza granice Polski fizycznie – można odnieść wrażenie, że najdalszy wojaż zakończył się w Berlinie, a skromne uposażenie wystarczyło jedynie na hostel. Istne szaleństwo, ponieważ hotele w Berlinie są śmiesznie tanie, tańsze niż w Warszawie. Osoba oszczędzająca na hotelu w stolicy Niemiec kojarzy mi się z rodakiem w skarpetkach i sandałach, na wyjeździe konsumującym jajka na twardo i chleb ze słoniną, bo za granicą boją się cokolwiek kupić, nie znają języka no i przelicznik niekorzystny. I taki człowiek, który nie kwalifikuje się nawet do klasy średniej, pracuje jako redaktor w rzekomo opiniotwórczej gazecie dla wykształciuchów. To właśnie jest śmieszne.

      Przemysław Słomski
      piątek, 20:24

      W interesie firm sprzedających urządzenia do testowania jest to, by wykazać, że wszystko wymaga testowania. Nie inaczej jest z firmą Gold AnalytiX. Nie tak dawno opisywałem urządzenie do ultradźwiękowego badania sztabek. Kupiłem je u producenta w ilości hurtowej po 100 USD za sztukę + wysyłka itp. Gold AnalytiX dorzuca do niego parę tanich gadgetów, pakuje w poręczną teczkę i wycenia na 799 EUR. Z taką marżą ma się powody i środki do naganiania na kupowanie testerów.

      W necie ukazał się właśnie wpis o wizycie zespołu tej firmy w komórce Bundesbanku zajmującej się fałszywym bulionem. Początkowo myślałem, że panowie będą badać zasoby banku centralnego, ale niestety pokazano im jedynie false które zostały przechwycone przez służby mundurowe. Ilość przechwytywanych przedmiotów nie jest imponująca, przeciętnie po kilka rocznie. Bundesbank nie prowadzi obrotu złotem, przedmioty do niego trafiają gdy są zarekwirowane przez celników lub policję. Można założyć, że większość oszustw kończy się zgłoszeniem sprawy na policję, więc statystyki te oddają niewielką skalę problemu. Patrząc jednak na fotki stołu zawalonego falsami ma się wrażenie zgoła przeciwne.

      Zdecydowanie nie można zgodzić się z postawioną tezą, że dilerzy bagatelizują sobie bezpieczeństwo. Jest to chwyt marketingowy ‘oni nie dbają o twoje bezpieczeństwo, może kupiłeś falsa, kup u nas tester i przekonaj się’. Moja znajomość realiów rynkowych pokazuje dokładnie coś odwrotnego – dilerzy bardzo dbają o autentyczność kupowanych i sprzedawanych przedmiotów. Nikt nie chce psuć sobie renomy lub zmarnować kapitał na nabycie falsa, tym bardziej, że testowanie jest dziecinne proste a urządzenia śmiesznie tanie. Głupotą byłoby się nie zabezpieczać, a dilerzy kruszców raczej głupi nie są.

      Właściciele powyższej firmy, oprócz sensowych zaleceń typu ‘unikaj produktów cięższych niż 1 oz’ powinni inaczej sformułować ostrzeżenie. Przede wszystkim należy unikać przygodnych zakupów i wszelkich ‘okazji’. Co prawda gdy moneta przejdzie przez ręce dilera jej cena rośnie, ale z drugiej strony uniknięcie ryzyka nabycia falsa jest tego warte. Tego niestety nie powiedzą, to by im podkopało biznes sprzedawania ludziom spokojnego snu.

      Na pocieszenie wklejam obrazek przedstawiający fałszywe banknoty. Przestępcy fałszują nie tylko złoto, ale też i papier, i mamy większe szanse na trafienie fałszywej stówy niż fałszywego kruga.

      HT sewk
      Oprawcy w kitlach
      Przemysław Słomski
      środa, 20:16

      Podstawowym celem istnienia każdego państwa jest troska o bezpieczeństwo obywateli. Państwo, które nie wywiązuje się z tego obowiązku staje się czymś w rodzaju ‘Dzikiego Zachodu’. Żadna to przyjemność mieszkać w takim kraju, skoro każdego dnia ktoś może zabić nas lub członka naszej rodziny i nie poniesie z tego tytułu żadnej odpowiedzialności.

      Mieszkanie w Polsce ociera się trochę o wspomniany ‘Dziki Zachód’ czy może raczej ‘Dziki Wschód’. Postaram się dziś pominąć tradycyjne polskie święte krowy, jakimi są księża, ponieważ zbyt wiele już o tym pisałem. Każdy już wie, że przypadki zamiatania pod dywan molestowanie seksualne nieletnich czy umarzania postępowań w sprawach wypadków drogowych ze skutkiem śmiertelnym nie były rzadkie.

      Grupą objętą specjalną opieką państwa są lekarze – ich przywilejem jest możliwość bezkarnego zabijania obywateli. W ciągu ostatnich dni mamy dwie głośne sprawy – położnicy robią olimpijczykowi z córki ‘roślinę’ a drugiemu człowiekowi leczą dziecko z białaczki gipsowaniem rączki ! To ewidentne sprawy, w których rażąco naruszone zostały procedury medyczne i nie trzeba być profesorem medycyny, aby rozstrzygnąć tą kwestie. W Polsce w ostatnim czasie brakowało chyba tylko leczenia przez włożenie dziecka do rozpalonego pieca chlebowego !

      Zachowania obu tych grup łączą te same cechy – bezczelne wypieranie się winy i wzajemne krycie (w przypadku księży nie tylko w przenośni, ale i dosłownie 😉 ). Tą pozornie szlachetną ‘solidarność zawodową’ widać szczególnie w przypadku lekarzy. To się ociera o tworzenie związku przestępczego – jeden facet zabija ofiarę, czasami ją jeszcze okradając (pobieranie opłat za ‘leczenie’) a drugi daje mu przykrywkę, że zrobił co mógł, ale niestety pacjent zbuntował się i zmarł.

      Mogę zrozumieć frustrację lekarzy. Wśród lekarzy panuje ogromna przepaść w zarobkach. Znam ginekologa, który ma 10 pacjentek dziennie, po 150 zł każda – prosta kalkulacja wskazuje, że zarabia około 40 000 zł miesięcznie. Jak to się mówi ‘takiemu Ameryki nie potrzeba’, choć to i tak nic w porównaniu z dochodami ordynatorów. Po drugiej stronie mamy anestezjologa, który nie bierze żadnej wziątki, bo pacjent przyjeżdża mu na stół już oskubany przez kolegów, ziewający i chcący spać. Nic dziwnego, że nie ma chętnych na taką specjalizacje, a ci co są rzucają to w diabły lub emigrują. Mogę sobie wyobrazić co czuje taki anestezjolog, gdy ciężko tyrając w systemie zmianowym żyje ze świadomością, że kolega z prywatną praktyką zarabia 10 x więcej, a cwaniak ordynator 100 x więcej. Mimo wszystko ta sytuacja nie usprawiedliwia zabijania ludzi.

      Konsekwencją takiej patologii jest klapa programu ‘rodzić po ludzku’. Znieczulenie zewnątrzoponowe, standardowa procedura w krajach cywilizowanych, w Polsce jest luksusem i rzadkością. Polskie prawo, dające kobiecie ochronę przed bólem w trakcie porodu jest takim samym bezwartościowym świstkiem papieru jak obligacja II RP. Czy ktoś się jeszcze dziwi, że Polki unikają za wszelką cenę rodzenia dzieci i posiadania potomstwa? Głęboko gardzę takimi ludźmi jak ten ordynator, który kierując oddziałem położnym nie zapewnia ochrony pacjentek przed bólem i nie różni się w moich oczach zbyt wiele od doktora Mengele; chętnie stanę za moje słowa przed sądem.

      Zupełną katastrofą dla Państwa Polskiego jest bezkarność lekarzy. W efekcie tej patologii cała reszta społeczeństwa traci zaufanie zarówno do lekarzy jak i do swojego własnego państwa. Trzeba tu jeszcze raz mocno zaakcentować – Państwo Polskie to nie Tusk, prokuratorzy, sądy czy lekarze. Państwo Polskie to MY, jego obywatele, i to do nas należy ten kraj. Gdy tracimy zaufanie do Polski, tracimy zaufanie do nas samych, przestajemy posiadać własny kraj, czyli to, za co umierali nasi rodacy w niezliczonych wojnach i powstaniach. Bezprawie i bezkarność są największą porażką towarzyszącą odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1989 roku.

      Urzędnicy państwowi powinni szybko i bezwzględnie reagować na opisane powyżej przypadki. Bezwzględny areszt i surowe wyroki więzienia, zarówno dla samych sprawców, jak i dla kryjących ich przełożonych. Są na to paragrafy w kodeksie karnym, wystarczy tylko chcieć. Kiedyś mówiło się, że gdyby tak w Polsce było jak w Ameryce. Dziś wolałbym, żeby w Polsce było jak w Chinach, abym mógł iść na stadion zobaczyć powieszenie bandyty-lekarza.

      Tymczasem sprawa będzie miała zupełnie inny bieg. Śledztwo będzie toczyć się latami, oskarżeni i ich kumple będą mataczyć, w końcu sąd wyda wyrok grzywny lub zawieszenia, o ile w ogóle będzie jakiekolwiek skazanie. Wina zostanie rozmyta a sprawa ‘rozejdzie się po kościach’.

      Jestem w stanie zrozumieć ból osób poszkodowanych przez tych bandytów. Można sobie wyobrazić co czuje ojciec bezskutecznie próbując szukać w szpitalu ratunku dla synka, gdzie bandzior cynicznie wzywa na niego policje. Wcale nie dziwi mnie ekstremizm w stylu Brunona Kwietnia, gdy się widzi, że nie zabójca dziecka nie poniesie żadnej kary. Podziwiam poszkodowanych ojców, że wyrzekają się przemocy i nie próbują szukać sprawiedliwości na własną rękę. 😳 😳 😳 😳 😳 😳

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Virtuti Militari

      Droga między Chambois, a Vimoutiers, Francja, 19 sierpnia 1944 roku, godzina 10:15.
      Żołnierz z rkm-em w rękach wyszedł zza zakrętu i stanął jak wryty. Tuż przed nim, na poboczu drogi stał niemiecki Tygrys. Zatrzymał się i automatycznie uniósł broń.
      Niemieccy czołgiści byli nie mniej zaskoczeni, niż on. Z górnego włazu wychylił się żołnierz w czarnym mundurze z białą chusteczką w dłoni. Taką samą chusteczkę trzymał kierowca Tygrysa, który wyłonił się z przedniego włazu. Machali nimi patrząc z przestrachem na uzbrojonego Polaka.
      „Zdobyłem czołg! Mam własnego Tygrysa!” – przez głowę przeleciała mu nieco absurdalna myśl.
      Nagle rozległ się krótki świst, po którym nastąpiła ogromna eksplozja. Tygrys stanął w płomieniach. Polaka z rkm-em odrzuciło na kilka metrów. Ogłuszony wstał powoli i sięgnął po broń. Rozejrzał się wokół ze złością szukając tego, kto zniszczył „jego” Tygrysa. W odległości około stu metrów zobaczył stanowisko armaty przeciwpancernej z jego własnego dywizjonu. Jeden z artylerzystów poznał go i pomachał ręką. Żołnierz z rkm-em ruszył w ich kierunku. Przechodząc obok płonącego czołgu zobaczył rozkawałkowane zwłoki jednego z pancerniaków. Ze zgrozą odwrócił głowę.
      Kiedy był w połowie drogi do stanowiska artyleryjskiego po prawej stronie ktoś krzyknął coś po niemiecku i z lasu wyskoczyło kilkunastu Niemców. Rzucili się biegiem w kierunku polskiej armaty.
      Tym razem żołnierz nie zastanawiał się ani sekundy. Uniósł brena i skosił Niemców długą serią. Strzelał tak długo, aż trzask iglicy nie oznajmił mu, że magazynek jest pusty. Opuścił dymiącą lufę rkm-u i podszedł do zabitych. Najbliżej niego leżał młody chłopak, znacznie młodszy od niego. Na jego ręku dostrzegł piękny zegarek.

      Jest początek grudnia 2012 roku. Siedzę w living roomie piętrowego domu w Dundee i trzymam w ręku najwyższe polskie odznaczenie za męstwo na polu walki.
      – Za co otrzymał Pan Virtuti Militari? – pytam się jego właściciela.
      – A niech Pan sobie tutaj przeczyta – odpowiedział i podał mi dokument napisany na maszynie.
      Biorę go i czytam:
      „Naczelny Wódz odznaczył za czyny wybitnego męstwa, przekraczające granice obowiązku żołnierskiego, orderem Virtuti Militari V Klasy następujących żołnierzy pułku:
      plutonowy Smoleński Kazimierz”
      – Widzi Pan – zaśmiał się staruszek – Ja od siedemdziesięciu lat zastanawiam się, za jakież to czyny otrzymałem ten medal.
      Pan Kazimierz Brunon Smoleński urodził się w Berlinie w marcu 1918 roku. Kiedy miał rok rodzina przeniosła się do Śremu w Wielkopolsce. Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął gimnazjum, ale naukę w nim przerwał po trzecim roku. Zaczął się uczyć na ślusarza, zdał egzamin czeladniczy z wyróżnieniem, ale do głowy przyszedł mu inny pomysł na życie. W wieku 18 lat zgłosił się na ochotnika do wojska, do 1. Batalionu Pancernego stacjonującego w Poznaniu przy ulicy Ułańskiej.
      W 1938 roku został wysłany na południe, do 10 Brygady Kawalerii i wziął udział w rewindykacji Zaolzia.
      Mniej więcej w tym samym czasie dowództwo Brygady objął pułkownik Stanisław Maczek.
      Wybuch wojny zastał go w Bronowicach koło Krakowa. 10 Brygada Kawalerii – największa jednostka motorowo-pancerna Wojska Polskiego walczyła przeciwko niemieckiemu XXII Korpusowi Pancernemu opóźniając jego natarcie z południa. Napór Niemców był jednak zbyt silny i Brygada zaczęła się cofać, aż dotarła w okolice Lwowa.
      22 września 1939 roku tuż po północy kapral Kazimierz Smoleński przekroczył na motocyklu granicę polsko-węgierską na Przełęczy Tatarskiej.
      Był jednym z ostatnich żołnierzy Brygady, który to uczynił. Główne jej siły przekroczyły granicę cztery dni wcześniej.
      Kilka kilometrów za granicą zostawił motocykl i broń w polu i poszedł na stację kolejową. Tam spotkał kilku innych Polaków i razem pojechali pociągiem do miejscowości Komarno. Po drodze ktoś ich jednak ostrzegł, że w Komarnie zostaną internowani. Postanowili wysiąść stację wcześniej, dojść do Dunaju i iść w górę rzeki. Szli całą noc i nad ranem, śmiertelnie zmęczeni zagrzebali się w jakimś stogu siana i zasnęli. Około południa znalazł ich tam jakiś Węgier i zaprosił do siebie na śniadanie. Niestety, po drodze do domu gościnnego Węgra natknęli się na patrol żandarmerii, który ich aresztował i odstawił do Komarna.
      W Komarnie przebywali do lutego 1940 roku, kiedy postanowili uciec. Ucieczka przebiegła bezproblemowo, ponieważ w miejscu internowania nie pilnowano ich zbytnio. Pojechali pociągiem do Budapesztu. Stamtąd przedostali się do miejscowości Barcs przy granicy węgiersko-jugosłowiańskiej i przez zamarzniętą rzekę Drawę przeszli do Jugosławii. Wysuszyli przemoczone ubrania w jakiejś karczmie, po czym przyjaźnie nastawieni Jugosłowianie przewieźli ich saniami na stację kolejową. Trafili do Splitu. Tam zajęli się nimi polscy urzędnicy, więc dalsza część drogi przebiegała bezproblemowo. W Splicie odpoczęli przez tydzień w hotelu, po czym zaokrętowali się na grecki statek „Patris” płynący do Marsylii. W marcu 1940 roku dotarli do Francji. Po krótkim pobycie w Carpiagne pod Marsylią wsadzono ich w pociąg i wysłano do Bretonii.

      Pan Kazimierz Smoleński z orderem Virtuti Militari.

      Aby trochę dorobić do marnego żołdu wypłaconego przez Francuzów (30 franków na miesiąc) Pan Kazimierz zaczął pracować na farmie u jednego z bretońskich gospodarzy. Praca, mimo, że nieźle płatna była niezwykle ciężka i Pan Kazimierz szybko się zwolnił. Pojechał do obozu wojskowego w Coetquidan. Obóz ten, zwany przez Polaków „koczkodanem” był głównym punktem zbiorczym dla polskich żołnierzy, którzy po klęsce Kampanii Wrześniowej różnymi drogami przedostali się do Francji. Pan Kazimierz ze zdumieniem stwierdził, że komendantem obozu jest jego dawny dowódca – generał Stanisław Maczek (awans na generała otrzymał pod koniec września 1939 roku).
      W Coetquidan Pan Kazimierz otrzymał mundur i został ponownie wcielony do polskiej armii.
      Z „koczkodana” trafił ponownie na południe Francji, w okolice Orange i czekał na przerzut do Wielkiej Brytanii. Był to już czerwiec 1940 roku. Niemcy przełamali front i w błyskawicznym tempie zajmowali Francję. Pan Kazimierz pojechał do portu, gdzie na niego i jego towarzyszy czekał „Batory”. Na pokładzie polskiego transatlantyka dotarli do Plymouth.
      Z Plymouth trafił do Crawford na północy Anglii, a stamtąd do Perth, gdzie spędził 18 miesięcy – do końca 1941 roku. Został wcielony do szwadronu rozpoznawczego I Korpusu Polskiego, gdzie szkolił się w obsłudze radiostacji i kierowaniu transporterem opancerzonym Bren Gun Carrier.
      Szwadron został rozwiązany na początku 1942 roku, a Pan Kazimierz został wcielony do Dywizjonu Przeciwpancernego 1. Dywizji Pancernej generała Maczka, w ramach którego kontynuował szkolenie na Carrierach i odbywał patrole na wybrzeżu pomiędzy Edynburgiem i Aberdeen.
      1. Dywizja miała za zadanie obronę tego terenu przed spodziewaną inwazją niemiecką z Norwegii.
      W 1942 roku w Dundee poznał swoją przyszłą żonę Muriel, z którą wziął ślub w lutym 1943 roku.
      Ślubu udzielał mu ksiądz Misiak – kuzyn jego ojca.
      Wkrótce na świat przyszedł syn Paweł.
      W czerwcu 1944 roku pożegnał żonę i syna i wraz z całą Dywizją pojechał na południe Anglii, gdzie załadowano ich na okręty inwazyjne. W Normandii wylądowali w drugim rzucie wojsk.
      W sierpniu wraz ze swoim dywizjonem wziął udział w opisywanej przeze mnie w poprzednim poście bitwie o „Maczugę”.
      Ta bitwa to dla Pana Kazimierza zbiór pojedynczych migawek i epizodów. Często drastycznych.
      Kiedy rankiem 19 sierpnia wraz ze zgrupowaniem majora Stefanowicza dotarł na „Maczugę” był świadkiem wzięcia do niewoli kilku niemieckich żołnierzy.
      – Wie Pan, nie będę mówił co z nimi zrobili, bo zrobili bardzo źle – powiedział mi kiwając ze smutkiem głową.
      Po bitwie pod Falaise pojawiły się fałszywe oskarżenia, jakoby żołnierze generała Maczka masowo mordowali niemieckich jeńców. Ktoś kto je rozgłaszał nie zdawał sobie sprawy w jakich warunkach walczyli pod Falaise polscy żołnierze. Odcięci na „Maczudze” musieli oszczędzać amunicję, gdyż linie zaopatrzenia zostały odcięte przez Niemców. Nikt w takiej sytuacji nie marnowałby nabojów na zabijanie jeńców. Co gorsza te paszkwile okazały się bardzo trwałe – artykuły oskarżające maczkowców ukazały się także w polskiej prasie zaledwie 10 lat temu.
      Nie da się jednak zaprzeczyć, że do pojedynczych przypadków mordowania jeńców dochodziło po obu stronach.
      Pan Kazimierz widział też, jak niemiecki czołg najechał na nogi rannemu polskiemu żołnierzowi. Ten przygnieciony spojrzał na niego i powiedział „Dobij mnie!”. Kazimierz uniósł pistolet, ale nie strzelił.
      Krótko po dotarciu na „Maczugę” usłyszał na drodze chrzęst gąsienic. Wymontował ze swojego Carriera ręczny karabin maszynowy bren i wybiegł na drogę stając oko w oko z załogą niemieckiego Tygrysa. Niemcy poddali się, ale chwilę później zginęli, kiedy czołg został trafiony pociskiem z polskiego działa. Idąc w kierunku polskich artylerzystów Pan Kazimierz napotkał grupę Niemców, którą skosił długą serią.
      – Wie Pan, kiedy ładowałem magazynki mojego brena to co trzeci pocisk dałem smugowy. Dzięki temu widziałem, gdzie strzelam.
      Ręczny karabin maszynowy Bren ma magazynek umieszczony u góry, w miejscu szczerbinki. Znacznie utrudnia to celowanie.
      Po zabiciu grupy Niemców (Pan Kazimierz nie pamięta dokładnie ilu ich było – prawdopodobnie około 12 – 15) zmienił magazynek, przeładował broń i w tym momencie zauważył dwóch Niemców podnoszących się z rowu z granatami w rękach.
      – Tych potraktowałem sprawiedliwie. Każdy dostał po pół magazynka. – powiedział mi z lekkim uśmiechem.
      – Co Pan czuł, kiedy zabijał? – spytałem.
      – Nic, kompletnie nic… – padła odpowiedź.
      Wiem, takiego pytania nie powinno się zadawać. A ja mimo wszystko je zadaję. Zadawałem je warszawskim powstańcom, amerykańskim weteranom z Wietnamu, żołnierzom polskich kontyngentów w Iraku i Afganistanie oraz operatorom GROM-u. Wszyscy mniej więcej mówią to samo. Zabijanie na wojnie, podczas walki jest bezrefleksyjne i całkowicie pozbawione jakichkolwiek emocji. To po prostu część pracy.
      „Czułem się jakbym strzelał do tarczy na strzelnicy” powiedział mi kiedyś kolega, oficer armii amerykańskiej, który walczył w Iraku i Afganistanie.
      Kiedy Niemcy leżeli martwi Pan Kazimierz podszedł do jednego z nich. Na jego ręku zobaczył piękny zegarek.
      – Przez chwilę zastanawiałem się, czy go sobie nie wziąć, ale pomyślałem sobie, że jak go wezmę, to ktoś niedługo ściągnie go z mojej martwej ręki.
      Zostawił więc zegarek trupowi. Sprawdził tylko godzinę. Było po dziesiątej.
      Czy wiedział o tym, że w Warszawie trwa Powstanie?
      – Tak, wiedziałem. Wieczorami słuchałem BBC i serce mi się krajało…
      Z Falaise Dywizja posuwała się na wschód wzdłuż wybrzeża, w stronę Belgii i Holandii. Niemców nie było widać – zbyt szybko uciekali. Kiedy Dywizjon Przeciwpancerny z Panem Kazimierzem dotarł do belgijskiej miejscowości Stekene okazało się, że tamtejsi mieszkańcy sami rozprawili się z Niemcami.
      Pan Kazimierz widział, jak mieszkańcy ładowali trupy Niemców na dwukołowe wózki i wywozili za miasto.
      Z Belgii Dywizjon trafił do Holandii, która okazała się być końcem wojennej drogi Pana Kazimierza.
      Zatrzymali się na nocleg w jakiejś wiosce i Pan Kazimierz z dowódcą objechał okolicę, by wybrać stanowiska dla dział.
      Kiedy wrócili dowódca postanowił urządzić sobie nocleg w stogu siana, ale Pan Kazimierz przekonał go, że wygodniej będzie w stodole, pod dachem. Sam zaś wrócił do czołgu, by odbierać meldunki przez radio (pełnił funkcję radiotelegrafisty). Kiedy wychodził z pojazdu z kolejną depeszą pocisk z niemieckiego działa trafił dokładnie w stodołę, w której spali polscy żołnierze. Wszyscy zginęli, a kilka odłamków utkwiło Panu Kazimierzowi w ręce. Z początku to zlekceważył, czego później bardzo żałował. Rana zaczęła się jątrzyć i konieczna była dłuższa hospitalizacja. Przeszedł operację w Antwerpii, po której czekała go długa rekonwalescencja w jednym z brytyjskich szpitali.
      Kiedy wojna się skończyła Pan Kazimierz połączył się ponownie z żoną i synem, zdemobilizował się w stopniu sierżanta, przystąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia i zaczął rozglądać się za jakąś pracą.
      Zaczął pracować przy budowie tamy w Pitlochry. Praca była bardzo ciężka, ale dobrze płatna. Na tyle dobrze, że po dwóch latach kupił trzypokojowe mieszkanie w Dundee.
      Po pracy na tamie zaczął pracować w fabryce maszyn przędzalniczych. Po dwóch latach przeniósł się do TCK – fabryki maszyn precyzyjnych, a po kolejnych kilku latach zatrudnił się w amerykańskiej firmie produkującej liczniki jako Precision Toolmaker. Przepracował tam 29 lat i przeszedł na emeryturę w 1983 roku.
      Po wojnie po raz pierwszy odwiedził Polskę w latach 60-tych. Potem jeździł tam coraz częściej. Teraz stara się bywać tam co roku. Z jego rodziny (dwóch braci i trzy siostry) żyje jeszcze brat i siostra.
      Żona Pana Kazimierza zmarła w 2004 roku, a syn dwa lata temu.

      To jeden z ostatnich przedstawicieli przedwojennego pokolenia, twardego do życia, nie do zabicia. Mimo swoich 94 lat Pan Kazimierz jest pełen werwy, mówi przepiękną, literacką polszczyzną i ma niezwykłą pamięć. Ma też swój charakter i nie waha się warknąć na rozmówcę.
      „Cicho! Nie przerywaj mi Pan! Ja wiem lepiej!” usłyszałem kilka razy, kiedy próbowałem nieśmiało wtrącić coś do jego monologu.
      Niezwykły człowiek. Teraz już takich nie robią…

      Bardzo dziękuję Pani Urszuli Koprowskiej za umożliwienie mi spotkania z Panem Kazimierzem Smoleńskim!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Blaski i cienie optymalizacji
      Autor: Trystero | Tagi: Apple, out-of-sample, przecięcia średnich, przecięcia średnich kroczących, strategie inwestycyjne, testowanie strategii | 2012.12.12
      W poprzednim wpisie zwróciłem uwagę na średnioterminowe zachowanie kursu akcji Apple po wystąpieniu „formacji krzyża” – złotego krzyża i krzyża śmierci. Pretekstem do opublikowania tej analizy był medialny szum związany z niedawnym wystąpieniem krzyża śmierci.
      Jeden z komentatorów słusznie zauważył, że nie musi to oznaczać, że strategie w całości oparta na przecięciu średnich nie działają i pokazał, że takie strategie działały na wielu rynkach w latach 2000-2012. Nie zajmowałem się na blogu strategiami opartymi na przecięcia średnich i zamierzam wyjaśnić dlaczego tak się stało.
      Zacznę od wyjaśnienia co rozumiem przez strategie w całości oparte o przecięcia średnich – to strategie, w których sygnały otwarcia długiej pozycji, zamknięcia jej, otwarcia krótkiej pozycji i zamknięcia jej (gdzie zamknięcie długiej pozycji to jednocześnie otwarcie krótkiej pozycji a zamknięcie krótkiej pozycji to jednocześnie otwarcie krótkiej pozycji) generuje przecięcie dwóch średnich kroczących, z reguły krótkoterminowej i długoterminowej. Innymi słowy, inwestor przez cały okres zajmuje pozycję na rynku – raz długą, raz krótką. Z oczywistych powodów takie strategie zestawia się z kup i trzymaj.
      Nie miałem okazji zapoznać się z systematycznym badaniem tego typu strategii więc nie posiadam arbitralnej opinii w kwestii tego czy one działają czy nie. Intuicyjnie traktuję takie strategie jako jednocześnie najprostsze i najtrudniejsze sposoby na wygranie ze strategią kup i trzymaj. Dlaczego?
      Z jednej strony dopuszczam myśl, że ten prosty sposób podążania za trendem może dodać wartość do idei kup i trzymaj. Z drugiej strony, łatwość optymalizowania tych strategii sprawia, że bardzo łatwo jest „przedobrzyć” w tworzeniu tych strategii.
      Szczerze mówiąc, w przypadku strategii opartych o przecięcia średnich ogłaszam kapitulację – nie mam ani intuicyjnych pomysłów ani sprawdzonej metody statystycznej na wyodrębnienie sygnału. Te strategie są także z reguły (to oczywiście zależy od tego z jakiej kombinacji krótkoterminowych i długoterminowych średnich się korzysta) przeznaczone dla inwestorów o długim horyzoncie inwestycyjnym. W przypadku złotego krzyża i krzyża śmierci oznaczało to kilka, kilkanaście transakcji na dekadę w przypadku Apple. Otrzymywanie sygnału zwrotnego od strategii co kilka lat nie odpowiada mojemu profilowi inwestycyjnemu.
      Postaram się szybko pokazać co mam na myśli. Załóżmy, że w 1989 roku inwestor chciałby inwestować na akcjach Apple z użyciem strategii przecięcia średnich. Zrobiłby test* (w okresie 1984-1989) i zbadałby wszystkie kombinacje średnich od 10-sesyjnej do 250-sesyjnej (odstęp optymalizacji co 5). Dałoby to 2401 kombinacji. Co by się okazało?
      Około 80% strategii przyniosłoby zysk. Około 11% strategii przyniosłoby zysk większy niż strategia kup i trzymaj. Tak wyglądałoby 10 najlepszych strategii**:
      ST MA LT MA % Gain 84-90
      1 110 165 340%
      2 35 40 313%
      3 140 185 305%
      4 115 250 304%
      5 130 155 304%
      6 65 170 295%
      7 140 180 292%
      8 85 185 291%
      9 115 230 284%
      10 25 30 282%

      Średnia 301%
      B&H 163%
      A teraz zobaczmy jak te strategie spisałyby się w następnej dekadzie:
      ST MA LT MA % Gain 84-90 % Gain 90-00 % Gain 00-12 % Gain 84-12
      1 110 165 340% -44% 29% 496%
      2 35 40 313% -52% -42% 85%
      3 140 185 305% -3% 741% 13498%
      4 115 250 304% 345% 2352% 12569%
      5 130 155 304% -16% 146% 528%
      6 65 170 295% -94% 515% 161%
      7 140 180 292% -48% 694% 203%
      8 85 185 291% -40% 535% 244%
      9 115 230 284% 159% 1198% 33598%
      10 25 30 282% 44% -50% 2313%

      Średnia 301% 25% 612% 6370%
      B&H 163% 184% 1690% 17582%
      Jak widać 10 najlepszych strategii opartych o przecięcie średnich z okresu 1984-1990 z kretesem przegrałoby (przeciętna z nich) ze strategią kup i trzymaj w następnych 10 latach.
      Załóżmy, że podobny test inwestor zrobiłby na koniec 1999, sprawdzając strategie przecięcia średnich w latach 90. Okazałoby się, że 58% strategii przyniosłoby zyski. Około 13,5% pokonałoby strategię kup i trzymaj. Co stało się z 10 najlepszymi strategiami w latach 2000-2012. Te i inne dane pokazuje poniższa tabela:
      ST MA LT MA % Gain 84-90 % Gain 90-00 % Gain 00-12 % Gain 84-12
      1 45 40 -63% 947% -46% 81%
      2 160 120 24% 835% -27% 354%
      3 10 40 31% 708% -35% 2761%
      4 15 30 120% 647% -57% 1490%
      5 160 75 19% 646% -49% 7%
      6 235 240 104% 631% 168% 59345%
      7 185 55 46% 629% -55% 458%
      8 140 65 92% 628% -48% 100%
      9 170 55 29% 612% -58% 576%
      10 20 30 186% 605% -74% 3554%

      Średnia 59% 689% -28% 6873%
      B&H 163% 184% 1690% 17582%
      W tym przypadku 10 najlepszych strategii opartych o przecięcie średnich z okresu 1990-2000 nie tylko nie pobiłoby (przeciętna z wyników 10 strategii) strategii kup i trzymaj w latach 2000-2012 ale przyniosłoby stratę.
      Co ciekawe, gdyby inwestor zbadał pod koniec 1999 roku strategie oparte na przecięciach średnich w okresie 1984-2000 to najlepsza 10 strategii z tego okresu okazałaby się skuteczna także w latach 2000-2012 osiągając wynik lepszy od kup i trzymaj.
      ST MA LT MA % Gain 84-00 % Gain 00-12
      1 235 240 4249% 168%
      2 235 245 2198% 2360%
      3 215 250 2189% 5995%
      4 215 245 1889% 5892%
      5 210 250 1856% 5408%
      6 125 65 1854% -53%
      7 15 55 1784% -47%
      8 175 100 1675% -38%
      9 220 45 1654% -58%
      10 10 45 1628% -31%

      Średnia 2097% 1960%
      B&H 666% 1690%
      Powstaje pytanie: na ile jest to sygnał a na ile szum?
      Konwencjonalna statystyka sugeruje, że badając strategie na różnych rynkach (Lucky testował kombinacje średnich na kilkudziesięciu rynkach!) i korzystając z badań in-sample i out-of-sample można przynajmniej w pewnym zakresie oddzielić szum od sygnału. Na ile skutecznie?
      Przed tego typu problemami stoi większość inwestorów konstruujących strategie. Część z nich uważa, że w przypadku niektórych strategii uzyskanie sygnału jest łatwiejsze niż przypadku innych strategii. Część inwestorów i badaczy uważa, że w każdym wypadku trudności są nie do przezwyciężenia.
      Moim zdaniem, przypadek strategii opartych na przecięcia średnich dobrze pokazuje skalę trudności.
      * Wszystkie testy w Metastock. Dane Stooq. Bez kosztów transakcyjnych. Zlecenia rynkowe. Wielkość pozycji 100% kapitału. Bez stopów.
      ** ST MA to krótkoterminowa średnia, LT MA to długoterminowa średnia, % Gain to procentowy zysk/strata za okres, Średnia to przeciętna z 10 strategii w danym okresie, B&H to wynik kup i trzymaj w tym samym okresie.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Design like Apple, but name like P&G
      Seth Godin
      dzisiaj, 11:51

      Apple’s naming approach is inconsistent, it begs for lawsuits (offensive and defensive) and it shouldn’t be the model for your organization. iPhone is a phone, iPad is a pad, iPod is a … (and owning a letter of the alphabet is i-mpossible).

      Procter and Gamble, on the other hand, has been doing it beautifully for a hundred years. Crisco, Tide, Pringles, Bounty, Duracell–these are fanciful names that turn the generic product (and the story we believe about it) into something distinct.

      If you can invent an entire category, fabulous, that’s an achievement. For the rest of us, resist the temptation to be boring or to be too aggressive. It’s your name and you need to live with it.

      [More on naming]
      London, Boston and sharing your art (plus the new iphone app, it’s free)
      Seth Godin
      wczoraj, 12:20

      Tickets just went on sale for the Icarus event in London, organized by Penguin UK. It’s during the evening on the 17th of January. I’ll be talking about, reading from and doing Q&A about The Icarus Deception. You can get tickets here.

      Also, tickets are now available for the Boston session on January 23rd at MIT. Find out more here.

      All the early bird tickets for New York on January 2nd are gone, but there are still some other tickets remaining.

      We now have more than 250 locations around the world established for the Icarus Sessions on the evening of January 2. Please find your city by clicking here. You can read about how it works right here. A few things to clarify:

      1. You can attend the group sessions without presenting.

      2. It doesn’t cost anything, unless the local organizer passes the hat to pay for rent or snacks.

      3. It will inspire you. I hope you’ll attend.

      By popular demand, a fabulous new free iPhone app is now available for those that follow this blog. Click below to get your copy:

      It was developed by Anderson+Spear in record time, with flair and grace. Well done, guys.
      Industrialism and the death of agency
      Seth Godin
      wtorek, 18:06

      Agency is the ability to make a decision, and to be responsible for the decision you make.

      Since there have been armies, society has made an exception for soldiers. A soldier following orders is not a murderer, as he doesn’t have agency–society doesn’t generally want its soldiers questioning orders from our generals.

      But the industrial age has taken this absolution to ever-higher heights. Every worker in every job is given a pass, because he’s just doing his job. The cigarette marketer or the foreman in the low-wage sweatshop… they’re just doing their jobs.

      This free pass is something that makes the industrial economy so attractive to many people. They’ve been raised to want someone else to be responsible for the what and the how, and they’d just like a job, thanks very much.

      As the industrial company sputters and fades, there’s a fork in the road. In one direction lies the opportunity to regain agency, to take responsibility for ever more of our actions and their effects. In the other direction is the race to the bottom, and the dehumanizing process of more compliance, a cog in an uncaring system.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wiśni rosną kolce
      Dział Zagraniczny
      wczoraj, 11:32

      Tōru Hashimoto uważa, że jego ojczyzna potrzebuje dyktatury i powinna zbudować bombę atomową. Shintaro Ishihara głosi, że starsze kobiety, które nie mogą już rodzić dzieci, stają się “bezużyteczne”, przestępstwa popełniają wyłącznie obcokrajowcy i to z reguły czarni, a zeszłoroczne tsunami, które pochłonęło 20 tys. ofiar, nazywa „karą boską za żałosną postawę rodaków”. Tych dwóch stoi na czele Partii Odbudowy Japonii, która chociaż założona dopiero trzy miesiące temu, błyskawicznie pnie się w górę w sondażach i w niedzielnych wyborach parlamentarnych zajmie najprawdopodobniej drugie miejsce.

      O marszu japońskiej skrajnej prawicy po władzę można więcej przeczytać w najnowszym numerze tygodnika “Polityka”. Ale nawet, gdyby ekstremiści nie odnosili takich sukcesów jak ostatnio, to wiele z ich postulatów i tak byłoby wkrótce realizowanych – podziela je bowiem murowany kandydat na przyszłego szefa rządu.

      Japońscy nacjonaliściNie będzie Chińczyk pluł im w twarz (Fot. Al Jazeera English/Flickr)

      Shinzō Abe, syn byłego ministra spraw zagranicznych i wnuk premiera, sam też już raz rządził krajem, przez dokładnie 366 dni. W 2007 r. musiał się podać do dymisji po serii gaf i skandali, w tym samobójstwie oskarżonego o korupcję ministra rolnictwa. Ale we wrześniu polityk niespodziewanie wygrał wyścig o przywództwo w Partii Liberalno-Demokratycznej, zostając tym samym kandydatem na nowego szefa rządu z ramienia ugrupowania, które rządziło Japonią przez ostatnie pół wieku i według sondaży w niedzielę wróci na szczyt po trzyletniej przerwie.

      W najnowszym wydaniu prestiżowego miesięcznika “Bungeishunjū” nowy-stary premier przeprasza wyborców za “porzucenie stanowiska”, a potem przekonuje, że “jest innym człowiekiem i zasługuje na nową szansę”. Ale jeżeli przyjrzeć się jego dawnym i obecnym poglądom, ta przemiana wydaje się co najmniej wątpliwa.

      Podczas pierwszej kadencji, Abe szybko zyskał sobie opinię “jastrzębia”. Z jednej strony dużo mówił o chęci polepszenia stosunków z azjatyckimi sąsiadami, a z drugiej praktycznie każda jego wypowiedź je pogarszała. Twierdził, że Mandżukuo – marionetkowe państewko stworzone w 1932 r. przez Japonię w okupowanej przez nią chińskiej Mandżurii – wcale nie było zależne od Tokio. Zaprzeczał, że podczas wojny cesarska armia zmuszała tysiące Chinek, Koreanek i Filipinek do prostytuowania się, mimo, że rodzimi historycy potwierdzili te informacje dużo wcześniej, a rząd PLD oficjalnie przepraszał ofiary już w 1993 r. Wydał książkę, w której przekonywał, że japońscy zbrodniarze wojenni zgodnie z miejscowym prawem byli niewinni. Na takie poglądy bez wątpienia ma wpływ historia rodzinna Abe: jego dziadek był w latach 30. odpowiedzialny za rozwój przemysłu w Mandżukuo, gdzie miał wykorzystywać przymusową pracę chińskich robotników, w czasie wojny był ministrem handlu, a po jej zakończeniu – tak jak pozostali członkowie rządu – został oskarżony o zbrodnie wojenne i osadzony w więzieniu. Chociaż wyszedł na wolność po trzech latach, to nie wolno mu było sprawować funkcji publicznych aż do 1952 r.

      Idée fixe przewodniczącego PLD była jednak zawsze zmiana konstytucji. Obecna została Japonii narzucona przez Stany Zjednoczone, które chciały rozbroić dopiero co pokonanego przeciwnika. Słynny artykuł 9. zabrania więc posiadania armii, którą zastąpiły niewielkie Siły Samoobrony, mające zakaz działania poza krajem. Tokio nie wolno też wypowiadać wojny. Abe przeforsował ustawę, która w przyszłości pozwoliłaby zorganizować referendum konstytucyjne.

      Podczas nowej kadencji, będzie się tych pomysłów trzymał. Zgodnie ze swoim wyborczym hasłem, żeby “odzyskać Japonię”:

      Abe nie kryje, że wciąż chce wyrzucić obecną konstytucję do kosza i utworzyć armię z prawdziwego zdarzenia – w sugerowanej przez niego nowej nazwie pojawia się nawet znak symbolizujący “wojsko”. Przyszły premier proponuje zwiększenie wydatków na obronę, choć dziś wynoszą już 40 mld dolarów i należą do najwyższych na świecie, a według ujawnionych jakiś czas temu wewnętrznych raportów rządowych, na stworzenie własnej bomby atomowej Japonia potrzebowałaby jedynie od trzech do pięciu lat. Pragnie rozbudować marynarkę, żeby zyskać argument siły w sporach terytorialnych z Chinami, Koreą Południową i Rosją. “Japońskie piękne morze i terytorium są zagrożone” rzucił podczas kampanii.

      Nie wypiera się także kontrowersyjnych poglądów na japońską przeszłość wojenną. Niecały miesiąc po powtórnym wyborze na szefa PLD znów odwiedził świątynię Yasukuni, gdzie pochowani są tamtejsi zbrodniarze wojenni.

      Wielką niewiadomą pozostaje, jak wiele ze swoich pomysłów będzie w stanie zrealizować przyszły premier. Sondaże pokazują, że prawie połowa wyborców pozostaje niezdecydowana i chociaż w niedzielę na pewno wygra PLD, to nie zdobędzie wystarczającej większości, żeby rządzić samodzielnie. To nic nowego, ale do tej pory ugrupowanie wchodziło w koalicję z takimi partiami, jak Kōmeitō, która jest zdecydowanie pacyfistyczna, co pozwalało hamować nacjonalistyczne zapędy co bardziej krewkich premierów. Dziś sytuacja jest jednak zupełnie inna. Partia Odbudowy Japonii najprawdopodobniej zajmie drugie miejsce i ciężko będzie ignorować jej siłę. Hashimoto oraz Ishihara są kontrowersyjni i nie przebierają w słowach, ale ich poglądy w istocie niczym nie odbiegają od tego, co głosi sam Shinzō Abe. Z ich pomocą, nowy-stary premier będzie więc mógł wziąć się za bary z obecną konstytucją. Być może podczas najbliższego sakura-zensen, okresu kwitnienia, wiśniom wyrosną kolce.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      France: Muslim Bus Drivers Refuse to Use Bus After it Has Been Driven by a Woman
      Cheradenine Zakalwe
      dzisiaj, 07:30

      Now with English subtitles done by Vlad Tepes site

      This shocking video (in French) testifies to how a civilised country like France can be gradually transformed into a barbarous wasteland like Egypt. It features a group of female employees of the transport company RATP (which, according to its website, is the 5th largest public transport company in the world) speaking about working with Muslim colleagues. To avoid reprisals, their faces are hidden.

      The revelations here are:

      The company practises a policy of positive discrimination towards North African Muslims as regards recruitment and promotion, discriminating against indigenous French people.

      Muslim drivers are aggressive and impolite towards passengers.

      Muslim drivers refuse to shake hands with their female colleagues.

      Management refuses to intervene to support staff attacked by Muslim colleagues, in order to maintain „social peace”.

      Some Muslim drivers refuse to drive a bus if a woman has driven it before them

      Muslims pray in their place of work, even on the bus, during work time.

      Muslim racists and fascists treat their white colleagues as inferior beings and are gradually imposing Islam within RATP.

      This is from the site Riposte Laïque, which filmed the video. The site features another article from a former trade union official who complained about similar activities in RATP 10 years ago. He notes that things have worsened since then. Even back then, he recalls that Muslim drivers refused to drive with the French flag on display during the commemorations on 8 May and 11 November.

      Source: Riposte Laïquejava*****:icon(‚:oops:’)
      Spain: Imran Firasat Arrested, Charged and Released on Condition he Does not Publish the ‚Innocent Prophet’ Film
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 07:01

      The Innocent Prophet – Full Film

      Absolutely astonishing. This is prior restraint. Normally, prosecution for a crime is done „post facto”. But when it involves Islam, apparently, you can be arrested before the „crime” is even committed.

      A judge in the Plaza de Castilla in Madrid charges a Pakistani refugee, who announced the publication of an anti-Islam film a few weeks ago, with incitement to religious violence. The judge prohibits the publication of the video on the network and makes his liberty condition on the distribution of the video.

      The Pakistani and political resident of Spain Imran Firasat appeared this morning in front of the judge in the Court of First Instance number 50 in Plaza Castilla for two hours. The magistrate ordered him to be freed on condition that he does not publish even a single still image from this video which today was shown in the office of the judge and whose publication authority he has again been made responsible for.

      According to legal sources, the magistrate maintains the charge against Imran Fisarat for the crime 510 of the Penal Code, a crime that punishes incitation to hatred and violence for racial, ideological or religious reasons. Meanwhile, the Ministry of the Interior has initiated a process to revoke his asylum status for „threatening national security with the production of this video”.

      Source: Cadenaser [Thursday 13th]

      Imran Firasat assures SER [broadcasting company] that he „doesn’t understand the alarm created by his trailer” about Mohammed. „I already notified – he says – the Ministry of the Interior, Exterior, the Ministry of the Presidency and also Moncloa [Moncloa Palace, residence of Spanish Prime Minister]. Nobody said anything to me until Belgium declared a state of ***** because of this video which in principle was going to be distributed from Spain.” Firasat explains to SER that the video is a sequence of cartoons of Mohammed lasting 70 minutes, cartoons similar to those published by the magazine ‚El Jueves’.

      When asked about whether he fears that the USA [Not sure why it mentions the USA here. Surely it’s not that far gone?] would initiate a judicial process against him which could result in his extradition if, in the end, the video is distributed on the network, Firasat says no, that in any case the problem would be Terry Jones’. The preacher Jones is the person who burned a Koran in one of his sermons, unleashing the anger of the Muslim world. Firasat says he maintains contacts with this preacher and that now he has informed him that he has problems publishing the video.

      „I am not going to distribute the video. I have postponed my decision because it has created alarm in Europe But the video is going to be distributed in the next few hours by the preacher Terry Jones”.

      Source: Cadenaser [Friday 14th]

      There is an interview with Imran here:

      H/T: Maria Joséjava*****:icon(‚:oops:’)
      Muslims Demand That NSU Kebab Murders be Included in German School Curriculum
      Cheradenine Zakalwe
      piątek, 22:45

      British people will be well aware of the extraordinary propaganda value that multicultists are able to extract from even a single crime when a compliant media focuses on it relentlessly. The Stephen Lawrence killing became the pretext for institutionalising anti-racist hysteria throughout British society. Now the Muslims in Germany are looking to extract similar advantage from the NSU killings, in which 10 people, mostly Turkish kebab sellers, were killed by a terrorist cell calling itself the National Socialist Underground.

      The Muslims have already had ceremonial candle-lit commemorations attended by representatives of the Turkish government (!) and lavish „official” apologies to the families of the dead kebab merchants. But that’s not enough. Now Muslims are demanding that the murders be included in the German school curriculum.

      Muslims in German are demanding far-reaching consequences from the series of neo-nazi murders. In Berlin on Wednesday, the major Muslim associations called for the terror of the „National Socialist Underground” (NSU) to be incorporated into the history curriculum in schools, so that it may not be forgotten. They demanded that anti-Islam crimes must be listed in a category of their own in the criminal statistics in future. An annual racism report was also needed, they said.

      Source: dpa Via: PI

      It has been estimated that 7500 Germans have been murdered by aliens (mostly Muslim Turks) since the Berlin wall fell. The German media and politicians are silent about this. But the deaths of a few kebab sellers must become part of the German national story, to fashion a pretext for twisting the guilt knife just a little more.

      UPDATE: More on this.

      An umbrella organisation representing Muslims in Germany has called for a „denazification” of German state authorities, and demanded they refrain from using the terms „Islamism” and „Islamist” to describe radical Muslims.

      The German Muslim coordination council (KRM) presented a dossier on Wednesday on the botched investigation into the National Socialist Underground (NSU) terrorist cell.

      German Muslims say the debacle – in which authorities failed to prevent the murders of nine immigrants and one police woman over a decade – was no accident, wrote the Frankfurter Rundschau on Thursday.

      The investigation into the murders was prejudiced, said the KRM, a result of a distorted view of Islam in Germany and a widespread stigmatization of Muslims.

      The council even went so far as to demand a „denazification” of German state authorities and officials, and that all responsible state authorities and politicians should feel the consequences of their failure to detect the right-wing extremist terrorist cell.

      In recognition of the seriousness of the crimes, Germany should hold annual memorials for the victims of the NSU, said the council, and teach children about the murders in school history lessons as „a problem arising out of the Nazi past.”

      Spokesman Erol Pürlü told the press, „Those who murder Muslims today, will murder those who don’t comply with them tomorrow.”

      Further demands laid out in the dossier included creating a special category for anti-Islamic attacks in crime statistics, and for officials to stop using the words „Islamist” and „Islamism” to refer to radical Islam.

      Pürlü emphasised that the council had no doubt that Germany was a functioning democracy and praised the work of the parliamentary NSU investigation committee tasked with looking into the failure of German authorities in the case.

      Meanwhile, Aiman Mazyek, Chairman of the Central Council of Muslims, said he supported a ban on the neo-Nazi National Democratic Party (NPD). The heads of Germany’s 16 federal states earlier this month backed outlawing the party, but a previous legal challenge failed in 2003.

      Mayzek added that the council was concerned about growing racism in German society, and called for the state to co-operate with Muslim organisations in fighting the trend, wrote the paper.

      Mayzek said that while he could not deny the existence of radical Muslims in Germany, he felt the surrounding debate was too heated and that it was wrong to play off right-wing extremists against Muslim extremists.

      Source: The Local

      These videos give some background on the kebab murders, for those who need it. Bear in mind they are from Deutsche Welle, a sort of German BBC, so expect left-wing spin.

      Germany: Poor immigrants in ghettos may contribute to coming unrest… Solution: Socialism
      Nicolai Sennelsjava*****:icon(‚:oops:’)
      piątek, 18:49
      Apparently they want to solve the problem with even more socialism…:

      „Rising inequality is threatening to divide Germany into a land of „haves” and „have nots,” researchers warned on Thursday – potentially risking social unrest in the future. …
      The study highlighted a number of factors that have contributed to the increased inequality: a rising numbers of single households, single-parent families, and immigrants with limited education, as well as reductions in the top rate of income tax and the failure of social welfare payments to keep up with inflation.
      Researchers behind the study urged the government not to be complacent about the situation. DIW analysts Martin Gornig and Jan Goebel warned in a statement that „a strong middle class is important for the maintenance of social stability.”
      „A growing number of poor people risks the development of ghetto areas,” they said.
      Decisive government action is needed to address the situation – and the rich should take their share of the burden, they argued.”

      Source: Germany ‚risks unrest if inequality not tackled’

      Shocking New Proof of Demographic Replacement in France
      Cheradenine Zakalwejava*****:icon(‚:oops:’)
      piątek, 03:36

      Ethnic and religious statistics are banned in France, so those curious about how fast the French are losing their country to the invaders have to approach the matter indirectly. One marker of demographic replacement is the proportion of the population considered at risk of developing sickle-cell disease, since this concerns mainly „people originating in the Antilles, sub-Saharan Africa but also North Africa.”

      The graphic shows the proportion of new-born babies considered at risk of developing sickle-cell disease in France. In the Paris region, we see that a shocking 60% of births are now to non-Europeans! In 2005, the comparable figure was „only” 54%, so France’s genocide by substitution is proceeding at a galloping pace. As the image shows, Marseilles and the South of France generally form additional „blackspots”, but no part of the country is untouched by the alien presence. Of course, in France, these non-Europeans are overwhelmingly Muslim.

      Source: Novopress

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Spain’s Immigrant Invasion
      Cheradenine Zakalwe
      dzisiaj, 07:48

      Much has been made in the British press recently about the results of the latest census, which showed 3 million immigrants had come to live in England Wales within the last decade. This has been denounced as an unprecedented betrayal of a people by its government. It’s undoubtedly a great betrayal. But it also has a precedent, or rather a parallel since it occurred at the same time: Spain.

      Spain’s census results were also published recently. They showed that an even larger number of immigrants came to Spain during the same decade: 3.5 million rather than Britain’s 3 million. Since Spain’s base population of around 40 million was significantly smaller than Britain’s, this also represents a bigger proportional increase, rising to 46,815,916 in absolute terms. The population of England and Wales grew by 7.8% during the last decade. Spain’s grew by almost double that: 14.6%!

      Of course, not all immigrants to Spain are savages. Many northern Europeans, like me, come here because they like the lifestyle, or to retire. But, unquestionably, a great many savages come too.

      What’s most worrying about Spain is that there seems to be hardly any organised political resistance to the immigrant invasion. I hardly ever see it discussed as a problem by politicians or political commentators. It’s as if Spain’s long history as a tourist destination has somehow acculturated Spanish people to accept the presence of foreigners („guiris”) in their midst. If so, this is a profoundly dangerous mindset. North African Mohammedans won’t be bringing any money with them, and they won’t be going home after two weeks. You would think that the Spanish would understand the sinister and threatening nature of Islam better than anyone. But no. There’s hardly any discussion of it and, when there is, it’s the usual multicult, convivencia, Al-Andalus nonsense you hear everywhere. Only the historian Serafín Fanjul speaks out vigorously against the myth of Al-Andalus. I will write more about his work in future.

      Source: El Mundo

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Utility vs. entertainment
      Seth Godin
      dzisiaj, 11:11

      A graduate seminar is going on, with a dozen students paying a fortune to fill seats that are in high demand. Some of the students are using cell phones to update Facebook or tweet–and they are sitting right next to students listening intently and not merely taking notes. This juxtaposition puts a very sharp point on an overlooked distinction: some forms of media we engage with because there’s a significant utlity, and sometimes, we’re merely entertaining ourselves.

      Every student in the lecture makes a choice in each moment–to be entertained and be in sync with the crowd online, or to find utility, by doing the more difficult work of focusing on something that only pays off in the long run.

      And if that was the end of it, caveat emptor. But it’s not, because media consumed doesn’t merely have an impact on the consumer.

      Media, of course, has morphed and expanded, and the change is accelerating. It has grown in both time spent and impact on us. Now, media consumption changes just about everything in our lives, all day long. While a century ago, a few minutes a day might have been spent with a newspaper or reading a letter, today, it’s not unusual for every minute of the day to involve consuming or creating media (or dealing with the repercussions of that). Media doesn’t just change what we focus on, it changes the culture it is part of.

      I think we can agree that sending animated gifs or wasting an hour with the Jersey Shore have no utility, really, other than as a pasttime. Court TV didn’t make us smarter, it just wasted our time and attention. At the other extreme is learning a difficult new skill or attending an essential meeting, bringing full attention to something that doesn’t always delight or tantalize. Or consider the difference between viewing politics as a sporting event with winners and losers each day, compared with the difficult work of digging in and actually understanding (and participating in) what’s being discussed…

      The blended situations, though, are worth sorting out. Is watching the news an activity that has utility? Perhaps it does for a headline, but is an endless, shallow, pundit-filled examination of politics or disasters actually producing value? When we involve desperate strangers in reality TV shows (planned or not), where is the utility? Does it make us better?

      The media-industrial complex, of course, wants to turn everything into a profitable show. Is that what we want?

      More media is not better media.

      Fast media is not improved media.

      Pack media is not the media we need.

      Entertaining media is not the only option.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Dlaczego powinniśmy podziwiać babcię Michała
      Survivalista (admin)
      piątek, 12:28

      Wczoraj na naszym fanpejdżu na FB Michał wrzucił taką oto wiadomość:

      ‎31 lat temu wpadła do mojego pokoju Babcia ze słowami “Jest wojna ale nie ma co się bać ja przeżyłam 2 idę kupić kasze i mąkę” -nie wiem jak to zrobiła w niedzielę w 1981, ale przytargała 2 torby kaszy i mąki

      Taka postawa jest moim zdaniem ideałem, do którego powinniśmy dążyć. Uznałem, że muszę Wam o tym napisać tu na łamach bloga.

      Babcia Michała zachowała się tak, jak ja chciałbym się zachować w kryzysowej sytuacji:

      zebrała informacje na temat tego, co się dzieje i przeanalizowała je,
      zdała sobie sprawę, że nie jest wesoło i może być jeszcze gorzej,
      nie straciła zimnej krwi,
      przystąpiła natychmiast do działania, do organizowania tego, co mogło być w najbliższym czasie potrzebne.

      Zawsze staramy się tu powtarzać, że nie sposób przygotować się na każdą ewentualność. W domu trzeba mieć sprzęt survivalowy i zapasy, własne źródło prądu, wody, ciepła. To są oczywistości, ale lista rzeczy, które warto byłoby mieć jest praktycznie nieskończona. Podobnie jak nieskończenie długa jest lista zagrożeń, które na nas czyhają, nietypowych zdarzeń, które mogą nastąpić.

      Zawsze też staramy się przypominać, że o przetrwaniu nie decyduje ilość zgromadzonych w domu zapasów czy sprzętu. One są cholernie przydatne i dlatego warto je mieć. O przetrwaniu decyduje jednak wola przeżycia i umiejętność odnalezienia się w trudnej sytuacji, zareagowania na nią, improwizacji.

      Ktoś kompletnie nieprzygotowany psychicznie na stan wojenny mógłby po prostu usiąść w domu i się rozpłakać, albo zrobić coś równie głupiego. Tymczasem babcia Michała wzięła się do roboty.

      Nie da się ukryć, że przeżycia wojenne babci Michała miały spory wpływ na jej postawę. Jeśli przeżyła dwie wojny światowe, miała zapewne dość bogatą wiedzę na temat tego, czego się może spodziewać. Obcy zapewne był jej strach przed przeżyciem czegoś zupełnie nowego, nieznanego. Jestem przekonany, że to właśnie miało spory wpływ na to, że zachowała zimną krew.

      My nie mamy za sobą najczęściej takich doświadczeń, ale też możemy się nauczyć odpowiednich, spokojnych reakcji na kryzysowe zdarzenia. Po pierwsze czytając masę książek, oglądając filmy, obserwując doświadczenia innych ludzi. Po drugie, bawiąc się zgromadzonym sprzętem, przyrządzając potrawy z zapasów żywności na turystycznej kuchence gazowej czy ognisku. Dzięki temu w kryzysowej sytuacji będziemy mieli jedno zmartwienie mniej — wiemy, jak działa ten sprzęt i co trzeba z nim zrobić. Po trzecie, ćwicząc różne nietypowe sytuacje. Na myśli mam tu np. symulację wyłączenia prądu czy inne tego typu przećwiczone scenariusze. Również wyjazd pod namiot na działkę dla kogoś, kto przywykł do nocowania w hotelach, będzie takim testem. Po czwarte, wychodząc poza strefę naszego komfortu i robiąc rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiliśmy. To przyzwyczai nas do tego, że sytuacje dokoła nas mogą się drastycznie pozmieniać.

      Dlatego bierzcie dobry przykład z postawy babci Michała. 🙂

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wrak nie wraca
      Dział Zagraniczny
      dzisiaj, 09:54

      Pogoda była fatalna, widoczność praktycznie zerowa, piloci Tupolewa musieli lądować na czuja. Zahaczyli o drzewo. W katastrofie zginął prezydent i elita sceny politycznej. Rola Rosjan jest niejasna. Rodzina i byli współpracownicy prezydenta mówią o zamachu. Według raportu komisji zorganizowanej przez wrogiego sąsiada – na którego terytorium rozbił się samolot – maszyna była sprawna, a winę ponosi załoga, która nie zachowała procedur bezpieczeństwa, zignorowała ostrzeżenia o zbliżaniu się do ziemi i zdecydowała o lądowaniu mimo braku widoczności.

      Teraz sprawa wraca na wokandę – południowoafrykańska policja znów bada katastrofę, w której trzy dekady temu zginął Samora Machel, przywódca sąsiedniego Mozambiku.

      WrakCzy leci z nami pilot? (Fot. John McGarvey/Flickr)

      Kapitan Paul Ramaloko, rzecznik prasowy “Jastrzębi” – elitarnej jednostki policyjnej prowadzącej najtrudniejsze śledztwa – odmówił podania szczegółów, ale w zeszłym tygodniu przyznał lokalnej prasie, że funkcjonariusze ponownie pracują nad sprawą sprzed lat. Wieści zbiegły się w czasie z informacjami o hospitalizowaniu Nelsona Mandeli, więc w Internecie pojawiły pół-żartobliwe komentarze, że RPA ściga się z czasem: umierający były prezydent od lat ma bardzo osobiste powody, żeby rozwiać wszelkie wątpliwości wokół śmierci swojego kolegi.

      W 1986 r. Mandela wciąż siedział w więzieniu, Afrykański Kongres Narodowy był nielegalny, a jego działacze ścigani przez prawo. Schronienie znajdowali w sąsiednim Mozambiku, który – sam niepodległy od kilku lat – wspierał wszystkie ruchy wyzwoleńcze w okolicy. Równocześnie zmagając się z własną zbrojną opozycją, finansowaną przez RPA: dla Pretorii, Samora Machel był wrogiem numer jeden.

      19 października 1986 r., prezydent Mozambiku udawał się do Zambii na spotkanie z innymi weteranami wojen o niepodległość. W obie strony leciał radzieckim Tupolewem pilotowanym przez Rosjan. Machel, zdecydowany marksista, od razu po przejęciu władzy zawiązał sojusz ze Związkiem Radzieckim – innego wyjścia w zasadzie nie miał, masowa emigracja Portugalczyków doprowadziła ich dawną kolonię do zapaści gospodarczej, kraj zaczęła więc utrzymywać Moskwa. Samolot został zbudowany w Rosji specjalnie dla Mozambiku, trzy lata przed lotem do Zambii przeszedł gruntowny przegląd techniczny, załoga miała doświadczenie w lataniu nad tą częścią Afryki.

      0 21:21 maszyna zniknęła z radarów.

      Znaleziono ją następnego dnia w trudno dostępnej części RPA, tuż przy granicy z Mozambikiem. Szczątki rozbitego Tupolewa ciągnęły się przez ponad 800 metrów, zginęli wszyscy członkowie załogi poza mechanikiem pokładowym, oraz 26 z 35 pasażerów, w tym Fernando Honwana uważany za “numer dwa” po prezydencie.

      Maputo i Moskwa (do której formalnie należał samolot) odmówiły udziału w zorganizowanej przez Pretorię komisji śledczej. Ta winą obciążyła radziecką załogę, która miała być rzekomo podpita i podjęła się lądowania mimo braku właściwej nawigacji, oraz przy zerowej widoczności. Ostatni obraz z czarnych skrzynek to klnący siarczyście kapitan, który obniża lot pomimo alarmu systemu ostrzegającego o zbliżaniu się do ziemi. Tupolew rozbił się tuż po zahaczeniu lewym skrzydłem o drzewo.

      W taką wersję od samego początku nie dawali wiary przyjaciele i współpracownicy Machela. Chociaż samolot spadł 65 km na zachód od stolicy Mozambiku, nagrania są dowodem, że załoga do samego końca była przekonana, że jest już nad lotniskiem w Maputo. Wśród zwolenników teorii o zamachu od lat krąży więc koncepcja, że podczas feralnego lotu południowoafrykańskie służby specjalne zakłóciły sygnały z radiolatarni w miejscu katastrofy i specjalnie sprowadziły samolot na fałszywy kurs. Jacinto Veloso – weteran wojny o niepodległość i późniejszy szef mozambickiego wywiadu – w wydanych kilka lat temu wspomnieniach sugeruje, że Pretoria działała w zmowie z Moskwą, z którą Machelowi miało być coraz bardziej nie po drodze.

      W 2001 r., sześć lat po upadku apartheidu, specjalne śledztwo w tej sprawie przeprowadziła południowoafrykańska Komisja Prawdy i Pojednania. Chociaż nie zeznawał przed nią żaden ekspert lotniczy, to dochodzenie zyskało rozgłos, bo jednym ze świadków była Graça Machel, wdowa po prezydencie Mozambiku, oraz… obecna żona Nelsona Mandeli. Legendarny polityk w ostatnim roku sprawowania urzędu odwiedził miejsce wypadku, gdzie publicznie oświadczył: “To bolesne, że nasza misja wyjaśnienia przyczyn katastrofy pozostaje niedokończona”. Więc, być może, południowoafrykańska policja próbuje właśnie rozwiać smutek Mandeli jeszcze przed jego ewentualną śmiercią.

      Pewne jest tylko jedno: wrak nigdy nie wróci do Mozambiku. Już dawno trafił na złomowisko.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wyłączanie notowań

      Autor: Trystero | Tagi: ego depletion, pozwól zyskom rosnąć, psychologia, strategie inwestycyjne, wyłączanie notowań | 2012.12.17

      Obejrzałem wywiad z jednym ze zwycięzców konkursu Bossa FX – Filipem. Zapytany o to jak radzi sobie z emocjami w przypadku pojawienia się dużej straty odpowiedział, że w przypadku istotnych strat, co do których nie istnieją rynkowe przesłanki zamknięcia pozycji, często decyduje się na wyłączenie notowań i odejście od biurka.

      W takiej sytuacji naturalnym zleceniem obronnym jest zamknięcie pozycji przez brokera w przypadku wystąpienia niewystarczającego depozytu.

      To nie pierwszy przypadek, w którym spotykam się z techniką wyłączania notowań. Kilka miesięcy temu czytałem podobną historię na blogu The Stock Sage. Autor bloga opisuje jeden dzień z kariery zawodowej skutecznego inwestora: po zbudowaniu pozycji na rosnącej po otwarciu sesji spółce inwestor opuszcza biuro po wcześniejszym ustawieniu zlecenia obronnego. Około południa sprawdza notowania spółki, które zgodnie z oczekiwaniami znajdują się powyżej porannych poziomów i przestawia stop loss na wyższy poziom. O godzinie 14:00 wraca do biura zamyka większą część pozycji realizując zysk. Pozostałą część pozycji zamyka na zamknięcie notowań.

      Być może powyższe historie stosowania strategii „wyłączonych notowań” przypominają wpisy na forach giełdowych z okresu wielkiej bessy na małych i średnich spółkach, w których zdesperowani kilkudziesięcioprocentowymi stratami inwestorzy pocieszali się wzajemnie i radzili nie „zaglądać na rachunek przez najbliższe kilka miesięcy aż to wszystko się skończy”.

      Traktowanie strategii „wyłączonych notowań” jako przejawu desperacji jest jednak wielkim nieporozumieniem. Wspomniani powyżej dwaj skuteczni inwestorzy nie stosowali jej ponieważ nie posiadali sprecyzowanej strategii inwestycyjnej. „Wyłączali notowania” (czy opuszczali biuro) ponieważ zdawali sobie sprawę, że w przypadku niestosowania w 100% automatycznego inwestowania istnieje ryzyko zepsucia dobrego planu inwestycyjnego wskutek podjęcia emocjonalnej decyzji.

      Wspomniany na blogu The Stock Sage inwestor wiedział, że śledzenie każdej zmiany notowań spółki, na której ma się otwartą pozycję może doprowadzić do niezgodnego z planem inwestycyjnym zbyt szybkiego zrealizowania zysków wskutek napływających, lecz niewnoszących nic nowego informacji (tweetów, komentarzy na forach, komentarzy analityków) lub wskutek krótkotrwałych, gwałtownych wahań notowań.

      Osoby posiadające praktyczne doświadczenie na rynku wiedzą, że jedną rzeczą jest posiadanie strategii inwestycyjnej i planu inwestycyjnego dla każdej zawieranej transakcji (czyli co najmniej powodu podjęcia transakcji, poziomu zlecenia obronnego i poziomu realizacji zysków) a inną rzeczą zdolność do realizacji tego planu inwestycyjnego przy nieustannych napływie bodźców w postaci każdej nowej informacji, każdego nowego ticku i każdego nowego zlecenia w arkuszu.

      Osoby nieposiadające praktycznego doświadczenia na rynku mogą porównać tę sytuację z przykładami ze zwykłego życia – często doskonale wiemy co powinniśmy robić (uczyć się do egzaminu, napisać pracę zaliczeniową, zdrowo się odżywiać) a mimo to robimy coś innego (oglądamy cały sezon Mad Mena, czytamy The Onion, jemy czekoladowego batonika). Strategia „wyłączenia notowań” jest w tym przypadku niczym innym niż zadbaniem by w domu nie było czekoladowych batoników.

      Moim zdaniem, nie można także rozpatrywać strategii „wyłączonych notowań” bez wspomnienia o zjawisku wyczerpywania się ego. Jakiś czas temu zwróciłem uwagę, że badania naukowe sugerują, że samokontrola, siła woli nie jest umiejętnością, którą można ćwiczyć. Jest raczej czymś w rodzaju energii, która wyczerpuje się w miarę używania. Wspomniane badania wskazują, że zasoby samokontroli wyczerpywane są w sytuacjach wymagających: konieczności oparcia się pokusie, dokonania przemyślanego wyboru, ścisłego kontrolowania emocji czy zachowywania długotrwałej koncentracji (na wymagającym uwagi i wysiłku intelektualnego zadaniu).

      Tak więc nawet jeśli jesteśmy w stanie przezwyciężyć generowane przez rynkowy szum emocjonalne bodźce do porzucenia planu inwestycyjnego to najprawdopodobniej ponosimy z tego powodu istotne emocjonalne koszty. W takiej sytuacji pozbawienie się „pokusy” wskutek wyłączenia notowań, odejścia od biurka (czy wyłączenia podglądu tego konkretnego instrumentu) może być najbardziej rozsądnych rozwiązaniem. Oczywiście, w pełni automatyczne inwestowanie zupełnie oszczędza opisanych wyżej problemów.

      Naturalnie, „wyłączanie notowań” wiąże się z istotną niedogodnością – inwestor pozbawia się możliwości reakcji na napływające na rynek cenotwórcze informacje. Występuje więc pewnego rodzaju trade-off. Inwestor izoluje się rynkowego szumu ale może się także odciąć od istotnych, cenotwórczych informacji.

      Więcej informacji o wyczerpywaniu się ego na blogu Dana Ariely’ego i na blogu YANSS

      Wywiad z Filipem:

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Postęp polski
      Przemysław Słomski
      wczoraj, 23:55

      Z nowym rokiem dokonujemy kolejnego wielkiego kroku naprzód. Media trąbią o wielkim sukcesie polskiej informatyki – będzie można sprawdzić online, kto ma prawo do świadczeń wynikających z ubezpieczenia zdrowotnego. Śmieszne jest to, że tak naprawdę nie ma z czego korzystać, ponieważ duża część z tych usług istnieje wyłącznie teoretycznie. Chyba każdy z Polaków wie, że dostanie się do specjalisty nie jest procesem szybkim ani łatwym. Polacy są zwyczajnie okradani parapodatkiem zwanym ‘składką zdrowotną’, a te pieniądze, które ta hydra nie zużyje na własne potrzeby, podatnicy otrzymują w postaci ochłapów skromnych świadczeń zdrowotnych.

      Wielu Polaków głosuje nogami, mówiąc czule ‘sajonara, Polsko, nara’ i przeprowadzając się do normalniejszych krajów. Uznaje to za przejaw zdrowej konkurencji i wykorzystywanie okienka, które w każdej chwili może zostać zamknięte. Skoro nie mam ochoty do korzystania ze złodziejskich usług banku A – idę do mniej złodziejskiego banku B. Podobnie z państwami – skoro Polska nie zapewnia obywatelom prawie niczego za ich podatki, lepiej dla Polaków i ich rodzin przenieść się do mniej złodziejskiego kraju.

      Część Polaków nadal ma umysł zatruty oparami nacjonalistycznego oszołomstwa. Polsko, jak pięknie za ciebie umierać, mazali domorośli grafomani. Jest dokładnie odwrotnie – pięknie to jest zabić jak najwięcej najeźdźców i wrócić do rodziny. Głupotą jest dać się zabić i pozostawić rodzinę bez głowy rodziny i środków do życia. Przechodząc do przykładów z czasu pokoju – skrajną głupotą było tkwienie w PRLu, podobnie jak ciężką głupotą jest tkwienie w obecnym PRL bis. Mądre jest zabezpieczenie siebie, a szczególnie ‘ustawienie’ dzieci, a od pokoleń najskuteczniejszą strategią było wyemigrować, jak najszybciej i jak najdalej. Pamiętajmy, że mamy szczególne zobowiązania w stosunku do naszych dzieci – nieważne, gdzie będą mieszkać, ważne, żeby mogły żyć w miarę godnie, żeby nie musiały budować barykad, żeby mogły rozwijać się na miarę swoich możliwości i bez obawy o swoje bezpieczeństwo.

      Czas na tradycyjne naganianie na złoto, w ramach czego podam przykład z ostatnich dni. Oto miła pani, zamiast żyć w normalnym kraju, zawzięła się i postanowiła żyć w PRL, przemianowanym potem na PRL bis. To był pierwszy błąd. Drugim błędem było trzymanie łże-waluty w łże-banku, zamiast kupienia u mnie paru złotych monet. I pewnego dnia przyszedł zły wilk komornik i zabrał sobie pieniądze z konta. To, że akurat wspomniana obywatelka nikomu nic nie była winna niczego nie zmienia – kasy z powrotem już nie dostanie. Komornik też nie poniesie żadnej odpowiedzialności, ponieważ nasza stara tradycja, wywodząca się jeszcze z czasów caratu, stanowi, że oprawcy nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za swe czyny. Co najwyżej mogą dostać promocję, premię lub podwyżkę.

      Skoro jesteśmy już przy wszelakich tradycjach, warto przypomnieć stare porzekadło ‘nie kradnij, państwo nie lubi konkurencji’. Coś w tym jest, niech o tym zaświadczy przydługi mejl, który otrzymałem od czytelnika. Jest to list od firmy w UK pomagającej w unikaniu bandyckich składek ZUS:

      Mając na względzie długotrwałą współpracę, jak również koncentrując się na znalezieniu najkorzystniejszego rozwiązania dla Państwa, jako Przedsiębiorców, oraz przyjęcie właściwej postawy wobec polskich i zagranicznych instytucji, Spółka [ciach] podjęła kroki zmierzające do zakończenia świadczenia usług związanych z obecnym rozwiązaniem. Usługi w obecnym zakresie świadczone będą do końca grudnia 2012r.

      W oparciu o informacje, jakie nasza Spółka uzyskała w ostatnich tygodniach z instytucji w UK odpowiedzialnych i biorących udział w procesie weryfikacji oraz wystawiania druków A1, brytyjskie HMRC w sposób bardzo znaczący podwyższyło poprzeczkę w zakresie aplikowania o wystawienie certyfikatu A1 dla Obywateli Polski, wymagając od osób ubiegających się o ten druk dokumentów/ informacji takich jak: rachunki dotyczące opłat za mieszkanie, czynsze, inne opłaty komunalne, wystawiane na imię i nazwisko danej osoby bilety podróży pomiędzy obydwoma krajami sposób i źródło uzyskania informacji o pracodawcy ze szczegółowym opisem rozmowy kwalifikacyjnej prowadzenia harmonogramu pracy ze szczególnym uwzględnieniem konkretnych dni, w których dana osoba przebywała w Polsce oraz w Anglii przyczyn zatrudnienia oraz wiele innych.

      Urząd w Wielkiej Brytanii oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych zastrzegają sobie, że wymagane są wszystkie dokumenty, a przedłożenie jedynie części z nich nie jest wystarczalne. Tak trudne i nierealne wymogi stawiane przez stronę brytyjską są konsekwencją działań Zakładu Ubezpieczeń w Polsce, który to chcąc zablokować polskim przedsiębiorcom możliwość korzystania z występującego zbiegu tytułów do ubezpieczeń podjął działania, które na dzień dzisiejszy przybrały taką formę. Skutki działań Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jako właściwej w Polsce instytucji zabezpieczenia społecznego spowodowały zmianę interpretacji przepisów.

      Wprowadzenie nowej oferty i wycofanie Klientów z dotychczasowej ma na celu przede wszystkim jeszcze większe zabezpieczenie sytuacji każdego Przedsiębiorcy oraz maksymalne zwiększenie komfortu prowadzenia własnego biznesu, a także konkurencyjność względem podobnych firm i branż na polskim rynku.

      Ze względu na zaawansowaną procedurę związaną w wprowadzaniem nowej oferty z dniem 1.01.2013 roku firma [ciach] zaprzestaje działalności w zakresie świadczenia dotychczasowej usługi. Fakt ten pociąga z Państwa strony konieczność zgłoszenia do ubezpieczenia z tytułu prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej od dnia 1.01.2013 roku.

      Jest to jeden z elementów ‘dociskania śruby’, którego się spodziewam i o którym wielokrotnie ostrzegałem na blogu. Proszę sobie to dobrze zapamiętać – presja ta będzie narastać wraz z malejącą ilością płatników ZUS w stosunku do pobierających świadczenia. System ubezpieczeń społecznych w Polsce jest na granicy załamania, a tak już jest, że każdy reżim będzie chronił przede wszystkim siebie, czasem brutalnie i nie zważając na konsekwencje. Mogę sobie wyobrazić sytuację, w której funkcjonariusze zajmują hipotekę mieszkania Kowalskiego i żądają wykazania odprowadzonych składek ZUS za ostatnie 10 lat. Kowalski twierdzi, że pracował i mieszkał w UK, na co ZUS, że mieszkanie to było fikcyjne, bo centrum interesów życiowych jest w PL i są na to dowody – konto w polskim banku, posiadanie mieszkania i rodziny w Polsce, transfery finansowe do Polski oraz brak obywatelstwa brytyjskiego. Dodatkowo Kowalski nie wymeldował się z Polski i nie zgłosił w Urzędzie Skarbowym przeniesienia centrum interesów życiowych do UK, a nawet gdyby to zrobił, to w świetle powyższych dowodów należy uznać to za fikcyjne. I mieszkanko ciach, na licytację, a kasa dla komornika, na wypłaty dla urzędników ZUS i na odsetki od kredytów zaciągniętych przez ZUS w bankach.

      I tak postęp się dokonał. Od 2013 roku Polacy są traktowani w UK jako potencjalni oszuści, na prośbę swojej własnej agendy rządowej (ZUS), mimo, że oficjalna propaganda głosi całkowitą równość obywateli UE:

      Swobodny przepływ pracowników umożliwia obywatelom UE poszukiwanie pracy w innym państwie UE, podjęcie tam pracy bez konieczności posiadania odpowiedniego pozwolenia, a także korzystanie z równego traktowania z obywatelami państwa przyjmującego, jeżeli chodzi o dostęp do zatrudnienia, warunki pracy i uprawnienia do świadczeń społecznych.

      Z natury należę do bardzo naiwnych ludzi. Uważam, że ludzie z natury są prawdomówni i z góry zakładam, że należy im wierzyć. Podejrzewam, że większość ludzi tak ma – ofiary czystek Stalina pisały do niego listy z Łubianki, a Niemcy wzdychali ‘gdyby tylko Hitler o tym wiedział’. Dlatego z łatwością dałem się oszukać politykom ‘wolnej Polski’, od Balcerowicza po Tuska. Każde ‘już wkrótce będzie lepiej’ okazywało się ‘już wkrótce będzie lepiej mi i mojej rodzinie’. Z doświadczenia płynącego z 24 lat istnienia PRL bis wiadomo, że siła nabywcza i jakość życia Polaków wynoszą jakieś 20-30% poziomu niemieckiego, brytyjskiego czy amerykańskiego, i że stan taki będzie trwał z pewnością do końca mojego życia.

      Jedynym racjonalnym wnioskiem płynącym z analizy kilkuset lat historii jest całkowite oderwanie się od Polski, znalezienie pracy w normalnym kraju, nieposiadanie obligacji czy nieruchomości w Polsce, a także polskiej łże-gotówki, która może być w dowolnym dniu zeszmacona, wymieniona czy skonfiskowana. Nie oszukujmy, że wyprowadzamy się do UK, wyprowadźmy się na dobre i na stałe.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      First They Came for The Racists, Then They Came for the Islamophobes…Then Came Sharia
      Cheradenine Zakalwe
      25 grudzień, 18:46

      Tim Montgomerie recently published a comment piece on religious persecution worldwide in the Times. There have been a few things like this appearing in the media recently, so it’s worth taking a look at to see what is lacking in this level of analysis.

      It starts promisingly enough with the title: „Too many Christians are not free to rejoice”

      At least he dares to mention Christians specifically rather than take refuge in abstractions about religious persecution.

      The Tory MP Sajid Javid provided one of my moments of 2012. Speaking to the Conservative Friends of Israel, he announced that he was a “proud British-born Muslim” who would choose Tel Aviv or Jerusalem if he had to settle in the Middle East. Only in Israel, he said, would his wife and children feel at home, safe and free. Few Christians — or gay people — would disagree.

      Source: The Times (£)

      So straightaway we’re presented with a „good Muslim” character, just in case anyone might think Montgomerie was one of those crazy Islamophobes.

      Seventy per cent of the world’s population live in countries where religious freedom is restricted in severe ways by political policy or by intimidating social forces. Sometimes these policies and forces come together — as in northern Nigeria, where last month five Christians were shot by extremists and then burnt in their homes until their corpses were unrecognisable. Despite the crime lasting an hour, security forces who were stationed nearby did nothing. In Russia it is Muslim minorities and Evangelical Christians who are marginalised. In China it is any religious group that is politically off message.

      As always when commentators mention Muslim persecution of non-Muslims they try and balance it out by finding examples where Muslims are persecuted too. The best Montgomerie can do here is Russia, where he says they are „marginalised”. What does he mean by this? What do Muslims experience in Russia that can possibly compare with the experience of Christians being randomly butchered by Muslim terror gangs acting in concert with state security forces? They don’t have enough mosques, perhaps?

      Soon we’re veering back into abstractions about „religious persecution”.

      While there may be real short-term tensions between Christian and gay groups and between newly self-confident Muslim populations, the long-term evidence is that no one is safe if any minorities are vulnerable. First they came for the Communists and trade unionists, warned Dietrich Bonhoeffer, then the homosexuals, then the Jews, and there was no one left to speak out for me and for you.

      There we are then. Back to square one, with the ghost of Hitler hovering in the background.

      What’s lacking in Montgomerie’s analysis is illustrative of the limitations of the humans rights ideology generally. It favours abstractions and eschews specificity; because specificity might lead to judgement.

      Surveying the extent of religious persecution around the world, various patterns could be applied to the data. And these differing interpretations suggest widely varying remedies to the problem.

      The most common interpretation, at least in mainstream commentary, is the one Montgomerie favours. There is some bad generic thing called extremism or intolerance, which that really bad man Adolf Hitler had lots of, and if we don’t want to be like him we should avoid it and be nice to everybody. And the government should try and indoctrinate its people into feeling this way too. It’s not clear how Europeans being nice will help Christians being persecuted in Africa or the Middle East. Presumably Montgomerie believes that our surfeit of niceness will inspire tolerance in non-Europeans by sheer force of example.

      Alternative interpretations of the same data are possible. For example, one obvious pattern is that wherever Muslims have achieved numeric ascendancy, they use their position of dominance to persecute non-Muslims. Another interpretation might conclude that immigration is a very bad thing, as almost all of these religious conflicts result from immigration having taken place at some point in the past. Yet another analysis might conclude that’s it’s a bad idea for governments to try and impose their ideology on their people (China).

      These varying interpretations matter because they lead to exactly the opposite remedies being prescribed to solve the same problem. Tim Montgomerie’s analysis suggests the following „remedy” to the problem of religious persecution: be nice to Muslims, let more and more of them into our country, don’t dare suggest that there is anything sinister or threatening in their religion, and use the power of the state to indoctrinate citizens into feeling this way and persecuting them if they do not.

      This is, in essence, the human rights approach to the problem, one that is favoured by the entire Establishment and even large parts of the Counterjihad movement. Rather than look reality in the eye, and address specific problems, they hide in generalisations and do battle against an imaginary phantom called „extremism”. The use of our judgement is deprecated, and we are asked instead to put blind faith in the written rules. „All people have the right to practise their religion” says the human rights creed. We must obey.

      The alternative interpretations I offered above suggest exactly the opposite remedies, however: stop immigration, deport and otherwise get tough on Muslims and discontinue government indoctrination of citizens.

      (Doesn’t getting tough on Muslims imply the state imposing its ideology on the people? Yes, but the key factor in this is that the Muslims are immigrants or the descendants of recent immigrants. In other words, they are aliens. It is their alienness that justifies the state getting nasty with them, because we have a right to expect that aliens who come to our countries to live will not create problems here. And this expectation extends trans-generationally. See my Probationary Citizenship idea, which would involve creating a separate legal citizenship status for immigrants and their descendants across several generations until they have proved their fitness to be admitted as full members of the tribe.)

      Let me recast Montgomerie’s quote, which he misattributes to Dietrich Bonhoeffer based on a Wikipedia look-up. (The quote is from Martin Niemoller.)

      First they came for the racists. Then they came for the Islamophobes. Then there was no one left to warn us that letting large numbers of Muslims into our country was a bad idea. Then came Sharia.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      German Companies Urged to Advertise in Turkish
      Cheradenine Zakalwe
      czwartek, 18:15

      Around 16 million people with an immigrant background live in Germany – many of them with Turkish roots. A huge customer base!

      „German companies are wasting a huge potential here,” says Burhanettin Gözüakça, an expert in so-called ethno-marketing.

      …Although some companies such as Mercedes, AOK or Deutsche Bank are already advertising in Turkish, it’s not enough to simply translate advertising.

      Cultural and religious sensitivities must be taken into account. In addition, the emotional aspect often takes precedence when German Turks make a purchasing decision.

      An example: Media Markt tried to translate advertising featuring a pig („pig cheap”). That’s not a good idea, as pigs are perceived by Muslims as impure and this does not have a purchase-stimulating effect.

      …The German-Turkish Chamber of Commerce in Berlin makes a similar argument: „People of Turkish descent represents a huge customer group in this country.”

      16 million people with an immigrant background live in Germany. That is around 20 per cent of the overall population – and growing! Among children and youths in Germany, as many as 30 per cent have an immigrant background.

      In coming years the number of immigrants will continue growing, while, by contrast, the overall population stagnates or even falls. „German companies should be aware of this,” said the spokesman for the Chamber of Commerce.

      The ethno-marketing expert says: Although many companies are already making use of their Turkish-speaking employees, this is only a drop in the ocean, because the biggest advertising platform is actually almost unused: television.

      Turks love televisions, sitting in front of it for three or four hours each day, as proved by the polling company Data4You. But they don’t watch German broadcasters, preferring Turkish instead – up to 80%.

      An immense advertising platform that is criminally neglected by German companies, explains the expert. Many Turks associate emotions with their television series which they like to share through watching collectively.

      By contrast, German programs are often perceived by the Turkish target group as factual, remote and information-oriented – and hardly watched.

      Source: Bild Via: PI

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      It was the recapture of Granada in 1492 that finally cleansed western Europe of Muslim rule. Now leftists want the festival that traditionally commemorates this event to be suppressed, claiming it is „fascist”.

      Plataforma Granada Abierta [Open Granada Platform] has demanded that the town council of Granada, together with the municipal groupings of the PSOE and IU [political parties], suppress the festival of the Día de la Toma [Day of the Capture] of Granada by the Catholic Monarchs, as they consider that it „encourages the display of symbols that make an apology for fascism” and which are contrary to the Law of Historical Memory.

      The coordinator of Granada Abierta, Francisco Vigueras, Declares that the Day of the Capture „has a dogwhistle effect on far-right groups with a high right for democratic convivencia”. According to his information, it concerns „fascist and neo-nazi groups of a violent character, who last year committed „their first attack against a journalist who was reporting about the act”.

      „For this reason we request that the municipal government puts an end to this embarrassing spectacle, before we have cause to regret an irreparable violent action…

      …Among the support Granada Abierta has received against the Day of the Capture, Vigueras made reference to the former director general of UNESCO and president of the Fundación Cultura [Cultural Foundation], Federico Mayor Zaragoza, to the defender of the Andalusian People, José Chamizo, and to the president of the Movement against Intolerance, Esteban Ibarra, „who included the Capture in the Raxem report on racism, for being a racist and xenophobic festival that foments crimes of hatred”.

      Source: Europa Press Via: AlertaDigital

      I wasn’t aware of this festival before I came across this story. But I might try and get to it next week. Sounds like I should fit right in!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      David Cameron Embraces the Alien
      10:19. | Posted by Cheradenine Zakalwe. | Edit Post .

      I’ve written before about how the mainstream right-wing parties in Europe are being caught in a pincer movement between aliens who won’t vote for them because they think they are too hostile to aliens, on the one hand, and indigenes who won’t vote for them because they think they are too friendly to aliens, on the other.

      This creates a dilemma for strategists within the mainstream right parties. Should they embrace the aliens, further alienating their traditional voter base? Or should they get tough on immigration/Islam, risking further estrangement from the growing alien demographic? So far virtually all mainstream parties have looked at the demographics and made the same choice: embrace the alien. It now looks like David Cameron of the Conservative Party has made the same choice.

      David Cameron has ordered a drive to increase the number of black and Asian Conservative parliamentary candidates, amid fears within the party that its unpopularity among ethnic minorities could spell disaster at the next election.

      The Prime Minister has told colleagues that he regards building support among voters from immigrant backgrounds as the biggest challenge facing the Tories in their quest to „detoxify” their image among large sections of the community.

      Senior party figures are pointing to last month’s defeat for the Republican candidate Mitt Romney – who was largely shunned by black and Hispanic voters – in the US presidential election as a warning of the costs of ignoring Britain’s rapid demographic shifts.

      One Conservative MP in a marginal urban seat told The Independent that his party faced an „existential” challenge in responding to the country’s changing ethnic make-up. MPs and candidates are being given advice on how to engage with non-white communities by regularly attending key events, being urged to increase their presence in ethnic minority newspapers, radio programmes and television bulletins and to gain expertise on issues that particularly affect such groups.

      The Tories said they were basing the strategy on the success of the governing Conservative Party of Canada, which boosted its electoral fortunes partly by increasing its support among voters born outside the country.

      The party insists its core messages – including support for small business and defence of the family – resonate with many ethnic minorities, but admits it is hampered by a „brand” problem among such groups.

      The Reading West MP Alok Sharma, the Tory vice-chairman in charge of the strategy, said Mr Cameron supported increasing the diversity of Conservative parliamentary candidates and MPs.

      Mr Sharma said he hoped the party and Parliament would come to be „reflective of the country we live in”. He said: „I very much hope that over a period of time there will be many more people from ethnic minority backgrounds on the Conservative benches, but also all benches.”

      Although the Conservatives increased their number of black and Asian MPs from two to 11 at the last election, alarm bells were sounded in party headquarters by their 16 per cent support among ethnic minorities compared with the 68 per cent picked up by Labour.

      Unless they can close the gap, their poor polling among non-white communities threatens their control of between 10 and 15 parliamentary seats and undermines their hopes of capturing 10 to 15 other seats held by Labour with small majorities.

      Research presented privately to party leaders revealed that people from Afro-Caribbean and Pakistani backgrounds are most hostile to the Conservatives, but that other ethnic minorities including Sikhs and Hindus – even those who regard themselves as middle class – are resistant to Tory messages.

      They have been told the Conservatives suffer a serious „brand” problem dating back to Enoch Powell’s „rivers of blood” speech. It has been fuelled by such episodes as Norman Tebbit talking about the „cricket test” for immigrants and the institutional failures exposed by the murder of the black schoolboy Stephen Lawrence, which occurred under a Tory government.

      Gavin Barwell, the MP for Croydon Central, warned the party could not win the next election without significantly increasing its appeal to minority communities.

      He said: „The Prime Minister, and people around him, understand this and are focused on it. The party as a whole is increasingly focused on it and the number of colleagues who understand this is growing all the time.

      „In the long term it’s an existential issue for the party. In the short term we have got to focus on everybody who didn’t vote for us at the last election.”Source: Independent

      As I’ve also written about before, the mainstream right’s party’s desertion of its traditional voter base foster a growing electoral challenge from an insurgent „fringe” right-wing party. The problem they face is that the fringe is continually getting bigger, and is significantly cannibalising their vote.

      There are two ways to look at the French election results, for example. The first is that Sarkozy would have won if Muslims had exhibited the same voting patterns as non-Muslims. This suggests a strategy of being nice to Muslims. The second is that Sarkozy would have won if Front National voters had voted for him instead. This suggests a strategy of getting tough with Muslims and cracking down on immigration.

      European politics is now characterised by a race against time between the growing weight of the alien demographic on the one hand; and the growing realisation of the European people that their governments are subjecting them to a slow-motion genocide, on the other. The question is which tendency will achieve electoral dominance first.

      More deeply, the fact that the mainstream parties (traditionally the repository of immigration sceptics) to abandon even token resistance to the alien colonisation of our ancestral living spaces means that the clear majority of voters who now firmly oppose the continuation of this project are left with no serious political representation. This calls into question the very legitimacy of our form of government. What is the use of representative democracy if it means you lose your own country? Most countries in western Europe only became fully-fledged democracies in the immediate aftermath of WW2. For some, like Spain, Portugal or Greece, the change came even later. Yet only a few decades after embracing this form of government, the people of Europe have had their countries taken away from them. They face a conspiracy among all elite actors telling them that their future is to be hybridised with Asia and Africa. We can expect more Breivik-style attacks as some people conclude that violence is the only outlet for expressing their dissent.

      (More in the same vein here from Gavin Barwell MP).

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Spain: Muslim Gets Only a Fine for Killing Horse
      16:49. | Posted by Cheradenine Zakalwe. | Edit Post .

      I made two posts about this before. In the first, a horse had smashed the face of a Muslim who had tried to rape it. In the second, a Muslim, presumably the same one, killed a horse with a stick. It’s not clear if it was the same horse and he killed it intentionally in an act of revenge or not. Here the case has finally come to court. As you can see, the Muslim gets almost no punishment for his crime.

      The judge of Penal Court No. 1 in Almería passed a sentence of 3 months imprisonment on a man accused of causing the death of a horse after inserting a large stick into its anus in El Ejido (Almería).

      The events occurred on the night of 12 to 13 September in 2012 in a farm located in the La Higuera road in El Ejido, where the accused immobilised a horse valued at 2,800 euros with the intention of causing it damage.

      He inserted a 70-centimetre wooden handle into its anus, which produced internal haemorrhages in the animal causing its death, according to the judgement of the magistrate Luis Miguel Columna.

      The judge declares that although there is no direct proof of who committed the acts, there are „more than sufficient indications to determine his responsibility” and he recalls that at the moment of his arrest, M.A. had wood remains on his clothes and a special straw that was only used on the farm where the horse died.

      For that, the judge sentenced M.A. to three months’ imprisonment for the crime of mistreatment of a domestic animal, a punishment replaced by expulsion from Spanish territory for a period of 10 years, and payment of 2,800 euros compensation to the owner of the horse. Source: 20Minutos H/T: Maria José

      So the horse’s life and suffering has no value? It is treated only as a piece of property with a certain value. It’s notable that they given only the Muslim’s initials, not his full name. Probably the M stands for Mohammed.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Jak sie produkowalo rzeczy z plastiku w dwudziestym wieku
      Pawel Magnowski
      wczoraj, 02:19
      Przygladam sie ostatnio wylaniajacym sie nowym urzadzeniom dla majsterkowiczow. Z jednej strony mamy komputer za $25 (Raspberry Pi), z drugiej platforme do budowania prototypow Arduino. Co sprytniejsi zdazyli juz zrobic z Raspberry komputer multimedialny lub odbiornik telewizji cyfrowej. Mozliwosci sa niemal nieograniczone i uwazam, ze nadchodzi nowa zlota era dla domowych „dlubaczy” w elektronice.

      Jako, ze wierze w powodzenie takich urzadzen, swego czasu przyszedl mi do glowy pomysl zrobienia ladnych obudow dla Raspberry. Nie bylo wowczas ani jednej wygladajacej chocby „akceptowalnie” Teraz juz mozna w nich przebierac.

      Jako, ze mam dostep do specjalistow zajmujacych sie robieniem tego typu rzeczy (produkcja obudow, pudelek, instrukcji uzytkownika etc), bylem w stanie zrobic szybkie obliczenia i ocenic szanse powodzenia przedsiemwziecia…..

      Powiedzmy, ze chcesz produkowac doniczke plastikowa, lodke wedkarska albo pudelko do wlasnego produktu, ktory wlasnie prototypujesz na Arduino…

      Po pierwsze, zrobienie ladnego pudelka jest kosztowne i trwa. Jesli masz urzadzenie o niestandardowych wymiarach, badz chcesz miec obudowe „custom” (wlasnego projektu), to bedziesz musial zaplacic za (wliczyc w koszty)

      projekt obudowy (design)
      projekt techniczny obudowy
      projekt formy wtryskowej
      wykonanie formy wtryskowej
      produkcje obudow z formy (plastik + transport)

      Projekt designu trwa … az bedziesz zadowolony z rezultatu 🙂 Tu nie ma reguly. Jesli nie oczekujesz „cudow”, albo masz juz swoj projekt, to ten krok staje sie prostszy.

      Na bazie designu wykonuje sie projekt techniczny, ktory posluzy pozniej do zaprojektownia formy. Ten krok trwa jakis miesiac. Wykonanie formy, to conajmniej kolejny miesiac czasu, czasem do trzech miesiecy jesli obudowa jest wyszukana.

      Zrobienie formy to bardzo skomplikowana i specjalistyczna praca dla wielu ludzi. Lacznie trzeba na to liczyc okolo 5000 osobogodzin. Do tego momentu wszystko bedzie Cie kosztowalo okolo 15-20tys euro, w zamian dostaniesz swoja wymarzona forme 🙂

      Forma moze byc zrobiona tak, by powierzchnia obudowy byla gladka (tak jest robiony sprzet AGD, suszarki do wlosow etc.). Moze tez byc zrobiona tak, by wychodzil plastik matowy. Wedle uznania klienta.

      Za wymieniana wyzej kwote dostajesz forme, ktora jest „idealna”. Tzn, ze jesli produkt wychodzi z wadami, to producent formy na wlasny koszt ja poprawia. Do skutku.

      Od tego momentu sprawa jest prosta: oddaje sie forme do zakladu produkcyjnego i przywozi granulat plastiku, ktory chce sie uzyc. Aby obudaowa byla ladna, najlepiej zastosowac plastik ABS nie powodujacy skaz na powierzchni: zaciekow, wchloniec.

      Majac forme, wykonanie jednego odlewu kosztuje okolo 5zl, zaleznie od jakosci plastiku i wielkosci urzadzenia.

      Dla ludzi, ktorzy chca stworzyc wlasne urzadzenie (np na bazie Arduino) wniosek jest taki (sa dwa):

      Najpierw zastanow sie ile urzadzen przewidujesz sprzedac.

      przy niewielkiej ilosci (ponizej 20tys sztuk), warto zrobic plytke laminatowa i wyjscia tak, by pasowaly do juz istniejacych obudow (istnieja katalogi, albo trzeba porozmawiac od specem od opakowan)
      jesli planujesz sprzedac tyle urzadzen ile sprzedaje Apple :)) to spokojnie mozesz zrobic je w dowolnym formfaktorze i ksztalcie.

      Przy okazji ciekawostka. Apple ma problemy z produkcja iPhone5. Zrobienie zaokraglonych naroznikow w aluminiowych obudowach wymaga pracy maszynowej, ktora trwa, kosztuje i czasem nie wychodzi pozostawiajac obdrapania. Samsung robi obudowy plastikowe, ktore sie odlewa w formie wtryskowej bez dodatkowej obrobki.

      Tak to wiec wyglada „dzis”, a „jutro”, gdy drukarki 3D stana sie dostatecznie szybkie i tanie ….

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Na pieska
      Dział Zagraniczny
      wczoraj, 16:36

      Sylwester na Kubie był gorący. Dosłownie i w przenośni, bo chociaż temperatura nie spadła poniżej 20 stopni Celsjusza, to niektórzy wyspiarze pocili się przede wszystkim na myśl, że władze odkryją ich zebranie. I nie chodzi wcale o politycznych dysydentów, tylko o szukającą rozrywki młodzież.

      Na początku grudnia dyktatura braci Castro postanowiła się rozprawić z reggaetonem. W czym wspierają ją nawet ci lokalni muzycy, którzy sami są przez rząd cenzurowani.

      Chupi ChupiTen pan już pracy na Kubie nie znajdzie (Fot. Osmani Garcia/Chupi Chupi)

      “To agresywne, obsceniczne teksty, które deformują wrodzoną zmysłowość kubańskich kobiet, oraz groteskowo i seksualnie je uprzedmiotawiają. W dodatku są okraszone najgorszej jakości muzyką” oburzał się w dzienniku “Granma” Orlando Vistel Columbié, szef Kubańskiego Instytutu Muzycznego. Urzędnik dodał, że już niedługo wejdzie w życie prawo, które określi jakie gatunki wolno będzie puszczać w miejscach publicznych. Tymczasem władze już zmuszają stacje telewizyjne i radiowe, żeby usunęły ze swoich ramówek reggaeton, a muzykom, którzy odważą się wykonywać utrzymane w tej stylistyce piosenki grozi zakaz pracy w zawodzie.

      To nie pierwszy raz, kiedy Vistel Columbié bierze się za bary z portorykańskimi rytmami. W 2011 r. publicznie napiętnował rodzimego wykonawcę reggaetonu Osmaniego Garcíę i wespół z ówczesnym ministrem kultury Abelem Prieto, zdołał wyrzucić z prestiżowego konkursu kubańskich teledysków jego przebój “Chupi Chupi”, kolorową gloryfikację seksu oralnego:

      Reggaeton od samego początku zmaga się z silną krytyką, z reguły dotyczącą obsceniczności tekstów. Już w 1995 r. portorykańska policja – posiłkując się przepisami o ochronie moralności publicznej – rekwirowała ulicznym handlarzom kasety z przebojami utrzymanymi w tej stylistyce. W następnej dekadzie nad ewentualnym zdelegalizowaniem gatunku obradował miejscowy parlament. W 2006 r. Tego Calderon i Daddy Yankee, czołowi gwiazdorzy reggaetonu, dostali zakaz publicznych występów na Dominikanie, a ich piosenki przymusowo usuwano z lokalnych list przebojów. Niecałe dwa lata temu, w Kolumbii próbowano zakazać dystrybucji płyt z portorykańskimi hitami, argumentując że zawierają podprogowy przekaz nakłaniający do zażywania narkotyków.

      W Hawanie urzędnicy też oburzają się na frywolne teksty, ale prawdziwą kością w gardle staje im przede wszystkim charakterystyczny taniec.

      Perrear to hiszpański neologizm, który dosłownie oznacza “robić to na pieska”, ale powszechnie jest używany na określanie tego, co w wielu karaibskich dyskotekach dzieje się na parkiecie, kiedy z głośników dudni reggaeton. Kobiety intensywnie ocierają pośladki o krocza swoich partnerów, pary otwarcie symulują stosunek, a taniec jest często nazywany “seksem w ubraniu”. Chociaż perreo szybko rozprzestrzeniło się po całym regionie – na Jamajce oraz pozostałych anglojęzycznych wyspach niezależnie wykształcił się jeszcze bardziej dosadny daggering – i można by uznać, że to wyraz liberalnego na Karaibach podejścia do seksualności, to na Kubie styl pojawił się w co najmniej kontrowersyjnych okolicznościach. Po upadku Związku Radzieckiego, ojczyzna braci Castro stanęła na krawędzi bankructwa. Większość lat 90. upłynęła na wyspie pod znakiem braków w zaopatrzeniu i powszechnego głodu. Prostytucja osiągnęła poziom niewidziany od czasów byłego dyktatora Fulgencio Batisty, a importowane perreo stało się prawdziwą dźwignią w handlu ciałem. Zmarła w czerwcu zeszłego roku Jan Fairley – brytyjska muzykolożka i promotorka latynoskich stylów muzycznych – dowodzi w wydanej przez Uniwersytet Duke’a monografii “Reggaeton”, że Kubanki zaczęły w ten sposób uwodzić ściągających coraz liczniej do Hawany zagranicznych turystów, chętnie obsypujących dolarami bezpruderyjne Latynoski.

      Władze potępiają więc reggaeton. I, co ciekawe, zgadzają się w tym z nimi muzycy, którym z braćmi Castro też nie po drodze:

      “Reggaeton to negatywna muzyka, która odwraca uwagę kubańskiego społeczeństwa od problemów, które wciąż je nękają” powiedział El B, jeden z założycieli grupy. Zespół krytykuje portorykański gatunek w wywiadach i licznych utworach, między innymi w głośnym “Pesima conducta”. Nic dziwnego: Los Aldeanos to jeden z czołowych hip hopowych składów na wyspie, a miejscowy rap wciąż mocno odbiega od tego, co prezentuje np. pochodzący stąd, ale wychowany w Stanach Pitbull.

      W latach 90. na falach łapanych z Miami radiostacji zaczął się pojawiać hip hop, który szybko zdobył popularność wśród młodzieży w Hawanie. W repertuarze regularnie pojawiały się utwory społecznie zorientowanych zespołów z kręgu Native Tongues i okolic, pierwsi słuchacze na Kubie zaczęli więc traktować gatunek bardziej jako medium do komentowania otaczającej ich rzeczywistości, niż czystą rozrywkę. Wkrótce wyspę zaczęli odwiedzać amerykańscy muzycy, którzy miejscowych jeszcze w tej wizji utwierdzili, między innymi Mos Def i Talib Kwali, Common, czy Dead Prez. Chociaż od tamtej pory na Kubie zdążyły się pojawić hip hopowe ekipy zorientowane wyłącznie na rozrywkę, to trzon ruchu wciąż stanowią zespoły zajmujące się kwestiami społecznymi. Los Federales, Explosión Suprema, czy Reyes de la Calle rymują o rasizmie, który wciąż jest na wyspie silny, choć oficjalnie nie istnieje, LHA krytykuje machismo, a dziewczyny z Las Crudas domagają się równych praw dla homoseksualistów. Gdy tylko w tekstach pojawiają się kwestie polityczne, władza szybko sięga po represje – raperzy z Anónimo Consejo po wykonaniu na koncercie utworu o policyjnej przemocy trafili natychmiast do aresztu.

      Ostatecznie jednak, wysiłki Ministerstwa Kultury i Kubańskiego Instytutu Muzycznego mogą spełznąć na niczym. W latach 60. Che Guevara osobiście nakazał rozbijać “burżuazyjne” jazzowe imprezy. Pięć dekad później, Orlando Vistel Columbié w tym samym tekście, gdzie zapowiada sankcje wobec reggaetonu, dodaje: “Mamy wielu muzyków jazzowych, którzy cieszą się międzynarodowym uznaniem”. Najlepszą strategią dla muzyków na Karaibach jest najwyraźniej przeczekać.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      What do you make?
      Seth Godin
      dzisiaj, 11:32


      You don’t run a punch press or haul iron ore. Your job is to make decisions.

      The thing is, the farmer who grows corn has no illusions about what his job is. He doesn’t avoid planting corn or dissemble or procrastinate about harvesting corn. And he certainly doesn’t try to get his neighbor to grow his corn for him.

      Make more decisions. That’s the only way to get better at it.
      The attention paradox
      Seth Godin
      wczoraj, 21:24

      Online, where you can’t buy attention as easily as you can with traditional advertising, most commercial media has the imperative of interestingness built in. The assignment is to make it viral, make it something people will watch or click on or even better, share.

      This is hard for mass marketers, marketers who are used to making average stuff for average people and promoting heavily in media where they can buy guaranteed attention. And so, we see organizations buying likes and pageviews, pushing for popovers and popunders and all sorts of new ways to interrupt online.

      Smart advertisers, though, are realizing that they have to make content that people decide is worth watching. Some have become very good indeed at making media that’s so entertaining that we not only want to watch it, but spread it.

      The challenge is that all those hoops you need to jump through to attract attention might be precisely the opposite of what you need to do to cause action, to get someone to change her mind or to connect.

      A squadron of singing ferrets might make your video spread, but that approach isn’t going to cause the action you seek.

      And, alas, you have to do*****:icon(‚:oops:’)
      „Here, I made this,” is difficult and frightening
      Seth Godin
      środa, 11:05

      Hey, even the headline is a bummer. The first thing that they teach you at business book/blogging school is that „fun and easy” are the two magic words, followed, I guess, by „dummies.” Difficult and frightening are not part of the syllabus.

      Alas, the work we’re being asked to do now, the emotional labor we’re getting paid to do, is frightening. It’s frightening to stand up for what we believe in, frightening to do something that might not work, frightening to do something that we have to be responsible for.

      Tonight is the first ever Icarus Session, a worldwide event that might just be happening near you (click here to find the local event, and here to find out what it’s all about). There are more than 360 communities signed up so far, with thousands of people around the world getting together in small groups to speak up and to support each other.

      Two things might hold someone back from sharing the art they’ve got inside: The fear of telling the truth or the lame strategy of hiding the truth behind a sales pitch.

      If you can, find a way to come to a session near you tonight. And if you can find the voice, stand up and tell people what you care about.

      Your art is vitally important, and what makes it art is that it is personal, important and fraught with the whiff of failure. This is precisely why it’s scarce and thus valuable—it’s difficult to stand up and own it and say, „here, I made this.” For me, anyway, writing a book is far easier than handing it to someone I care about and asking them to read it.

      NewsethBNThroughout the USA, there are bookstores (Barnes and Noble as a notable example) hosting piles of my new book, The Icarus Deception.

      Here’s something you might do today: Go to this site, scroll down and find the laid-out bookmark and print it out. Take the bookmark and write on it. Write down your project, your feelings, the thing you’re making–share your art. Tell us your URL if you have one, or draw a picture if you like. And then go to the local bookstore and carefully put the bookmark in a copy of Icarus. (It’s great with me if you support your local bookstore by buying something while you’re there).

      One day, someday, someone will buy the book and find your bookmark. A karmic connection will happen, and you’ll be connected to a stranger. Your art will be in the world, and perhaps one day, this stranger, this reader, this fellow traveler will continue the chain, putting her bookmark into someone else’s book.

      Right now, the urgency is real. We have to create more art, create better art and build more substantial connections.

      Click above for a small film about what it means to make and share your art. The last line from Sasha is worth the four minutes. My publisher’s book trailer has also just gone*****:icon(‚:oops:’)
      Do you remember?
      Seth Godin
      wtorek, 10:56

      A year ago today, do you remember where you stood?

      Last year about this time, I was lying on the couch, having ripped my hamstring with a loud pop while working out early in the morning. But that’s not the sort of ‚stand’ that I’m talking about.

      Are you more trusted? More skilled? More connected to people who care about your work?

      How many people would miss your work if you stopped contributing it?

      New Year’s resolutions rarely work, because good intentions don’t often survive a collision with reality. But an inventory is a helpful tool, a way to keep track of what you’re building. Drip by drip.

      Just be careful on your roller*****:icon(‚:oops:’)
      Writer’s block and the drip
      Seth Godin
      poniedziałek, 11:49

      Why do we get stuck?

      Writer’s block was ‚invented’ in the 1940s. Before that, not only wasn’t there a word for it, it hardly existed. The reason: writing wasn’t a high stakes venture. Writing was a hobby, it was something you did in your spare time, without expecting a big advance or a spot on the bestseller list.


      Now, of course, we’re all writers. We put our ideas into words and share them with tens or thousands of people, for all time, online. Our words spread.

      With the stakes higher than ever, so is our fear.

      Consider the alternative to writer’s block: the drip. A post, day after day, week after week, 400 times a year, 4000 times a decade. When you commit to writing regularly, the stakes for each thing you write go down. I spent an hour rereading Gary Larson’s magical collection, and the amazing truth is that not every cartoon he did was brilliant. But enough of them were that he left his mark.

      You can find my most popular posts of the year right here. My new collection, Whatcha Gonna Do With That Duck is now available at finer bookstores online and off. I could never, ever have signed up to write this book, never sat down to create it. But since I had six years to write it, it created itself.

      You don’t launch a popular blog, you build one.

      The writing isn’t the hard part, it’s the commitment. Drip!java*****:icon(‚:oops:’)
      Sooner or later
      Seth Godin
      niedziela, 11:19

      Tomorrow is the biggest day of the year for charitable giving in the US.

      The reason is clear: if you make a donation Tuesday, you have to wait a whole year to get a deduction. Make it today and you get it right now.

      Of course, charitable giving shouldn’t be driven by the search for a tax deduction, but the knowledge that now is your last chance short-circuits the sooner or later decision.

      So, today, before it’s too late, why not help build a platform for those that need it, a platform that generates a hundred or a thousand times more pareto-optimal joy. Not because there’s a heart-tugging pitch or an external urgency, but because sooner is better than later.

      Room to Read, The Acumen Fund, Juvenile Diabetes, DoSomething, Afaya

      Sooner rather than later. We’ll get there if we all head*****:icon(‚:oops:’)
      The power of zero spend
      Seth Godin
      sobota, 11:03

      Sometimes, boundaries help you make tough decisions.

      If you build your company with the policy that you’ll never run an ad, it makes it even more important that you build a remarkable product–you’ll never be tempted to compromise and try to make it up with hype.

      Same thing goes for organizations that refuse to pay bribes. By eliminating situational decisions and grey areas, it changes strategies from the top down.

      Or perhaps you’re not willing to pay overtime, regardless of the emergency, regardless of how late the project is… it makes it far more likely projects won’t be late, because they’re designed to ship without emergency…

      Rigidity is rarely your friend, but well understood boundaries make decision making a lot*****:icon(‚:oops:’)
      28 grudzień
      The pitfall of lock in
      Seth Godin
      28 grudzień, 11:55

      When you believe your customers have no real choice, either because they’ve signed a long term contract, or the technology locks them in, or they’re stranded in Fargo with no other options, you’re likely to drift away from delighting them.

      This is the story of Microsoft and Apple and Instagram, at least when they stumble.

      When you believe that people are stuck in their seats, it’s not essential, it seems, to keep cajoling them to stay there.

      And while you might be correct that this particular customer is locked in, it doesn’t mean she doesn’t have friends, colleagues or a blog.

      Word of mouth and recommendations don’t come with a lock-in feature. Generations change, and if you’re here for the long haul, there is no lock in.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Martwe skrzynki kontaktowe
      Survivalista (admin)
      dzisiaj, 14:19

      Dzisiejszy wpis jest autorstwa Larsa-Petera Otzena, właściciela sklepu Karaluch.

      Przekonywanie innych by zaczęli się przygotowywać na gorsze czasy sprawia niekiedy, że czuję się jak Świadek Jechowy: słyszę sporo niezbyt grzecznych “nie” a od czasu do czasu drzwi są mi zamykane (w przenośni) przed nosem.

      W każdym razie jako prawdziwy żołnierz Kościoła przygotowanych, naturalnie staram się przekonać moją rodzinę, aby była przygotowana, “na wszelki wypadek”.

      Zrobienie zapasu żywności, leków i wody jest czymś, w czym każdy widzi sens.


      Jasne, też się zawsze przydaje.

      Ale zauważyłem, że gdy chodzi o bardziej, hmmm…, “egzotyczne” aspekty przygotowań, jak ewakuacja z domu albo komunikacja niezależna od dostaw prądu, reakcją jest zdziwione uniesienie brwi.

      Spróbuj wspomnieć o “martwych skrzynkach kontaktowych” swoim przyjaciołom i/lub rodzinie i zobacz, ile punktów na skali towarzyskiej fajności stracisz.

      (I tak, nawet pomimo używania wielu różnych “martwych skrzynek kontaktowych” jakoś jestem postrzegany w klimacie zimnowojennych filmów szpiegowskich).
      O co w tym chodzi?

      “Martwa skrzynka kontaktowa” służy do przekazywania informacji między dwiema lub więcej osób, bez konieczności ich spotykania się.

      Składa się ona z:

      samej “skrzynki kontaktowej”,
      sygnałów dla użytkowników,
      sygnałów bezpieczeństwa.

      Tylko Twoja wyobraźnia ogranicza lokalizacje i obiekty, które możesz wykorzystywać jako taką skrzynkę: począwszy od dziury w ścianie, publicznej toalety, przez budki telefoniczne, itd.

      Należy jednak wybrać takie miejsce, w którym możesz łatwo dostarczyć wiadomość a jej odbiorca może ją równie łatwo odebrać.

      Wymiana wiadomości nie powinna wymagać przyjmowania niewygodnej pozycji ciała, wspinaczki, albo manipulowania wybranym obiektem, przez więcej niż kilka sekund.

      Idealne będzie miejsce, do którego osoby postronne nie mają dostępu.

      Ideą martwej skrzynki kontaktowej jest możliwość pozostawienia wiadomości do odbioru przez godziny, dni a nawet całe tygodnie. A zatem należy wybrać miejsce chronione przed wiatrem i wilgocią.

      Manipulowanie przy martwej skrzynce jest zawsze podejrzane, a zatem należy zawsze zakładać, że jest się obserwowanym/

      Aby uniknąć sprawdzania tej samej skrzynki w poszukiwaniu wiadomości wiele razy pod rząd, musisz ze wspólnikami ustalić sygnał, który da Ci znak, że w skrzynce jest wiadomość dla Ciebie.

      Jak to zrobisz, to już Twoja sprawa. Musisz tylko pamiętać, że znak ten musi dać się łatwo ustawić, odczytać, a także musi być odporny na pogodę i zabawę dzieci (raz w ramach eksperymentu użyliśmy taniego latawca, zaplątanego na drzewie, jako sygnał oczekiwania wiadomości w skrzynce — ale wokół drzewa momentalnie zgromadziła się grupa zainteresowanych latawcem ośmiolatków).

      Bezpieczeństwo: jeśli razem z grupą testujesz wykorzystanie martwych skrzynek, z pewnością w końcu przyciągnie czyjąś uwagę. Może to być wścibski sąsiad, albo złodziej.

      Możesz w takim przypadku przećwiczyć zastosowanie sygnału bezpieczeństwa, który będzie znajdować się bliżej skrzynki niż sygnał oznaczający wiadomość.

      Taki sygnał (jaki by on dokładnie nie był) ma oznaczać “skrzynka zagrożona, będziesz obserwowany/aresztowany/okradziony przy próbie podjęcia lub zostawienia wiadomości” i dać ostrzeżonemu szansę by po prostu przejść obok skrzynki.

      Dlaczego miałbym w ogóle tego używać? Słyszałeś o krótkofalówkach albo telefonach komórkowych?

      Jasne, że tak, ale w naszej grupie uznaliśmy, że nie będziemy używać komunikacji radiowej. Założenie martwej skrzynki w celu zorganizowania spotkania jest dość trudne i wymaga wysiłku do skoordynowania, ale z pewnością warto.
      Zastosowania praktyczne

      Próbowałeś kiedyś jeździć autostopem?

      Kiedy byłem młody (młodszy), razem z przyjacielem przez kilka lat pod rząd jeździliśmy latem autostopem do Hiszpanii. I oczywiście mieliśmy problemy ze złapaniem okazji, jako dwóch mężczyzn.

      Musieliśmy się więc podzielić i starać się łapać okazję pojedynczo, aby zwiększyć szanse.

      Złapanie kierowcy ciężarówki na zjeździe z parkingu przy autostradzie i zapytanie go:
      – czy jedzie do XXX,
      – czy przejeżdża obok XXX,
      – czy mogę się z nim zabrać
      było dość proste.

      Komunikowaliśmy się pisząc wiadomości na barierach przy zjeździe z parkingów przy autostradzie za pomocą flamastra.

      Kiedy wysiadałeś w miejscu, w którym mieliśmy się spotkać, najpierw sprawdzałeś czy jest taka informacja od kolegi, wskazująca w którym kierunku ruszył dalej.

      Jeśli nie, czekałeś na niego albo na kolejną okazję, zbyt dobrą, by odmówić.

      To jest jedynie przykład jak może działać system prymitywnych martwych skrzynek. Do spełnienia swojego celu działał całkiem nieźle, ale wymagał nieco planowania.
      Jak ja to robię

      Nie napiszę o małych sygnałach bezpieczeństwa, na które z rodziną się umówiliśmy aby wskazywały, że nasz dom (domy) są zagrożone, ale mogę napisać, jak moja grupa i ja komunikujemy się za pomocą skrzynek odnośnie punktów zbiórek.

      Używamy kartek papieru, najlepiej wodoodpornego, zwiniętych i wsadzonych do małej plastikowej rurki (te, w których sprzedaje się w sklepach laski wanilii, są doskonałe) wetkniętej w ziemię.

      Do rurki wiążemy kawałek sznurka (ok. 50 cm) a do jego drugiego końca jakiś “śmieć” w określonym kolorze (przypisanym do członka grupy).

      Ponieważ uwielbiam film “Rezerwowe psy”, moim kolorem jest różowy, co uważam za świetne, bo NIKT nie podniesie różowej prezerwatywy ani opakowania po niej z ziemi, a większość po jej zobaczeniu zrobi z obrzydzeniem krok w tył.

      Idziemy do punktu zbiórki A, pozostawiamy wiadomość lub czytamy te zostawione (jeśli jesteś ostatni z grupy, zabierz wszystkie wiadomości) i przemieszczamy się do punktu B przez punkt A1, aby sprawdzić sygnał bezpieczeństwa.

      Jeśli sygnał jest OK, udajemy się do punktu B by tam pozostawić wiadomość.

      Martwe skrzynki kontaktowe są często używane przez osoby bawiące się w geocaching: możesz znaleźć dysk przenośny USB w zakopanym gdzieś metalowym pudełku, albo szczelinie w ścianie. Jeśli masz problem z przekonaniem rodziny do wykorzystania martwych skrzynek, spróbuj najpierw zainteresować ich geocachingiem. Jest to naprawdę fajne i bardzo wymagające, jeśli nie planujesz używać GPS a tylko mapy i kompasu.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wypowiesz to słowo, zdobędziesz fortunę
      14 gru 12, 17:16 Onet

      Aleksandra Kozicka-Puch Onet

      Banalne, angielskie „play” przyniosło Łukaszowi fortunę. Dzisiaj nie musi odzywać się do nikogo. Wszyscy raczej mówią do niego, starając się na wyścigi spełnić jego zachcianki i marzenia.
      fot. Shutterstock
      Zobacz także
      W Chinach e-handel wypiera tradycyjną sprzedaż
      W Chinach e-handel wypiera tradycyjną sprzedaż
      Obroty dwóch największych chińskich portali handlowych i wzrosły do 1 bln juanów (160 mld… Zobacz więcej 20 gru 12, 16:38
      W sieci kwitnie handel działkami
      W sieci kwitnie handel działkami
      Oferty kupna lub sprzedaży działki zamieszczone w internecie przekonują bardziej niż autorytet pośredników… Zobacz więcej 11 gru 12, 05:59

      UE ostrzega ws. warunków sprzedaży gier, książek i muzyki online 6 gru 12, 15:08

      Przedświąteczny handel w sieci już bije rekordy 5 gru 12, 06:00

      internet (1789) zobacz więcej handel (2867) zobacz więcej

      Daniel Dryzek, początkujący biznesmen branży technologicznej, w obrót handlowy domenami internetowymi wszedł sześć lat temu. Kolonizacja wirtualnego świata była jeszcze w powijakach. Ale w Stanach Zjednoczonych za najlepsze adresy płacono już miliony dolarów. Pierwszą domeną przedsiębiorcy był serwis hobbystyczny Po kilku latach Dryzek sprzedał go w pakiecie za kilkaset tysięcy zł. Zarejestrowane później adresy takie jak,, oraz rynek wycenił na ponad 20 tys. zł każdy.

      Dzisiaj przedsiębiorca jest jednym z najaktywniej inwestujących w domeny w kraju. W swoim e – portfolio ma kilka tysięcy adresów, których roczne utrzymanie kosztuje powyżej 100 tys. zł. Dryzek jest poza tym założycielem rejestrującego domeny serwisu (obecnie Active24) i prowadzi pod nazwą MeetDomainers spotkania zajmujących się obrotem nimi przedsiębiorców. Prócz handlu adresami zarabiają oni umieszczając na stronach linki reklamowe. Najlepsze dają nawet kilkadziesiąt tys. zł miesięcznie.


      Hossa wirtualnych adresów

      W „polskiej”, wirtualnej przestrzeni, według ostatnich szacunków, zarejestrowanych jest blisko 3 mln domen, unikalnych adresów internetowych, do których przypisana jest realna maszyna (serwer) z zapisaną w pamięci stroną. Aby przejąć nowy adres, trzeba przesłać i potwierdzić dane i wnieść niewielką opłatę (kilkanaście zł) do firmy zajmującej się rejestracją. Już istniejące domeny natomiast można kupić na wirtualnych giełdach (na przykład, gielda–, Obecnie ofert sprzedaży jest około 150 tys. Ich ceny, w zależności od szacowanego przez rynek potencjału generowania ruchu, wynoszą od kilkudziesięciu do ponad 100 tys. zł.

      Obrót domenami odbywa się szybko. Niektóre adresy nawet kilka razy w tygodniu zmieniają właścicieli, jedne są zwalniane, inne rejestrowane na nowo. Dlatego wielu przedsiębiorców do zarejestrowania domeny zatrudnia wyspecjalizowane firmy, która monitorują status i handel adresami. Przejęcie domeny, w zależności od końcówki i spodziewanego czasu realizacji usługi, kosztuje od 15 do 60 zł. Za pozwalający dotrzeć do większego grona odbiorców adres zakończony tzw. określeniem .eu trzeba zapłacić więcej: od 20 – 30 euro. Zdolność generowania ruchu jest natomiast testowana w tzw. usłudze DNT (Domain Name Tasting).

      – Do tego dochodzą wydatki na utrzymanie adresów, bo muszą być one najczęściej raz w roku opłacane – informuje Tomasz Latoszek z serwisu – Często się zdarza, że nazwa dużo nie kosztuje, ale jej odnowienie jest drogie. Dlatego przed zakupem koniecznie trzeba poznać szczegóły transakcji. Poszczególne serwisy mają bowiem różną politykę sprzedaży wirtualnych produktów.

      Manifest zachowań absurdalnych

      Na wykupionych adresach czasem nie musi dziać się dużo, aby przynosiły gigantyczne dochody. Fundacja Krystiana K., młodego przedsiębiorcy, na całym świecie rejestruje domeny z końcówką .org. Na stronach niczego nie można kupić, ani sprzedać. Chłopak nie świadczy żadnej usługi, ani nie przekazuje wiedzy. Zamieszczane na stronach manifesty zachęcają jedynie do tzw. zachowań absurdalnych. „System w którym żyjemy wymaga tego, aby za wszystko płacić. Nie oferuję Ci niczego. Nic nie chcę Ci sprzedać, niczego ode mnie nie dostaniesz. Możesz jednak wykonać rzecz, z punktu widzenia logiki systemu, absurdalną – wykonać SMS, który będzie kosztował 10 dol. Zrobisz coś co nie mieści się w logice systemu i staniesz w poprzek niego. Ale otworzysz się na inną rzeczywistość. Zrobisz rzecz absurdalną” – pisze Krystian. – Strony mają kilkaset tys. odsłon miesięcznie, średnio 1 proc. internautów naciska na klawisz pozwalający wysłać wiadomość. Dlaczego to robią? Nie wiem, może z ciekawości? W USA ludzie chętniej wykonują absurdalne przelewy. Europejczycy są bardziej oszczędni. Oczekują w zamian korzyści – mówi Ronald Schwartz, analityk branży z serwisu The Next Web.

      Krystian zarabia na rozliczeniach z operatorami telefonii komórkowych. Wysyłane z jego strony SMS należą do obłożonego zwiększoną opłatą tzw. segmentu premium. Mimo tego, że chłopak dostaje średnio 10 proc. ich wartości, jest milionerem. W rozmowie z dziennikarzami francuskiego tygodnika Charlie Hebdo pokazuje stan konta, na którym widnieje kwota 5 mln 548 tys. euro (ponad 16 mln zł). – Ale to tylko jeden mój rachunek – mówi dziennikarzom. – Podobne mam w banku angielskim, francuskim i kilka w Szwajcarii.

      Działalność chłopaka była prześwietlana przez amerykański urzędu skarbowy oraz instytucję chroniącą prawa konsumentów. Jednak wielomiesięczne kontrole nie wykryły niczego nagannego. – Ludzie chcą wyzwolić się z męczącego systemu – przekonuje młody apostoł absurdu.
      Ogromne dochody może przynieść także rejestracja słowa pośrednio lub bezpośrednio związanego ze znaną korporacją (legalny tzw. cybersquatting). Jest bardzo prawdopodobne, że prędzej czy później firma mająca w nazwie zarejestrowane słowo będzie chciała użyć go w swoim wirtualnym adresie, zgłosi się więc do właściciela z odpowiednią ofertą. Cybersquatterzy przechwytują wiele związanych ze znaną organizacją domen najwyższego, możliwego poziomu (.com, .org, .net). Po wykryciu, że słowo zostało wcześniej zarejestrowane, mająca je w nazwie organizacja może co prawda zarzucić właścicielowi, że słowo zostało przejęte bezprawnie. Kwestie sporne rozwiązywane są przez Polubowny Sąd ds. Domen Internetowych. Ale gdy adres składa się ze słowa używanego powszechnie (na przykład dom, auto, czy gazeta) sąd zwykle odrzuca zarzuty. Spory często rozwiązywane są przez negocjacje, w których, co oczywiste, argument finansowy odgrywa zasadniczą rolę.

      Dwa lata temu na słowie „play” majątek zarobił Łukasz J., który w 2008 roku zarejestrował adres Początkowo chłopak chciał prowadzić, poświęcony grom wideo, blog. Potem jednak zorientował się, że taką nazwę przyjęła sieć telefonii komórkowej. Nie spodziewał się gratyfikacji, ale postanowił zaczekać. – Liczyłem na to, że może chociaż zaproponują mi robotę – śmieje się chłopak.

      Zdumienie jego było wielkie, gdy trzy lata temu zgłosili się do niego przedstawiciele operatora i za domenę zaproponowali setki tysięcy zł. Łukasz za pożyczone pieniądze wynajął prawników i negocjatorów. W 2010 roku wielomiesięczne negocjacje dobiegły końca i cenniejsze niż złoto cztery litery zostały sprzedane. W środowisku osób obracających domenami mówi się, że słowo przyniosło chłopakowi kilka mln zł.

      Łukasz nie chce mówić na co wydał pieniądze. Przekonuje jednak, że po skończeniu studiów będzie pracował. – To przyjemne uczucie, gdy człowiek staje się bogaty – mówi. – Ale po jakimś czasie okazuje się, że wiele się nie zmienia. Najważniejszych rzeczy, takich jak miłość, czy zdrowie, nie można kupić za kasę. Nigdy też nie sądziłem, że na świecie jest tylu oszustów, złodziei, naciągaczy i prostytutek, którzy do pieniędzy ciągną jak pszczoły do miodu. Z początku rozrzucałem kasę. Dzisiaj już o niej nie mówię. W ogóle odzywam się rzadko. Wszyscy raczej mówią do mnie.

      Słowo pochodzi od Boga

      Ale prawdziwi domenowi multimilionerzy mieszkają w Stanach Zjednoczonych. Za potentatów branży uważani są Rick Schwartz i Frank Schilling, którzy, jak oszacował amerykański miesięcznik Forbes, zarabiają kilka milionów dolarów rocznie. Na każdego z nich i spółki, którymi kierują, zarejestrowanych jest na świecie w sumie kilkaset tysięcy domen, których rynkowa wartość wyceniana jest na ponad miliard dolarów.

      Najdroższa w historii domena jednak nie pochodziła z ich portfolio. Dwa lata temu za adres należąca do Johanna Vorstera, korporacja Clover Holdings Limited zapłaciła 13 mln dol. (około 40 mln zł). Sprzedającym była przeżywająca kłopoty finansowe spółka komputerowa Escom ze Stanów Zjednoczonych, która z kolei nabyła ją w 2006 roku od anonimowego właściciela za 11,5 mln (ok. 35 mln zł).

      Trudno powiedzieć, jaki cel biznesowy przyświecał nabywcy. Obecnie pod tym adresem funkcjonuje podłej jakości strona pornograficzna. Chociaż jak wszystkie tego typu serwisy generuje ruch zapewne niemały, trudno przypuszczać, by ktokolwiek, spoza branży uciech i dziwnych erotycznych akcesoriów, chciał się na niej reklamować. Pod adresem wartości worka diamentów swoich wyrobów nie sprzedaje także należąca do Vorstera korporacja Clover. Zajmuje się ona bowiem produkcją artykułów żywnościowych (soki, dżemy, mąka i kasza).

      W ub. roku na krajowym podwórku handel domenami nie przyniósł takich dochodów jak w przypadku Sporo zarobili właściciele adresów związanych z branżą motoryzacyjną. Domeny oraz zostały sprzedane za około 950 tys. zł. Nieco mniej dosłowne i osiągnęły ceny rzędu kilkudziesięciu tys. zł. Bardzo drogocenne okazały się za to dwie, w sumie banalne litery. Za adres anonimowy nabywca zapłacił równy milion.

      Jak widać słowo jest cenne. Biblia mówi wręcz, że od niego się wszystko zaczęło.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      fajne. ciekawe artykuły, ale jakbyś poświęcił chwilę na formatowanie tekstu to by było mega. nie da sie tego czytać. ale kibicuję Ci że sie poprawi!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      [quote]fajne. ciekawe artykuły, ale jakbyś poświęcił chwilę na formatowanie tekstu to by było mega. nie da sie tego czytać. ale kibicuję Ci że sie poprawi! [/quote]


      Artykułów nie piszę oczywiście sam, są to tylko ciekawe znalezione w sieci i niestety gdy wklejam na forum formatowanie całe znika i nie mam na to żadnego wpływu. Jeżeli ma ktoś pomysł jak to naprawić to z chęcią się poprawię.

      PS. Artykuły wrzucam w domu żeby móc w pracy poczytać nie mając dostępu do stron ;).

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      hehe mam to samo
      w robocie mam tylko dostęp do telixa i stron sieci komórkowych

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      na stronie heyah można pograć w gierki fleszowe.
      polecam czerwonego kapturka

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Pilot zwany Diabłem

      Baza Sił Powietrznych Cesarskiej Marynarki Wojennej, Lae, Papua Nowa Gwinea, 17 maja 1942 roku, godzina 21:00.
      Dowódca dywizjonu porucznik Junichi Sasai zwany był przed podwładnych „Latającym Tygrysem” od sprzączki pasa w kształcie głowy wielkiego kota – podarunku od ojca, który zawsze nosił. Mimo tej groźnie brzmiącej ksywki był człowiekiem bardzo łagodnym. W przeciwieństwie do innych dowódców, którzy wierni hierarchii służbowej i kastowemu systemowi społecznemu traktowali swoich pilotów z wyższością, Sasai traktował swoich podwładnych jak ojciec. No, może nie jak ojciec, ale starszy brat na pewno.
      Po bazie krążył dowcip, że porucznik Sasai nigdy się nie denerwuje, bo po prostu nie wie, jak to się robi.
      Trzech pilotów wyprężonych na baczność w jego gabinecie właśnie przekonywało się na własnej skórze, że ten dowcip miał niewiele wspólnego z prawdą.
      Blady z wściekłości porucznik Sasai trzymał w ręku jakiś papierek i gwałtownie nim potrząsał.
      – Czy wy wiecie co to jest???!!! Nie???!!! To ja wam powiem!!! To jest ulotka, którą nieprzyjacielski myśliwiec zrzucił godzinę temu nad naszą bazą!
      Zaczął ją czytać. Ulotka była w języku angielskim i porucznik czytał powoli, tłumacząc ją na japoński.
      Trzej wyprężeni na baczność piloci zaczęli przygryzać wargi, by nie wybuchnąć śmiechem.
      Wszyscy trzej pomyśleli to samo. Kara za dzisiejszy wyczyn ich nie minie, ale… warto było!

      Hiroyoshi Nishizawa urodził się w styczniu 1920 roku w górskiej wiosce w prefekturze Nagano w rodzinie dyrektora lokalnej gorzelni sake. Po ukończeniu szkoły zaczął pracować w tkalni. Kiedy miał 16 lat zobaczył plakat zachęcający młodych Japończyków do wstąpienia w szeregi Yokaren – rezerwy lotnictwa wojskowego. W marcu 1939 roku ukończył szkolenie i rozpoczął służbę w dywizjonach Oita, Omura i Sakura. W październiku 1941 roku dołączył do Grupy Lotniczej Chitose.
      W styczniu 1942, już po ataku na Pearl Harbor i rozpoczęciu wojny ze Stanami Zjednoczonymi dywizjon, w którym służył został przeniesiony na lotnisko Vanukanau na Nowej Brytanii – jednej z wysp Archipelagu Bismarcka na wschód od Papui Nowej Gwinei. W tym czasie latał na przestarzałych myśliwcach Mitsubishi A5M. Niedługo jednak – jeszcze w tym samym miesiącu piloci otrzymali nowe myśliwce A6M2 „Zero”.
      Mitsubishi „Zero” (według amerykańskiej nomenklatury wojskowej – „Zeke”) był samolotem niezwykle zwrotnym i w początkowej fazie wojny przewyższał pod względem osiągów wszystkie alianckie myśliwce obecne w rejonie Pacyfiku. Miał jednak także wady. Najpoważniejszą była wrażliwość na uszkodzenia. Konstruktorzy samolotu świadomie zrezygnowali z opancerzenia kabiny oraz zastosowania samouszczelniających się zbiorników paliwa. Wskutek tego „Zero” spadał w płomieniach w dół po jednej dłuższej celnej serii z karabinów maszynowych alianckiego myśliwca. Nie imponował także uzbrojeniem – miał dwa działka kalibru 20 mm umieszczone w skrzydłach i dwa karabiny maszynowe zamontowane w kadłubie i zsynchronizowane ze śmigłem.
      Nishizawa zgłosił swoje pierwsze zwycięstwo w powietrzu już 3 lutego 1942 roku. Lecąc swoim „Zerem” nad Rabaul zauważył dwie latające łodzie typu Catalina należące do Australijskich Sił Powietrznych. Zaatakował jedną z nich i zniszczył jeden z jej silników. Patrząc na tracący wysokość samolot ciągnący za sobą smugę dymu uznał, że nie ma on szans na dolecenie do bazy, więc po powrocie do Vanukanau zgłosił swoje pierwsze zestrzelenie.
      Catalina nie spadła jednak do morza. Jej pilot, porucznik G. E. Hemsworth zdołał dolecieć na jednym silniku do Port Moresby i bezpiecznie wylądować.
      Przez kolejny miesiąc Nishizawa ze swoim dywizjonem patrolowali przestrzeń powietrzną wokół Archipelagu Bismarcka i kilkakrotnie starli się z Amerykanami uzyskując sześć zestrzeleń, z których jedno zgłosił przyszły as.
      24 marca podczas misji nad Port Moresby Nishizawa zestrzelił australijski myśliwiec, który zidentyfikował jako Spitfire. W tamtym czasie jednak Australijskie Siły Powietrzne nie dysponowały myśliwcami tego typu. Japoński pilot najprawdopodobniej posłał na ziemię Warhawka P-40.
      W tym samym czasie japońskie oddziały zajęły północną część Papui – Nowej Gwinei i utworzyły tymczasowe lotnisko w Lae. 1 kwietnia dywizjon Nishizawy został tam przekierowany i włączony w skład Grupy Lotniczej Tainan.
      Warunki w Lae były koszmarne. Lotnisko składało się z prowizorycznego pasa startowego wyrąbanego w dżungli i nędznych, pełnych robactwa baraków, w których zakwaterowano pilotów. Miało za to jedną ważną zaletę – znajdowało się w odległości zaledwie 180 mil od „gniazda alianckich szerszeni”, czyli od Port Moresby.
      11 kwietnia grupa japońskich myśliwców natknęła się tam na cztery amerykańskie Airacobry. Jako pierwszy zaatakował je Saburo Sakai i po krótkiej walce strącił dwa wrogie myśliwce. Kolejnego strącił Nishizawa. Ostatnia Airacobra próbowała uciec, ale dopadł ją inny japoński pilot – Toshio Ota.
      Krótko potem Sakai, Ota i Nishizawa zostali najbliższymi przyjaciółmi. Zawsze latali razem i wśród innych pilotów szybko zyskali nazwę „Tria Czyścicieli” od sprawności, z jaką „czyścili” niebo z alianckich samolotów.
      Nishizawa różnił się od swoich przyjaciół zarówno wyglądem, jak i charakterem. Był bardzo wysoki jak na Japończyka i przeraźliwie chudy. Za nic nie mógł przyzwyczaić się do tropikalnego klimatu – był wiecznie dręczony przez malarię i choroby skóry. W odróżnieniu od Oty i Sakai był bardzo małomówny i spokojny, nigdy nie uzewnętrzniał swoich uczuć. Poza tymi dwoma pilotami z nikim się nie przyjaźnił.
      Za to za sterami „Zera” stawał się wcielonym demonem. Ota i Sakai również byli asami lotniczymi, ale to, co z myśliwcem wyrabiał Nishizawa sprawiało, że nawet im opadały szczęki.
      „Jego akrobacje zapierały dech w piersiach i niemal przyprawiały nas o atak serca. Były całkowicie nieprzewidywalne, skrajnie karkołomne. Niemal przeczyły prawom fizyki” – wspominał Sakai.
      Nishizawa miał także sokoli wzrok. Dostrzegał nieprzyjacielskie samoloty z olbrzymich odległości, na długo przed swoimi kolegami.
      Właśnie ze względu na te niezwykłe cechy towarzysze nazwali go „Diabłem”.

      Hiroyoshi Nishizawa zwany „Diabłem” – japoński as lotniczy.

      Nishizawa szybko udowodnił, że w pełni zasługuje na ten przydomek – w ciągu trzech dni (1-3 maja 1942 roku) zestrzelił sześć amerykańskich maszyn. Potem z niewielu lotów bojowych powracał bez zwycięstwa.
      W pierwszej połowie maja tropikalne deszcze uniemożliwiły loty z Lae. Piloci nudzili się w swoich nędznych kwaterach i słuchali australijskiej stacji radiowej. Właśnie leciał „Danse Macabre” Camilla Saint-Saensa.
      – Słyszeliście, że jutro mamy lecieć nad Port Moresby? Może byśmy odtańczyli tam nad lotniskiem „Taniec Śmierci”? – odezwał się milczący dotąd „Diabeł”.
      Ota i Sakai spojrzeli na niego ze zdumieniem.
      – Co masz na myśli?
      – Kiedy rozpoczniemy odwrót oderwijmy się od formacji pod jakimś pretekstem, wróćmy nad lotnisko w Port Moresby i wykręćmy parę pętli nad nim. Wyobrażacie sobie miny Ozików i Jankesów? – wyjaśnił Nishizawa.
      Ota i Sakai mieli pewne wątpliwości, ale w końcu zgodzili się.
      Następnego dnia, 17 maja 1942 roku porucznik Tadashi Nakajima poprowadził dywizjon nad Port Moresby. Doszło do starcia z amerykańskimi Airacobrami i po krótkiej walce Japończycy zestrzelili pięć maszyn sami tracąc dwie. Podczas odwrotu Sakai lecący jako skrzydłowy Nakajimy zameldował dowódcy, że zauważył jeszcze jedną wrogą maszynę i
      oderwał się od dywizjonu. Nad Port Moresby czekali już na niego Ota i Nishizawa. Lecąc we trójkę wykręcili sześć ciasnych pętli tuż nad alianckim lotniskiem. W ich stronę nie poleciał ani jeden pocisk. Australijczycy i Amerykanie z otwartymi ustami podziwiali popis trzech japońskich myśliwców.
      Tego samego dnia o godzinie 21:00 cała trójka została wezwana do kwatery ich bezpośredniego przełożonego, porucznika Junichi Sasai. Ten, blady z wściekłości odczytał im ulotkę zrzuconą nad lotniskiem przez nieprzyjacielski myśliwiec.
      Do dowódcy bazy w Lae,
      Z podziwem oglądaliśmy dzisiaj popis trzech japońskich pilotów, którzy zaprezentowali wspaniałe akrobacje nad naszym lotniskiem. Przepraszamy, że nie zorganizowaliśmy im właściwego powitania. Chcemy ich zaprosić ponownie. Zapewniamy, że tym razem zostaną właściwie przywitani.
      Trzej piloci z trudem ukrywali rozbawienie, którego ich dowódca bynajmniej nie podzielał. Kary ich nie minęły, ale cała trójka uznała, że było warto.

      Samolot myśliwski Mitsubishi „Zero” pilotowany przez „Diabła”

      Tydzień później Amerykanie postanowili zbombardować bazę w Lae. Rajd sześciu średnich bombowców B-25 Mitchell spotkał się jednak ze zdecydowaną odpowiedzią Japończyków. „Diabeł” zestrzelił dowódcę formacji, Ota dopadł drugiego, Sakai „zaliczył” aż dwa bombowce, a piątego zestrzelił ich dowódca, porucznik Sasai. Tylko jeden z B-25 uszedł z życiem.
      Na początku sierpnia 1942 roku Grupa Lotnicza Tainan została skierowana do bazy w Rabaul na Nowej Brytanii i natychmiast rozpoczęła działania przeciwko Amerykanom, którzy uderzyli na Guadalcanal. Japońscy piloci starli się w walce z amerykańskimi myśliwcami startującymi z lotniskowców.
      7 sierpnia 1942 roku, w dniu kiedy Amerykanie rozpoczęli inwazję „Diabeł” zestrzelił pięć myśliwców F4F Wildcat i ciężko uszkodził szósty. Tym szóstym był Wildcat pilotowany przez porucznika Herberta Browna. Pociski z „Zera” Nishizawy podziurawiły osłonę kabiny i raniły pilota w udo. „Diabeł” zrównał się ze swoją ofiarą, popatrzył na rannego pilota, zamachał skrzydłami i odleciał. Prawdopodobnie pomyślał, że uszkodzony myśliwiec nie wróci już na swój lotniskowiec. Mylił się. Porucznik Brown zdołał utrzymać maszynę w powietrzu i wylądować na USS „Saratoga”.
      Następnego dnia na Nishizawę spadł ciężki cios – jego najbliższy przyjaciel Saburo Sakai został ciężko ranny. Zbliżył się od tyłu do formacji amerykańskich samolotów, które mylnie uznał za Wildcaty. Były to jednak bombowce torpedowe Avenger, których tylni strzelcy natychmiast otworzyli ogień do japońskiego samolotu. Jeden z pocisków uderzył japońskiego pilota w głowę oślepiając go.
      Nishizawa zauważył brak samolotu Sakai i ruszył na poszukiwania. Przeczesywał niebo nad Pacyfikiem, ale nigdzie nie mógł dostrzec przyjaciela. Zaczęła go ogarniać czarna rozpacz. Nie miał już amunicji, ale gdyby napotkał na drodze jakiś amerykański samolot był gotów staranować go.
      W końcu ochłonął i wrócił do bazy.
      Ku zdziwieniu wszystkich Sakai przeżył i mimo ran zdołał dolecieć do Rabaul. Natychmiast trafił do szpitala, a później został ewakuowany do Japonii.
      Stracił oko, ale w 1944 roku wrócił do służby operacyjnej.
      Walki nad Guadalcanal kosztowały Japończyków drogo. Pod koniec sierpnia 1942 roku poległ porucznik Sasai, a w październiku zginął Toshio Ota – drugi najbliższy przyjaciel „Diabła”.
      On sam został w listopadzie odwołany do Japonii, by szkolić młodych pilotów. W tym czasie miał na koncie około 55 zestrzelonych samolotów wroga.
      Szkolenie młodych kadetów zupełnie mu nie odpowiadało. Często skarżył się na to swojemu przyjacielowi Sakai, który ciągle przebywał na rekonwalescencji po ranach odniesionych w sierpniu. Chciał znów zasiąść w kabinie myśliwca i ruszyć na polowanie.
      Na południowy Pacyfik wrócił w maju 1943 roku i jako pilot 251. Dywizjonu ponownie patrolował niebo nad Nową Gwineą i Wyspami Salomona. Walki z australijskimi, nowozelandzkimi i amerykańskimi pilotami przyniosły mu nowe zwycięstwa. Za swoje osiągnięcia otrzymał samurajski miecz – katanę z wyrytymi słowami Buto Batsugun („Za szczególne męstwo na polu walki”). W październiku 1943 roku został ponownie odwołany do Japonii, a miesiąc później dostał awans na stopień chorążego. W tym czasie miał już na koncie 85 zwycięstw.
      Skierowano go jako instruktora do Grupy Lotniczej Oita, ale szczerze nie znosił tej pracy, co szybko zostało zauważone przez przełożonych. W lutym 1944 roku otrzymał przydział do 210. Dywizjonu broniącego Wysp Kurylskich przed atakami amerykańskich bombowców.
      W tym czasie Japończycy już od ponad roku znajdowali się w defensywie na Pacyfiku. Amerykanie systematycznie odbijali kolejne wyspy i nieubłaganie parli naprzód.
      Nishizawa został przerzucony ze swoim dywizjonem na lotnisko Mabalacat na filipińskiej wyspie Cebu.
      25 października 1944 roku eskortował pierwszy rzut samobójców kamikaze przeciwko grupie amerykańskich okrętów u wybrzeży Filipin. Podczas misji zestrzelił dwa Hellcaty podnosząc swój osobisty rekord do 87 strąconych samolotów wroga. Atak kamikaze okazał się skuteczny – z pięciu samolotów pilotowanych przez samobójców cztery uderzyły w lotniskowiec eskortowy USS „St. Lo” zatapiając go.
      Po powrocie do bazy zgłosił swojemu dowódcy, pułkownikowi Nakajimie gotowość do wzięcia udziału w kolejnej samobójczej misji. Tym razem nie jako eskorta, ale jako jeden z kamikaze. Motywował to tym, że podczas lotu miał wizję, według której i tak zginie następnego dnia. Chciał więc, by jego śmierć nie poszła na marne. Pułkownik Nakajima oczywiście odmówił nie chcąc tracić tak doskonałego pilota i zrugał go za opowiadanie bzdur.
      Następnego dnia „Diabeł” wraz z kilkoma pilotami wsiadł na pokład bombowca jako pasażer. Mieli lecieć na wyspę Luzon, by odebrać dostawę nowych myśliwców „Zero”.
      W tym samym czasie do myśliwca zazwyczaj pilotowanego przez Nishizawę wsiadł Tomisaku Kutsamata. Kilkadziesiąt minut później jako kamikaze wbił się w kadłub lotniskowca USS „Suwannee” ciężko go uszkadzając.
      Kiedy bombowiec z Nishizawą na pokładzie znajdował się nad wyspą Mindoro został zaatakowany przez dwa amerykańskie Hellcaty z lotniskowca USS „Wasp”. Jeden z nich, pilotowany przez porucznika Harolda Newella wpakował w niego długą serię z karabinów maszynowych. Bombowiec zapalił się i spadł korkociągiem w dół, rozbijając się gdzieś w dżungli.
      Hiroyoshi Nizhizawa zwany „Diabłem”, niepokonany jako pilot myśliwca zginął jako bezsilny pasażer bombowca.
      Podaje się, że miał na koncie 87 zestrzelonych samolotów wroga, ale jest to liczba dyskusyjna. Japończycy w przeciwieństwie do Amerykanów, Brytyjczyków, czy Niemców nie przypisywali zwycięstw indywidualnym pilotom, tylko dywizjonom i grupom lotniczym. Ustalenie prawdopodobnej liczby zestrzeleń danego pilota wymagało porównywania zapisków i zeznań świadków, co robiono już po wojnie. Skutkiem tego liczby te są mało dokładne.
      Z całego „Tria Czyścicieli” wojnę przeżył tylko Saburo Sakai, który zestrzelił 64 wrogie maszyny. Po wojnie został buddystą i przysiągł, że nigdy nie zabije żadnej istoty, nawet komara. Założył małą drukarnię i z tego utrzymywał rodzinę. Kilkakrotnie odwiedził Stany Zjednoczone, gdzie był podejmowany z honorami. Spotkał się z byłymi pilotami wojskowymi, którzy podobnie jak on walczyli na Pacyfiku. Służył także swoimi radami twórcom gry komputerowej „Combat Flight Simulator 2″. Zmarł 22 września 2000 roku na atak serca po uroczystym obiedzie wydanym na jego cześć w bazie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Japonii.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104


      Rambo 1.0

      Jeszcze nie rozwiał się dym po ataku na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 roku i nie umilkły jęki rannych marynarzy, kiedy Japończycy rozpoczęli inwazję na Filipiny, które wówczas znajdowały się pod kontrolą Amerykanów. Cel – zdobyć Luzon, największą wyspę archipelagu, przejąć kontrolę na Manilą i przede wszystkim – zniszczyć stacjonujący tam garnizon amerykański.
      Japońskie myśliwce i bombowce urządziły okrętom US Navy rzeź podobną do tej z Pearl Harbor. Na plażach wyspy Luzon wkrótce wylądowało 50 tysięcy japońskich żołnierzy.Na Filipinach stacjonowało ponad 10 tysięcy Amerykanów oraz około 70 tysięcy żołnierzy filipińskich. Liczebnie górowali więc nad napastnikami. Niestety – tylko liczebnie…
      Działa, jakimi dysponowali Amerykanie i Filipińczycy wyprodukowano jeszcze w XIX wieku, ich karabiny pamiętały wojnę hiszpańsko-amerykańską z początku stulecia, a granaty pochodziły z czasów I Wojny Światowej.
      Większość z nich nie nadawała się do użycia – równie dobrze można było rzucać w Japończyków kamieniami…
      Dowódca sił amerykańskich na Filipinach – generał Douglas MacArthur zrozumiał, że nie zdoła obronić wyspy. Przeszedł więc do realizacji planu B (a właściwie – planu Orange). Wycofał wojska na zachodnią część Luzonu, na półwysep Bataan. Plan przewidywał, że tam, w gęstej dżungli, zająwszy przygotowane wcześniej umocnienia i przy wsparciu ciężkiej artylerii znajdującej się na pobliskiej wyspie Corregidor, Amerykanie i Filipińczycy będą się bronić przez kilka miesięcy, aż US Navy nie przybędzie z odsieczą.
      Odsiecz jednak nie nadeszła… Roosevelt zdecydował, że priorytetem jest pokonanie Hitlera w Europie i na tym należy skupić amerykański wysiłek wojenny. Żołnierze uwięzieni na półwyspie Bataan byli więc zdani tylko na siebie. Z przestarzałą bronią, bez dostaw amunicji i żywności, bez możliwości wycofania się gdziekolwiek.
      Mimo to bronili się przed wściekłymi atakami Japończyków, którzy stopniowo spychali ich wgłąb półwyspu. Na domiar złego obrońców zaczęły dziesiątkować tropikalne choroby – malaria i dyzenteria. W lutym 1942 roku tylko około 10% Amerykanów i Filipińczyków nadawało się do walki. Sytuacja była beznadziejna.
      11 marca 1942 roku nadeszła wiadomość, która dodatkowo podkopała ich morale – prezydent Roosevelt rozkazał generałowi MacArthurowi przebywającemu na wyspie Corregidor wycofać się ze swoim sztabem do Australii. Generał uczynił to bardzo niechętnie. Przed opuszczeniem Filipin złożył słynną obietnicę: I shall return! – „Ja tu wrócę!”
      Na początku kwietnia sytuacja była już katastrofalna. Generał Edward King podjął decyzję o poddaniu się. Dnia 9 kwietnia spotkał się z japońskim generałem Kameichiro Nagano, by omówić warunki kapitulacji. Bitwa o Bataan dobiegła końca. 75 tysięcy żołnierzy amerykańskich i filipińskich dostało się do niewoli.
      Była to największa pojedyńcza porażka w historii US Army.
      Japończycy postanowili przetransportować jeńców do obozu koncentracyjnego O’Donnell położonego w sercu wyspy. Właściwie „przetransportować” to złe słowo, ponieważ jeńcy musieli pokonać stukilometrową trasę pieszo. Rozpoczął się słynny Marsz Śmierci (Bataan Death March) uznany po wojnie za zbrodnię wojenną.

      Trasa Marszu Śmierci

      Skrajnie wyczerpani, ranni i cierpiący na tropikalne choroby jeńcy szli przez dżunglę w potwornym upale, bez jedzenia i picia. Ci, którzy nie nadążali byli natychmiast zabijani przez Japończyków eskortujących kolumnę na jeepach i ciężarówkach. Często strzelali z samochodów do idących jeńców bez żadnego powodu. Trasa marszu została usiana trupami. Podczas dziewięciu koszmarnych dni zginęło ponad 20 tysięcy ludzi.

      Jeńcy amerykańscy po dotarciu do Camp O’Donnell.

      Po dojściu do obozu O’Donnell Japończycy zwolnili Filipińczyków, zaś Amerykanów przenieśli do innego obozu – Cabanatuan.
      W tym obozie Amerykanie zostali zmuszeni do niewolniczej pracy przy wyrębie dżungli i budowie lotniska. Głód, choroby, nieludzkie traktowanie i tortury zbierały krwawe żniwo. Prób ucieczki było niewiele. Razem z każdym niedoszłym uciekinierem Japończycy zabijali 10 losowo wybranych więźniów. Wszyscy musieli najpierw wykopać sobie groby na oczach wszystkich współtowarzyszy niewoli.
      Gehenna trwała prawie trzy lata.
      W październiku 1944 roku przy życiu zostało niewiele ponad 2000 Amerykanów. Około 1500 z nich przetransportowano do Japonii. W obozie zostało 511 jeńców zbyt słabych, by ruszyć się gdziekolwiek.

      Ci więźniowie mieli po 20-25 lat…

      W tym samym czasie losy wojny w Europie były już przesądzone. Oczy amerykańskich sztabowców zwróciły się ponownie na region Pacyfiku.
      Dnia 9 stycznia 1945 roku generał Mac Arthur spełnił swoją obietnicę i wrócił na wyspę Luzon na czele 175 tysięcy żołnierzy.
      Sprawa uwolnienia jeńców została potraktowana priorytetowo. MacArthur obawiał się, że Japończycy na wieść o zbliżającej się ofensywie natychmiast ich wymordują. Postanowił przeprowadzić niezwykle śmiałą, bezprecedensową operację uwolnienia jeńców przy pomocy niewielkiej grupy żołnierzy-straceńców. Co najdziwniejsze – dowództwo nad tą operacją powierzył człowiekowi, który dotąd nie walczył.
      Henry Mucci urodził się w marcu 1911 roku w Bridgeport w stanie Connecticut w rodzinie włoskich emigrantów. Po ukończeniu liceum wstąpił do Akademii Wojskowej West Point, którą ukończył w roku 1936.
      Orłem w nauce raczej nie był – ukończył Akademię z 246. lokatą…
      Mianowano go dowódcą 98. Batalionu Artylerii Polowej stacjonującego na Nowej Gwinei. Była to przestarzała formacja, której zadaniem było transportowanie haubic kaliber 75 przez trudny teren na grzbietach mułów i koni. Za aprobatą dowództwa Mucci postanowił całkowicie zmienić charakter jednostki. Tragarzy dział przekształcił w komandosów. Tak narodził się 6. Batalion Rangersów.

      Pułkownik Henry Mucci

      Z początkiem 1944 roku rozpoczął się morderczy trening nowej jednostki. W parnej nowogwinejskiej dżungli żołnierze ćwiczyli sztukę survivalu, walkę wręcz, przygotowywanie zasadzek, sprawności minerskie itp. Mucci doprowadzał ich do granic wytrzymałości zmuszając do kilkudziesięciokilometrowych forsownych marszów przez góry Nowej Gwinei. Wielu z nich nie wytrzymało trudów szkolenia i zrezygnowało na własną prośbę. Trening przetrwało około pięciuset. Na początku szczerze nienawidzili Mucciego, jednak z czasem zaczęli go szanować. Kiedy szkolenie się zakończyło byli gotowi pójść za swoim dowódcą w ogień.
      W styczniu 1945 roku batalion otrzymał samobójcze zadanie – oswobodzenie ponad pięciuset amerykańskich jeńców z obozu Cabanatuan położonego kilkadziesiąt mil za linią frontu, w środku terenu opanowanego przez Japończyków.
      Na domiar złego tuż obok obozu przebiegała ruchliwa droga, której japońskie oddziały używały do przegrupowywania się.
      Pułkownik Mucci wybrał do tego zadania 128 najlepszych rangersów. Wyruszyli 28 stycznia 1945 roku. Po drodze dołączyli do nich Filipińczycy z antyjapońskiej partyzantki. Po 24 godzinach marszu doszli do wioski Balincarin odległej od obozu o 5 mil. Tam Mucci zarządził jednodniowy postój – zauważył wzmożony ruch japońskich wojsk i nie chciał ryzykować dekonspiracji. To pozwoliło rangersom odpocząć przed akcją. W tym samym czasie filipińscy partyzanci zadbali o zaplecze. Zdobyli 25 wozów, na których planowano wywieźć osłabionych jeńców. Z braku zwierząt pociągowych wozy te musiały być ciągnięte przez ludzi.
      W nocy z 29 na 30 stycznia rangersi przeszli do osady Platero oddalonej od obozu o dwie mile, która stała się ich punktem wypadowym do właściwej akcji.
      Obóz Cabanatuan był położony w odkrytym terenie porośniętym niskimi krzakami. By dojść do ogrodzenia rangersi musieli się czołgać przez ponad 550 metrów ryzykując, że w każdej chwili mogą zostać zauważeni przez Japończyków z jednej z kilku wieżyczek strażniczych. Mucci wpadł na pomysł, jak zminimalizować to ryzyko. Wezwał drogą radiową nocny myśliwiec P-61 Black Widow, który kilkakrotnie przeleciał nad obozem. Kiedy Japończycy zajęci byli obserwowaniem samolotu rangersi szybko pokonali odkryty teren i ukryli się w rowie irygacyjnym ciągnącym się wzdłuż ogrodzenia.
      Atak rozpoczął się 30 stycznia o godzinie 19:45. Rangersi huraganowym ogniem z thompsonów zlikwidowali żołnierzy przy bramie i obsługę wieżyczek strażniczych. Po wdarciu się na teren obozu zniszczyli bazookami garaże z czołgami i rozpoczęli systematyczne przeszukiwanie baraków mieszkalnych zabijając wszystkich napotkanych Japończyków.
      W tym samym czasie filipińscy partyzanci wysadzili most na drodze do miejscowości Cabu, gdzie stacjonowało 800 japońskich żołnierzy. Japończycy słysząc odgłosy walki próbowali przyjść z odsieczą, jednak ich pojazdy musiały zatrzymać się przed zniszczonym mostem. Wtedy Filipińczycy sięgnęli po bazooki.
      Rangersi tymczasem dotarli do baraków zajmowanych przez jeńców. Ich oczom ukazał się straszny widok. Amerykanie byli właściwie żywymi szkieletami. Większość leżała na podłodze we własnych odchodach, niezdolna do wykonania najmniejszego ruchu. Niewielu potrafiło utrzymać się na nogach. Poza tym byli w tragicznym stanie psychicznym. Słysząc strzały pomyśleli, że to Japończycy zaczynają ich likwidować. Na widok rangersów wielu zareagowało panicznym strachem.
      Uzbrojenie i umundurowanie rangersów różniło się znacznie od tego, które znali.
      Niektórzy za nic nie chcieli wyjść ze swoich baraków. Tych trzeba było wyciągać siłą i wynosić z obozu na rękach. Byli tak wychudzeni, że rangersi nieśli ich na własnych plecach po dwóch na raz. Ewakuacja jeńców zakończyła się około godziny 23:00. W osadzie Platero załadowano ich na wozy i pod osłoną nocy ruszono w drogę. Następnego dnia koło południa napotkali pierwsze oddziały amerykańskie.
      To niewiarygodnie, ale podczas całej akcji poległo tylko dwóch rangersów. Japończykow zginęło ponad pięciuset.

      Po akcji

      Generał MacArthur odznaczył wszystkich uczestników Wielkiego Rajdu, jak do dzisiaj nazywa się tą śmiałą akcję.
      Henry Mucci po powrocie do domu był traktowany jak bohater narodowy. W 1947 roku ożenił się i doczekał czwórki dzieci. Podjął pracę w jednej z firm naftowych i został jej przedstawicielem w Indiach.
      Pułkownik Henry Mucci zmarł 20 kwietnia 1997 roku w swoim domu w Melbourne na Florydzie.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Zabójcze balony

      Oregon, USA, Gearhart Mountain, 5 maja 1945 roku, około godz. 10:00
      Pastor Archie Mitchell zatrzymał samochód po półgodzinnej podróży z Bly. Uśmiechnął się lekko do żony – obiecywał ten piknik jej oraz podopiecznym ze szkółki niedzielnej już od dawna. Wreszcie byli u celu. Piątka dzieci wypadła z samochodu z wrzaskiem radości i rozbiegła się na wszystkie strony. Po chwili wysiadła z niego młoda kobieta w widocznej ciąży. Samochód ruszył ponownie i zatrzymał się na parkingu kilkadziesiąt metrów dalej. Kiedy pastor wyciągał z bagażnika kosze piknikowe usłyszał głos jednego z dzieci.
      „Hej, patrzcie co znalazłem!” – krzyknął 13-letni Jay.
      Reszta dzieci szybko podbiegła do niego. Młoda kobieta także podeszła bliżej. Na ziemi leżała duża, postrzępiona płachta jakiegoś materiału pokryta plątaniną cienkich linek. Tuż obok leżała aluminiowa obręcz, a pod nią trzy przedmioty – dwie blaszane tuleje oraz coś, co przypominało niewielką bombę. Kobieta i dzieci przez chwilę przyglądali się dziwnemu znalezisku. Po chwili któryś z chłopców wziął do ręki kamień i zanim ktokolwiek zdołał go powstrzymać uderzył nim w jeden z przedmiotów.

      Pod koniec 1944 roku Japończycy zdawali sobie sprawę, że ich przegrana jest już tylko kwestią czasu. Amerykanie systematycznie opanowywali kolejne wyspy na Pacyfiku, a co gorsza – ich bombowce B-29 startujące z baz w Chinach zaczęły równać z ziemią japońskie miasta. Mimo tego Japończycy postanowili przeprowadzić atak na kontynentalne Stany Zjednoczone. Bardzo dziwny atak…
      Generał Sueyoshi Kusaba, szef laboratorium badawczego japońskiej Dziewiątej Armii wpadł na pomysł, by wykorzystać do niego… balony z podczepionymi bombami i ładunkami zapalającymi. Skontaktował się z majorem Teiji Takadą, szefem zespołu technicznego, który ze swoimi ludźmi szybko opracował projekt takiego balonu. Jego średnica wynosiła około 10 metrów, był wypełniony wodorem i mógł bez problemu unieść kilkudziesięciokilogramowy ładunek.
      W normalnych warunkach zasięg takiego balonu wynosił maksymalnie kilkaset kilometrów. Jakim cudem więc to ustrojstwo mogło przelecieć 8 tysięcy kilometrów dzielących Japonię od kontynentalnych Stanów Zjednoczonych?
      Na początku lat 40-tych japońscy piloci latający nad Pacyfikiem zauważyli, że na wysokości ok. 12 km nad poziomem morza występuje niezwykle silny strumień powietrza wiejący z zachodu na wschód z prędkością 100 km/h. Konstruktorzy zabójczych balonów postanowili wykorzystać tą „powietrzną autostradę”.
      Zanim jednak do tego doszło musieli rozwiązać wiele problemów technicznych. Balon napełniony wodorem powiększa się i wznosi, kiedy ogrzeje go słońce oraz kurczy się i opada wraz ze spadkiem temperatury. Jego twórcy wymyślili więc mechanizm sterowany wysokościomierzem. Kiedy balon opadał poniżej wysokości 11 kilometrów mechanizm uwalniał worki z piaskiem służące za balast i podwieszone na aluminiowej obręczy.
      Za każdym razem uwalniane były dwa worki znajdujące się po przeciwnych stronach obręczy, by balon zachował stabilność.
      Kiedy zaś balon wzniósł się za wysoko wysokościomierz uruchamiał zawór, który wypuszczał nadmiar wodoru.
      Pod obręczą podwieszony był właściwy ładunek – zazwyczaj była to niewielka, 15-kilogramowa bomba oraz dwa termitowe ładunki zapalające przypominające kształtem blaszane tuleje.

      Schemat śmiercionośnego balonu. Rysunek z gazety „Nevada State Journal”.

      Lecąc torem sinusoidy wraz ze strumieniem powietrza balon pokonywał trasę z Japonii do Ameryki Północnej w ciągu trzech dni. Kiedy wszystkie worki z piaskiem zostały zrzucone mechanizm odpalał ładunek prochowy niszczący balon i uwalniający bomby.
      Początkowo balony posiadały powłokę z nagumowanego jedwabiu, potem zaczęto wykorzystywać do tego celu papier wyrabiany z krzewów morwy. Był bardzo wytrzymały, lekki i wodoodporny. Płachty papieru sklejano ze sobą w olbrzymich salach często wykorzystując do tego dzieci. Wiele szkół skróciło lekcje i oddelegowało uczniów do tej pracy.
      Japończycy ochrzcili swoją nową broń nazwą fusen bakudan, czyli „balonowa bomba”.
      Lot testowy odbył się we wrześniu 1944 roku i zakończył się powodzeniem. Pierwsze balony z bombami wypuszczono na początku listopada. Stanowiska startowe znajdowały się na wschodnim wybrzeżu wyspy Honsiu.
      Szacowano, że około 10% wypuszczonych balonów doleci do Ameryki. I tak też było. Ocenia się, że z 9000 wyprodukowanych i wysłanych fusen bakudan do USA doleciało około tysiąca.
      Amerykanie połapali się w sytuacji na początku 1945 roku. Do komisariatów policji i jednostek wojskowych na zachodnim wybrzeżu USA ludzie zaczęli przynosić dziwne znaleziska i informować o podejrzanych balonach pojawiających się od czasu do czasu na niebie. Widziano je nad Oregonem, Kalifornią, Montaną, Idaho, Nevadą i Arizoną … Nadeszły także sygnały z Północnej i Południowej Dakoty. Myśliwiec P-38 Lightning zestrzelił jeden z balonów nad miejscowością Santa Rosa w Kalifornii. Na ulicach Los Angeles znaleziono fragmenty papierowej powłoki. Okręty US Navy wyłowiły kilka balonów z morza. Niektóre doleciały do Kanady i Meksyku. „Rekordzista” wylądował na przedmieściach Detroit.

      Ten balon został sfotografowany przez amerykański samolot nad Pacyfikiem. Nie doleciał do celu. Jak widać na zdjęciu – podczas lotu stracił większość wodoru i chwilę później zatonął w oceanie.

      Początkowo Amerykanie przypuszczali, że te balony, nazwane przez nich fire baloons to sprawka japońskich szpiegów działających na terenie USA. Inna hipoteza głosiła, że są wypuszczane z łodzi podwodnych operujących przy zachodnim wybrzeżu Stanów. Dopiero kiedy zespół geologów przebadał zawartość odzyskanych woreczków balastowych stwierdzono, że znajdujący się w nich piasek pochodzi z Japonii. Geologom udało się ustalić nawet konkretną plażę na wyspie Honsiu, z której go pozyskano.
      Mimo, że balony jak narazie nie wyrządziły większych szkód Amerykanie postanowili ukryć informację o ich pochodzeniu przed opinią publiczną.
      Znalazcom resztek balonów wmawiano, że to urządzenia meteorologiczne lub spychano winę na Kanadyjczyków.
      Mimo, że skuteczność balonów była jak do tej pory żadna, Amerykanie przestraszyli się nie na żarty. Wiedzieli, że Japończycy prowadzą badania nad bronią chemiczną i biologiczną. W tej sytuacji balony mogły potencjalnie stanowić poważne zagrożenie. Poza tym efekt psychologiczny, jaki wywołałyby w społeczeństwie mógł mieć nieprzewidziane konsekwencje.
      Amerykanie nie chcieli także, by do Japonii dotarła jakakolwiek wiadomość o ich zabójczych wysłannikach.
      Cenzura okazała się skuteczna – Japończycy dowiedzieli się tylko o jednym balonie, który dotarł do Wyoming, wylądował i nie wybuchł. Wkrótce porzucili cały projekt.
      Ostatni balon wysłano w kwietniu 1945 roku. Mniej więcej w tym samym czasie amerykańskie bombowce zniszczyły fabryki wodoru na wyspach japońskich, więc kontynuowanie projektu stało się niemożliwe.
      Blokada informacji na temat zabójczych balonów miała jednak także tragiczne konsekwencje…
      Na początku maja 1945 roku pastor Archie Mitchell i jego żoną Elsye wybrali się na piknik z piątką dzieci ze szkółki niedzielnej. Kiedy pastor parkował samochód jedno z nich znalazło resztki japońskiego balonu. Eksplozja bomby zabiła na miejscu pięcioro dzieci i będącą w piątym miesiącu ciąży Elsye.
      To jedyne znane ofiary zabójczych balonów.

      Pomnik ofiar tragedii znajdujący się w Mitchell Recreation Area w Oregonie.

      Fragmenty tych śmiercionośnych latających aparatów znajdowano jeszcze wiele lat po wojnie. Do dzisiaj znaleziono około trzystu. To oznacza, że mniej więcej sześćset z nich ciągle pozostaje nieodkrytych. Prawdopodobnie leżą gdzieś na niedostępnych terenach Stanów Zjednoczonych i Kanady i nadal stanowią zagrożenie.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Four reasons your version of better might not be enough
      Seth Godin
      dzisiaj, 11:32

      I might not know about your better, because the world is so noisy I can’t hear you.

      I might not believe it’s better, because, hey, people spin and exaggerate and lie. Proof is only useful if it leads to belief.

      The perceived cost of switching (fear, hassle, internal selling and coordination, money) is far higher than your better appears to be worth.

      Your better might not be my better. In fact, it’s almost certainly*****:icon(‚:oops:’)
      Help wanted: Designing for growth
      Seth Godin
      wczoraj, 22:01

      Just as the tech community has realized that coding and marketing can be turned into growth hacking, it may be time to redefine what we seek from graphic designers.

      Prettiness isn’t the point, and neither is sheer utility. The best designers working online are now using UI, UX and game theory to create services that spread. They’re engaging in relentless cycles of test and measure and improve in order to determine what works (and what doesn’t), replacing „because I said so,” with „because it works.”

      Most important, though, they’re learning how to use their significant visual and aesthetic chops to create series of interactions that actually generate better outcomes than the workaday stuff they’re replacing.

      I think there are two kinds of jobs now available to designers working online:

      1. „Here, make this prettier”


      2. „Figure out how to lead the process that helps us grow.”

      Squidoo is hiring someone for the second kind of job. It’s an incredibly exciting gig, one that will allow someone to cross boundaries and lead. You will work with me and with Squidoo’s entire team of developers and tribe leaders. Find out the details right here. Please read carefully and apply in just the way the page describes.

      PS there’s a bounty if you refer the person we hire. Have them mention your name and contact info in the application.

      Deadline: Tuesday, Jan 15 at*****:icon(‚:oops:’)
      Podcasts, live events and more…
      Seth Godin
      wczoraj, 15:10

      Lots of hoopla and good news to share:

      Hope to see you in Boston or London later this month.

      For those that were out over the break, here are the three books now available for sale (thanks for the great feedback and terrific support). Here’s the audio edition.

      Thanks to the podcasters who interviewed me:

      Rise to the Top

      Marketing Over Coffee

      Adrian Swinscoe

      Work Talk Show

      Social Media Examiner

      Duct Tape Marketing

      The Game Whisperer

      Eventual Millionaire

      Blogcast FM

      And a post from David Meerman Scott. Anne McCrossan. And with TED videos. And Jesse Thorn on Bullseye.

      The feedback from the worldwide Icarus Session was so good we’ve scheduled another one. And here’s the bookmark project.*****:icon(‚:oops:’)
      Who goes first?
      Seth Godin
      wczoraj, 11:29

      Initiating a project, a blog, a wikipedia article, a family journey–these are things that don’t come naturally to many people. The challenge is in initiating something even when you’re not putatively in charge. Not enough people believe they are capable of productive initiative.

      At the same time, almost all people believe they are capable of editing, giving feedback or merely criticizing.

      So finding people to fix your typos is easy.

      I don’t think the shortage of artists has much to do with the innate ability to create or initiate. I think it has to do with believing that it’s possible and acceptable for you to do it. We’ve only had these particular doors open wide for a decade or so, and most people have been brainwashed into believing that their job is to copyedit the world, not to design it.

      That used to be your job. It’s not, not anymore. You go*****:icon(‚:oops:’)
      Clean bathrooms
      Seth Godin
      środa, 11:29

      The facilities at DisneyWorld are clean. It’s not a profit center, of course. They don’t make them clean because they’re going to charge you to use them. They make them clean because if they didn’t, you’d have a reason not to come.

      It turns out that just about everything we do involves cleaning the bathrooms. Creating an environment where care and trust are expressed. If you take a lot of time to ask, „how will this pay off,” you’re probably asking the wrong question. When you are trusted because you care, it’s quite likely the revenue will take care of*****:icon(‚:oops:’)
      Toward resilience in communication (the end of cc)
      Seth Godin
      poniedziałek, 16:06

      If you saw this post tweeted in your twitter stream, odds are you didn’t click on it. And if you’ve got an aggressive spam filter, it’s likely that many people who have sent you email are discovering you didn’t receive it. „Did you see the tweet?” or „did you get my email?” are a tax on our attention. Resilience means standing up in all conditions, but in fact, electronic communication has gotten more fragile, not less.

      We wait, hesitating, unsure who has received what and what needs to be resent. With this error rate comes an uncertainty where we used to have none (we’re certain of the transmission if you’re actively talking on the phone with us and we know if you got that certified mail.) It’s now hard to imagine the long cc email list as an idea choice for getting much done.

      The last ten years have seen an explosion in asynchronous, broadcast messaging. Asynchronous, because unlike a phone call, the sender and the recipient aren’t necessarily interacting in real time. And broadcast, because most of the messaging that’s growing in volume is about one person reaching many, not about the intimacy of one to one. That makes sense, since the internet is at its best with low-resolution mass connection.

      It’s like throwing a thousand bottles into the ocean and waiting to see who gets your message.

      Amazon, eBay, Twitter, blogs, Pinterest, Facebook–they are all tools designed to make it easier to reach more and more people with a variation of faux intimacy. And this broadcast approach means that communication breaks down all the time… we have mass, but we’ve lost resiliency.

      Asynchronous creates two problems when it comes to resiliency. First, it’s difficult to move the conversation forward because the initiator can’t be sure when to report back in with an update. Second, if some of the data changes in between interactions, it’s entirely likely that the conversation will go off the rails. If you send two colleagues a word processed doc and, while you’re waiting for a response, the file changes, it’s entirely possible that you’ll get feedback on the wrong file. Source control for any conversation of more than two people becomes a huge issue.

      Your boss initiates a digital thread about an upcoming meeting. While two of the people are busy working on the agenda, a third ends up cancelling the meeting, wasting tons of effort because people are out of sync.

      But asynchronous communication is also a boon. It means that you don’t have to drop everything to get on a call or go to a meeting. Without the ability to spread out our project communication, we’d get a lot less done.

      So, here we are in the middle of the communication age, and we’re actually creating a system that’s less engaging, less resilient to change or dropped signals, and less likely to ensure that small teams are actually contributing efficiently. The internet funding structure rewards systems that get big, not always systems that work very well.

      A simple trade-off has to be made: You can’t simultaneously have a wide, open system for communication and also have tight connections and resilience. Open and wide might work great for promoting your restaurant on Twitter, but it’s no way to ensure tight collaboration among the three or four investors who need to coordinate your new menu.

      As digital teamwork gets more important, then, team leaders are going to have to figure out how to build resiliency into the way they work. That might include something as simple as affirmative checkins, or more technical solutions to be sure everyone is in sync and also being heard. Someone sitting on a conference call and doing nothing but pretending to listen benefits no one.

      Friends and family at Dispatch have built one approach to this problem, a free online collaboration tool that uses the cloud to create a threaded conversation built around online files, with redundancy and a conversation audit trail as part of the process. When someone speaks up, everyone can track it. When a file changes, everyone sees it. And only the invited participate.

      It won’t be the last tool you’ll find that will address an increasingly urgent problem for teams that want to get things done, but it’s worth some effort to figure this out. Tightly-knit, coordinated teams of motivated, smart people can change the world. It’s a shame to miss that opportunity because your tools are lousy.
      Two kinds of mistakesjava*****:icon(‚:oops:’)
      Seth Godin
      poniedziałek, 13:30

      There is the mistake of overdoing the defense of the status quo, the error of investing too much time and energy in keeping things as they are.

      And then there is the mistake made while inventing the future, the error of small experiments gone bad.

      We are almost never hurt by the second kind of mistake and yet we persist in making the first kind, again and*****:icon(‚:oops:’)
      What people buy when they buy something on sale
      Seth Godin
      niedziela, 11:48

      Assuming it’s not something they were shopping for in the first place…

      The impulse big-sale buy is not a matter of acquiring a high value item they’ll need later at a bargain price today.

      No, the consumer is spending money in exchange for the feeling, right now, of saving big. The joy of a bargain. The item is secondary, the feeling is what we just paid for.

      You wouldn’t know that from the way people selling things act, but that’s what we buy.

      [Aside: More than a billion people on Earth have never purchased anything on sale at a store. The clearance-sale emotion is a learned one, and a recent one at that.]java*****:icon(‚:oops:’)
      4 styczeń
      Out on a limb
      Seth Godin
      4 styczeń, 23:02

      This might not work.

      I didn’t realize how tired I was until I started driving away from the Icarus launch event on Wednesday.

      Since June, I’ve been working flat out on creating the four books that were part of the Kickstarter and the big launch that climaxed with an event here in New York. Along the way, I experienced what many people feel as they work on something new–I was spending part of my time (against my better judgment) exhausting myself trying to predict and then control what people would think about my work.

      Will they get it? Will this chapter hit home? Am I too far out on a limb?

      This might not work.

      At some level, „this might not work” is at the heart of all important projects, of everything new and worth doing. And it can paralyze us into inaction, into watering down our art and into failing to ship.

      I do my best work when I practice what I write about, and this time, I decided it was important to go as far out on a limb as I could. The Icarus Deception argues that we’re playing it too safe, hence my need to go outside my (and your) comfort zone.

      Changing the format, changing the way I interacted with some of my readers (using Kickstarter) and changing the timeframe of my work all combined to make this project the most complex one I’ve ever done. Lots of moving parts, of course, but more scary, lots of places to fail. All very self-referential in a series of books about failure and guts and flying closer to the sun, of course. That’s the entire point, right?

      Of course, trying to control what other people think is a trap. At the same time that we can be thrilled by the possibility of flying without a net and of blazing a new trail, we have to avoid the temptation to become the audience, to will them into following us. Not only is it exhausting, it’s counterproductive. Sales (of concepts, of services, of goods) don’t get made because you’ve spent a sleepless night working on your telekenisis. They happen because you’ve made something worth buying, because you’ve outlined something worth believing in.

      „This might not work” is either a curse, something that you labor under, or it’s a blessing, a chance to fly and do work you never thought possible.

      As I slumped into my car, I turned on the radio. Stuck in the CD player, forgotten in the rush to get to the event, was the audio copy of Icarus.

      (Download Audio Excerpt)
      I don’t usually listen to my books after I’ve made them, but the recording sessions had been so arduous that I didn’t even remember making the recording. So there it was in my car, left behind as a quick refresher before I went onstage to give my first public talk about the book.

      It turns out that I don’t just write for you. I also write to remind myself of what I’m hoping to become as well. Hearing myself, months later, reading something I didn’t remember writing or reading, I shed a few tears. Yes, this is work worth doing. Yes, being out on a limb is exactly where I want to be.

      That’s where we’re needed… out on a limb.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104


      Tajna jednostka Luftwaffe

      Gdzieś nad Niemcami, styczeń 1945 roku.
      Pilot Mustanga beznamiętnie patrzył na olbrzymią formację Latających Fortec zmierzających nad Monachium. Jak na razie wszystko przebiegało zgodnie z planem. Rozejrzał się wokół w poszukiwaniu nieprzyjacielskich myśliwców. Nic. Żadnych „bandytów” na horyzoncie.
      Nagle jego uwagę przykuł jeden z bombowców, którego wcześniej nie zauważył. Leciał nieco niżej, z tyły całej formacji. Miał na sobie znaki 332. Dywizjonu Bombowego. Problem w tym, że dzisiaj ten dywizjon miał pozostać w bazie…
      Obniżył pułap i zbliżył się do bombowca. Pilot zauważył go i pozdrowił machnięciem ręki.
      Spróbował wywołać go przez radio. Po dłuższej chwili usłyszał zdawkową odpowiedź wypowiedzianą z twardym akcentem.
      Pilot myśliwca próbował indagować skąd się tu wziął i dokąd leci, ale tym razem odpowiedzią była cisza.
      Zmarszczył czoło. Coś mu się ten bombowiec bardzo nie podobał.
      Zwolnił i ustawił Mustanga kilkadziesiąt metrów za ogonem Fortecy. Jeszcze raz wywołał pilota kładąc jednocześnie kciuk na włączniku karabinów maszynowych.

      Kampfgeschwader 200 (Skrzydło Bojowe 200) było najtajniejszym oddziałem hitlerowskich sił powietrznych. Jego zadaniem było przeprowadzanie operacji specjalnych – zrzut dywersantów na tyły wroga, długodystansowe loty zwiadowcze, blokowanie stacji radarowych oraz wprowadzanie zamieszania w nieprzyjacielskich dywizjonach bombowych przy użyciu… zdobytych alianckich bombowców.
      Historia tajnej jednostki zaczęła się w połowie lat 30-tych. Kontrolerzy na warszawskim lotnisku Okęcie zauważyli, że zazwyczaj niezwykle punktualne samoloty niemieckiego przewoźnika Deutsche Luft Hansa zaczynają się regularnie spóźniać. Sprawa zainteresowała oficerów polskiego kontrwywiadu, który postanowił się jej bliżej przyjrzeć. Po lądowaniu w Warszawie niemieckie samoloty były uważnie obserwowane, jednak nie znaleziono nic, co mogło sugerować, że są używane do celów innych niż przewóz pasażerów i towarów.
      Podejrzenia polskich oficerów były sluszne. Już od kilku lat niemieckie samoloty cywilne były wykorzystywane do celów rozpoznawczych i wyposażone w zamaskowane aparaty fotograficzne. Latając do Polski i innych krajów po drodze zbaczały z trasy i wykonywały zdjęcia obiektów o znaczeniu strategicznym – mostów, fabryk, lotnisk itp. Za tą operacją stał pułkownik Theodor Rowehl.
      W oparciu o te doświadczenia w 1934 roku sformowano specjalny dywizjon rozpoznawczy, który podporządkowano niemieckiemu wywiadowi wojskowemu – Abwehrze. W ciągu kolejnych 10 lat dywizjon przeszedł szereg przekształceń. Kiedy Abwehra straciła zaufanie Hitlera jednostka została włączona do Luftwaffe. Oficjalnie Kampfgeschwader 200 powstało w lutym 1944 roku. Jego dowódcą został pułkownik Werner Baumbach – jeden z najbardziej doświadczonych pilotów bombowych Luftwaffe, a przy tym fanatyczny zwolennik Fuhrera.
      Jednostka składała się z dwóch sekcji, z których pierwsza była odpowiedzialna wyłącznie za przerzut agentów na tyły wroga, druga zaś zajmowała się pozostałymi operacjami specjalnymi.
      Ogólnie KG 200 liczyła kilkaset osób personelu bojowego i używała kilkudziesięciu rodzajów samolotów. Nie miała jednej bazy – składające się na nią eskadry były rozrzucone po całej okupowanej Europie. Najczęściej stacjonowały na opuszczonych lotniskach położonych blisko lasów, gdzie łatwo było ukryć sprzęt i samoloty.
      Podczas alianckich misji bombowych nad terytorium III Rzeszy wiele bombowców zostało uszkodzonych tak, że musiały lądować awaryjnie na wrogim terytorium. Ich załogi trafiały zazwyczaj do obozów jenieckich, a samoloty przekazywano Luftwaffe. Czasem ich uszkodzenia nie były wielkie i po krótkim remoncie bombowce znów mogły wzbić się w powietrze. Wykorzystywano je w dwojaki sposób. Część z nich otrzymywała niemieckie oznaczenia i służyła jako samoloty doświadczalne – niemieccy piloci poznawali ich osiągi, uzbrojenie, wady i zalety, dzięki czemu mogli opracować strategie ich zwalczania.

      Amerykański bombowiec B-17 Latajaca Forteca w barwach Luftwaffe

      Inne bombowce z kolei zachowywały oryginalne barwy i symbole – te przekazywano do tajnej jednostki KG 200, która wykorzystywała je do sekretnych misji.
      Latające Fortece, Liberatory oraz rosyjskie Pe-2 z niemieckimi pilotami wkradały się na terytorium wroga, wykonywały zdjęcia oddziałów wojska, przeprowadzały niespodziewane bombardowania, zrzucały dywersantów i śledziły alianckie wyprawy bombowe. Owe latające wilki w owczych skórach nie miały się zazwyczaj czego obawiać – alianci brali je za swoje maszyny i nikomu nie przyszło do głowy, że za ich sterami siedzą Niemcy.
      Zdobyte alianckie maszyny umożliwiły Niemcom dokonywanie wypadów na głębokie tyły przeciwnika. Luftwaffe nie dysponowała bowiem bombowcem, który mógłby równać się zasięgiem z Latającą Fortecą, czy Liberatorem. W dodatku przewaga aliantów w powietrzu i użycie radaru sprawiały, że w późnej fazie wojny wyprawy bombowe Dornierów, czy Heinkli były misjami samobójczymi.
      Niemcy próbowali także zrekompensować sobie brak ciężkiego bombowca w inny, mniej zakamuflowany sposób. W 1943 roku inżynierowie z zakładów Junkersa wpadli na pomysł, by wykorzystać wycofane z użytku bombowce Ju-88 w charakterze latających bomb. Na grzbiecie nafaszerowanego materiałem wybuchowym Junkersa umieszczano myśliwiec Messerschmitt Bf-109 lub Focke-Wulf Fw-190. Silniki i stery obu samolotów były synchronizowane, myśliwiec wyposażany był w specjalny celownik wizyjny projektu inżyniera Siegfrieda Holzbauera, a bezzałogowy bombowiec otrzymywał rodzaj automatycznego pilota. Ten dziwaczny tandem wzbijał się w powietrze i po zbliżeniu się do celu pilot myśliwca odłączał bombowiec, który naprowadzany systemem żyroskopów uderzał w obiekt.
      By zwiększyć skuteczność latającej bomby czasem demontowano kabinę bombowca zastępując ją stożkowym ładunkiem kumulacyjnym. Siła eksplozji takiej bomby była potworna i całkowicie wystarczała do zatopienia okrętu wojennego lub zdemolowania mostu.
      Mistele, jak nazwano owe pary samolotów miały bardzo ograniczoną możliwość manewrowania, także podczas lotu nad cel były najczęściej osłaniane przez myśliwce.
      W przypadku napotkania alianckich samolotów pilot samotnego Mistela musiał przedwcześnie odłączać się od bombowca-nosiciela i salwować ucieczką.

      Mistel, czyli tandem myśliwca Bf-109 z bombowcem Ju-88 pełniącym rolę latającej bomby. Widoczna modyfikacja bombowca polegająca na zdemontowaniu kabiny pilotów i zastąpieniu jej ładunkiem kumulacyjnym.

      Pierwszy udany atak z udziałem Misteli przeprowadzono w czerwcu 1944 roku. Latające bomby zatopiły wówczas alianckie okręty na kanale La Manche. Planowano użyć je także na froncie wschodnim, jednak szybki postęp Armii Czerwonej zniweczył te zamiary. Podczas oblężenia Berlina dowódca KG 200 Werner Baumbach przeznaczył ocalałe Mistele do zniszczenia mostów na Odrze i Nysie – chodziło o odcięcie zaopatrzenia dla radzieckich jednostek oblegających stolicę Rzeszy.
      Kiedy naziści zdali sobie sprawę z tego, że wojna jest już praktycznie przegrana i tylko jakiś cud mógłby odwrócić nieuchronną klęskę wpadli na pomysł, by do walki z aliancką machiną wojenną rzucić oddziały fanatyków-samobójców. Twórcami idei powołania hitlerowskich kamikaze byli podpułkownik Otto Skorzeny – dowódca oddziału komandosów, który we wrześniu 1943 roku uwolnił Benito Mussoliniego przetrzymywanego w górskim hotelu w Apeninach, pułkownik Hajo Herrmann – hitlerowski as myśliwski oraz Hanna Reitsch – słynna nie tylko w Niemczech oblatywaczka, która zaoferowała swoją pomoc przy szkoleniu pilotów-samobójców.
      Ten makabryczny pomysł doskonale współgrał z teutońską mitologią, w której często przewijał się motyw wojowników przysięgających swemu wodzowi walkę do ostatniego żołnierza. Nie było również problemów z ochotnikami gotowymi poświęcić życie za Fuhrera – szybko zgłosiło się około siedemdziesięciu młodych fanatyków. Inicjatywę zastopował… sam Hitler, który ogarnięty paranoją nie przyjmował do wiadomości coraz gorszych wieści z frontu i uważał, że sytuacja nie jest na tyle groźna, by sięgać po tak drastyczne środki. W końcu jednak uległ namowom współpracowników i zgodził się na utworzenie oddziału kamikaze. Zastrzegł jednak, że wejdą do akcji, gdy on osobiście wyda taki rozkaz.
      Dowódca KG 200 Werner Baumbach również nie był zwolennikiem samobójczych rajdów. Wolał używać Misteli, które nie pociągały za sobą śmierci pilota.
      Nowa jednostka została nazwana Dywizjonem Leonidas od imienia legendarnego króla Sparty i weszła w skład KG 200.
      Niemieccy kamikaze mieli pilotować Messerschmitty Me-328 o napędzie pulsacyjnym wyładowane 900 kilogramami ładunków wybuchowych lub przerobione latające bomby V-1. W teorii pilot takiego ustrojstwa miał szansę wyskoczyć ze spadochronem tuż przed uderzeniem w cel. W praktyce jednak szanse na przeżycie były niemal równe zeru.
      Hitlerowscy piloci-samobójcy zostali użyci w walce pod koniec kwietnia 1945 roku. Wskutek ich ataków zniszczony został most kolejowy w Kostrzynie nad Odrą, a kilka innych zostało uszkodzonych. Kosztowało to życie 35 niemieckich kamikaze.
      Tajna jednostka Luftwaffe KG 200 została rozwiązana kilka dni przed kapitulacją III Rzeszy, a jej całą dokumentację zniszczono. Pułkownik Werner Baumbach spędził trzy lata w obozie jenieckim, po czym wyemigrował do Argentyny, gdzie zaczął pracować jako pilot doświadczalny. Zginął w katastrofie lotniczej 20 października 1953 roku. Krótko przed śmiercią napisał autobiografię, którą zatytułował „Złamana swastyka”. Ani słowem nie wspomniał w niej o tajnej jednostce, którą dowodził.

      Bardzo dziękuję Panu Hubertowi Kiełbusowi za namiar na tę ciekawą historię!

      Andrew J. Swanger, Luftwaffe’s Secret KG 200, World War II Magazine, wrzesień 1997.
      Luftwaffe Bomber Wing KG 200,, Dostęp 30.01.2012.
      Kampfgeschwader 200,, Dostęp 30.01.2012.
      Mistel,, Dostęp 30.01.2012.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Pływająca forteca

      Londyn, 10 Downing Street, luty 1943 roku.
      Cygaro tliło się w popielniczce już od 20 minut, a jego właściciel nawet na nie nie spojrzał. Siedział za biurkiem i z uwagą przeglądał arkusze papieru z rysunkami technicznymi. Przed biurkiem stał mężczyzna w mundurze admirała. Na ramieniu miał niebiesko-czerwoną naszywkę z wizerunkiem orła, kotwicy i pistoletu maszynowego, która symbolizowała współpracę między Królewskimi Siłami Powietrznymi, Marynarką Wojenną i Armią.
      – Naprawdę uważa pan ten projekt za możliwy do zrealizowania? – spytał właściciel cygara, premier Winston Churchill.
      – Tak, panie premierze. Ten okręt zapewniłby ochronę lotniczą naszym konwojom do Stanów i umożliwił szybszy transport amerykańskich bombowców do nas – odparł lord Louis Mountbatten, szef Operacji Połączonych.
      – Zdaje Pan sobie sprawę z tego, że do zbudowania tego potwora potrzeba by tyle stali, co na kilkanaście pancerników?
      – Tak. Dlatego ten okręt nie będzie zbudowany ze stali.
      – A z czego? Z papieru? – prychnął Churchill.
      – Z lodu, panie premierze.
      – Słucham? – Buldog spojrzał na swojego protegowanego jak na istotę z innej planety.
      – Z lodu, panie premierze – powtórzył jak echo lord Mountbatten.

      Podczas Drugiej Wojny Światowej w umysłach wojskowych strategów i planistów lęgły się najprzeróżniejsze pomysły na usprawnienie własnej machiny wojennej i utrudnienie przeciwnikowi życia.
      Amerykanie planowali zaatakować Japonię przy użyciu nietoperzy z doczepionymi ładunkami zapalającymi, Rosjanie szkolili psy do walki z czołgami, a Niemcy wybudowali prototyp WindKanone – armaty wywołującej… trąby powietrzne.
      Wojennym wynalazcom rzadko udawało się wyjść poza fazę projektu.
      Pod względem rozmachu żaden z tych pomysłów nie mógł się równać z szaloną na pierwszy rzut oka koncepcją stworzoną przez Geoffreya Pyke’a zatrudnionego w Kwaterze Głównej Operacji Połączonych, pracującego w 1942 roku w Stanach Zjednoczonych.
      Kończył się rok 1942. Wilcze stada niemieckich okrętów podwodnych zadawały na Atlantyku bolesne straty flotom aliantów. W samym tylko listopadzie 1942 roku sprzymierzeni stracili 150 okrętów. Praktycznie żaden konwój przemierzający Atlantyk nie dopływał do portu docelowego w całości. Eskorta niszczycieli niewiele dawała – Niemcy doskonale opanowali taktykę odciągania eskortowców od konwoju i posyłania na dno powolnych, bezbronnych statków transportowych.
      Geoffrey Pyke wpadł więc na pomysł wybudowania ogromnego lotniskowca, odpornego na niemieckie torpedy, który pływając pośrodku Atlantyku umożliwiłby osłonę konwojów z powietrza. Wiedział doskonale, że stal i aluminium potrzebne do wybudowania kolosa były w tych czasach materiałami deficytowymi, więc postanowił użyć zamiast nich… lodu.
      Początkowo myślał o wykorzystaniu góry lodowej z doczepionymi silnikami i o wyrównanej powierzchni, która mogłaby służyć za pływające lotnisko.
      Wyrysował plany, dokonał podstawowych obliczeń, po czym wysłał je pocztą dyplomatyczną do swojego bezpośredniego przełożonego, lorda Louisa Mountbattena. Ten bez wahania przedstawił je Churchillowi, który bardzo zapalił się do projektu i nadał mu priorytetowy status. Pyke rzucił się w wir pracy.
      Plany, które zobaczył Churchill zapierały dech w piersiach. Superlotniskowiec miał mieć dwa miliony ton wyporności, długość 610 metrów, szerokość 91 metrów i wysokość 60 metrów. Na pokładzie i w hangarach pod nim miało się pomieścić 300 bombowców i myśliwców. Kadłub kolosa miał mieć grubość dwunastu metrów. Ochronę miało zapewniać 40 wieżyczek artyleryjskich z podwójnie sprzężonymi działami kalibru 5.2 cala oraz kilkaset działek szybkostrzelnych kalibru 40 mm. Napęd pochodziłby z dwóch zespołów śrub umieszczonych po 13 na każdej burcie, zasilanych osobnymi silnikami elektrycznymi.
      Dla porównania – największe współczesne okręty, amerykańskie lotniskowce klasy Nimitz mają rozmiary 333 na 40 metrów, wyporność 100 tysięcy ton i zabierają na pokład 90 samolotów.
      Ta pływająca forteca miała nosić nazwę HMS „Habbakuk” od imienia jednego ze starotestamentowych proroków, który w w swojej księdze napisał:
      „Spójrzcie na ludy wokoło, a patrzcie
      pełni zdumienia i trwogi;
      gdyż Ja dokonuję za dni waszych dzieła –
      nie dacie wiary, gdy wieść o nim przyjdzie”
      Księga Habbakuka 1:5

      Porównanie rozmiarów HMS „Habbakuk” (w środku) ze współczesnym lotniskowcem klasy Nimitz (powyżej) oraz pancernikiem klasy Iowa z czasów II Wojny Światowej (poniżej).

      Geoffrey Pyke nie był pierwszym, który wpadł na pomysł wybudowania pływającej lodowej wyspy, na której mogłyby lądować samoloty. W 1930 roku niemiecki naukowiec przeprowadził podobny eksperyment na Jeziorze Zuryskim w Szwajcarii. Brytyjscy admirałowie znali tę ideę, ale rozpatrywali ją raczej w kategoriach dowcipu.
      A Geoffrey Pyke postanowił ten dowcip powołać do życia.
      Szybko zorientował się, że lód nie jest aż tak dobrym budulcem, jak mu się wydawało. Aby zapewnić superlotniskowcowi ochronę przed niemieckimi torpedami potrzebował czegoś znacznie trwalszego.
      Z pomocą przyszedł mu Max Perutz – austriacki naukowiec, który krótko przed wojną uciekł na Wyspy przed prześladowaniami. Stworzył on materiał złożony w 86% z lodu i 14% z trocin. Ta mieszanka miała wytrzymałość żelbetu. Była odporna na urazy mechaniczne, eksplozje materiałów wybuchowych oraz topnienie. Na cześć przyjaciela Perutz nazwał nowy materiał pykretem.
      Blok pykretu zanurzony w wodzie pokrywał się warstwą drewnianej pulpy, która chroniła resztę przed topnieniem. Mimo tego HMS „Habbakuk” musiałby być wyposażony w skomplikowany system chłodzący, by zapobiec stopniowemu rozmiękaniu pykretu.
      Zanim przystąpiono do budowy superlotniskowca postanowiono zbudować mniejszy model na jednym z kanadyjskich jezior. Model miał rozmiary 18 na 9 metrów, ważył tysiąc ton i był wyposażony w mały, jednokonny silnik, który napędzał aparaturę chłodzącą. Całość przykryto spadzistym dachem, by na osobach postronnych robił wrażenie pływającej przystani.
      Testy wypadły pomyślnie. Model pływał bez problemu, okazał się być odporny na uszkodzenia i nie topniał nawet w lecie. W dodatku zbudowało go czternastu ludzi w osiem dni.
      Przy budowie zatrudniono pacyfistów migających się od służby w wojsku. Oczywiście nie powiedziano im co budują.

      Pykretowy model wybudowany na kanadyjskim jeziorze i zamaskowany jako pływająca przystań.

      Kanadyjczycy stwierdzili, że są w stanie wybudować „Habakkuka” tak, by był gotów już w roku następnym. Prace miały ruszyć lada dzień.
      I w tym momencie zaczęły się pojawiać trudności. Okazało się, że aby uzyskać potrzebną ilość pykretu do budowy kolosa potrzeba będzie 300 tysięcy ton drewna, co poważnie nadwerężyłoby przemysł papierniczy. Ponadto mimo zastosowania pykretu jako głównego budulca niezbędne okazało się użycie 25 tysięcy ton płyt pilśniowych oraz 10 tysięcy ton stali. Bardzo kosztowny okazał się także skomplikowany system chłodzenia. Kanadyjczycy wycofali się z wcześniejszej obietnicy i stwierdzili, że żadnym sposobem nie wybudują go przed końcem 1944 roku.
      Dokładne obliczenia wykazały, że maksymalna prędkość „Habbakuka” wynosiłaby zaledwie sześć węzłów, a na pokładzie musiałaby powstać mała elektrownia, by dostarczać prąd do silników elektrycznych napędzających śruby. Nie rozwiązano także do końca kwestii sterowania.
      Churchill powoli tracił cierpliwość. Jego początkowy entuzjazm dla projektu wygasł i poważnie zastanawiał się nad jego wstrzymaniem.
      Mniej więcej w tym samym czasie rząd Portugalii pozwolił aliantom na korzystanie z lotnisk na Azorach. HMS „Habbakuk” przestał być niezbędny dla zapewnienia transatlantyckim konwojom osłony lotniczej. Projekt zawieszono ostatecznie w grudniu 1943 roku.
      W tym przypadku przepowiednia starotestamentowego proroka nie sprawdziła się.


      Francis E. McMurtrie, Strange story of HMS Habbakuk, The War Illustrated, 12.04.1946.
      Project Habbakuk, Dostęp 11.01.2011
      Jason Bellows, England’s Armed Iceberg of War, Dostęp 11.01.2011

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104


      Rejs wyklętych

      W ciągu pierwszych pięciu lat władzy nazistów w Niemczech liczba Żydów w tym kraju, określana w 1933 roku na około 600 tysięcy stopniała o połowę. Żydzi masowo emigrowali do Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii i innych krajów. Ci, którzy pozostali w ojczyźnie mieli nadzieję, że rządy nazistów to tylko okres przejściowy, że wkrótce sytuacja się zmieni. W listopadzie 1938 roku pozbyli się resztek złudzeń. W nocy z 9 na 10 listopada ulice niemieckich miast zostały zasypane odłamkami szkła ze zniszczonych żydowskich sklepów i mieszkań. Życie straciło 91 Żydów. Naziści nie tylko pozwolili na to, ale wręcz nadali pogromowi zorganizowany charakter.

      Żydzi zrozumieli, że wyjazd z kraju opanowanego przez antysemickich fanatyków to sprawa życia i śmierci. Preferowanymi kierunkami emigracji były Stany Zjednoczone i będąca pod mandatem Wielkiej Brytanii Palestyna. Rządy brytyjski i amerykański ograniczyły jednak liczbę wiz emigracyjnych przyznawanych rocznie obywatelom Niemiec.
      Mimo tego Żydzi musieli opuścić kraj za wszelką cenę.
      Transatlantyk MS St. Louis zwodowany w 1928 roku należał do linii Hamburg-America Line zwanej w skrócie HAPAG. Regularnie pływał na trasie północnoamerykańskiej między Hamburgiem i Nowym Jorkiem. Okazjonalnie odbywał także rejsy wycieczkowe. W maju 1939 roku był przygotowywany do rejsu na Kubę. Dla Żydów stał się nową Arką Noego – ostatnią szansą na wyrwanie się z nazistowskiego piekła.
      Większość z nich nie zamierzała osiedlić się na Kubie, a jedynie poczekać tam na wizę do Stanów.
      Najtańsze bilety na ten rejs kosztowały 600 Reichsmarek, co dla Żydów było sumą nieosiągalną. Naziści pozbawili ich pracy, zdewastowali sklepy i warsztaty oraz podnieśli do niebotycznych kwot czynsze w wynajmowanych przez nich mieszkaniach. Dodatkowo, aby móc wyjechać z Niemiec uchodźcy musieli wykupić wizy wyjazdowe. Na jeden bilet składała się często cała rodzina. Niektórzy szczęśliwcy dostali pieniądze na podróż od krewnych mieszkających za granicą.
      13 maja 1939 roku 937 pasażerów, w tym ponad dziewięciuset Żydów weszło na pokład MS St. Louis. Każdy z nich mógłby opowiedzieć koszmarną historię prześladowań i upokorzeń, które spotkały go we własnej ojczyźnie.
      O godzinie 8 wieczorem 13 maja 1939 roku MS St. Louis podniósł kotwicę i rozpoczął swoją smutną podróż, która przeszła do historii jako „rejs wyklętych”.
      Życie na pokładzie luksusowego liniowca było dla Żydów rajem w porównaniu z tym, co przeżyli w Niemczech. Kapitan Gustav Schroeder zapowiedział swojej załodze, że nie będzie tolerował żadnych przejawów antysemityzmu. Pomógł także pasażerom w organizowaniu ich praktyk religijnych. Mimo nazistowskiej flagi powiewającej nad statkiem i olbrzymiego portretu Hitlera w hallu pasażerowie optymistycznie patrzyli w przyszłość.

      MS St Louis na redzie portu w Hawanie.

      Podróż na Kubę trwała dwa tygodnie. 27 maja MS St. Louis rzucił kotwicę na redzie Hawany. I wtedy w pasażerów uderzyła straszna wiadomość. Rząd Kuby odmówił uznania ich wiz turystycznych.
      Nazistowski minister propagandy Joseph Goebbels rozpoczął nieco wcześniej kampanię wymierzoną przeciwko pasażerom liniowca. Rozgłosił na cały świat, że są oni przestępcami i psychopatami wydalonymi z Niemiec. Kampania odniosła skutek. Na ulicach Hawany odbyły się antyimigranckie i antysemickie demonstracje, których uczestnicy domagali się od władz zawrócenia statku.
      Negocjacji z rządem kubańskim podjął się kapitan Schroeder i przedstawiciele amerykańskich organizacji żydowskich. Niewiele wskórali. Premier Kuby Federico Laredo Bru zgodził się na przyjęcie zaledwie 29 osób, które posiadały uznane przez niego wizy.

      Pasażerowie statku chwilę po przybyciu na Kubę.

      Rozmowy z Kubańczykami trwały tydzień. Pasażerom nie pozwolono ani na chwilę opuścić pokładu. Niektórzy z nich mieli krewnych w Hawanie, których nie wpuszczono na statek. Krążyli więc wynajętymi łódkami wokół niego wypatrując na pokładzie znajomych twarzy.
      Nastroje wśród pasażerów były tragiczne. Kilka osób popełniło samobójstwo. Inni zagrozili, że pójdą w ich ślady.
      W końcu negocjacje zostały zerwane, a kapitan Schroeder dostał polecenie opuszczenia Hawany. Skierował statek ku wybrzeżom Florydy licząc na to, że amerykański Departament Stanu weźmie pod uwagę szczególne okoliczności i udzieli jego pasażerom azylu. Niestety – kiedy MS St. Louis zbliżył się do brzegów USA czekały na niego kanonierki Straży Przybrzeżnej, które w pewnym momencie oddały strzały ostrzegawcze. Kapitan Schroeder żeglował przez pewnien czas wzdłuż wybrzeża licząc na to, że Amerykanie zmienią decyzję. Nie zmienili. Prezydent Roosevelt stwierdził, ze MS St. Louis i jego pasażerowie to problem Kuby, a nie Stanów.
      Ostatnią nadzieją była Kanada. Grupa tamtejszych naukowców i duchownych próbowała przekonać premiera Kinga do przyjęcia uchodźców. On jednak wolał posłuchać swoich antysemickich doradców i odmówił zgody na przyjęcie statku.
      MS St. Louis zawrócił w kierunku Europy. Pasażerowie wiedzieli doskonale co się z nimi stanie, gdy wrócą do Hamburga. Kilkanaście kolejnych osób popełniło samobójstwo.
      Kapitan Schroeder również nie miał wątpliwości, jaki będzie los jego pasażerów jeśli wrócą do Niemiec. Postanowił nie zawijać do Hamburga zanim nie znajdzie dla nich bezpiecznego miejsca. Rozważał nawet możliwość celowego rozbicia statku u wybrzeży Wielkiej Brytanii, by w ten sposób zmusić Brytyjczyków do przyjęcia uchodźców.
      17 czerwca 1939 roku MS St. Louis zawinął do portu w Antwerpii. Kapitan Schroeder rozpoczął trudne negocjacje z władzami. W końcu jego wysiłki zostały zwieńczone sukcesem. Rządy czterech europejskich krajów niechętnie zgodziły się na przyjęcie jego pasażerów. Ponad dwustu trafiło do Wielkiej Brytanii, a pozostałych przyjęły Francja, Belgia i Holandia. Wydawało im się, że są bezpieczni…
      Wojnę przeżyli ci, którzy trafili do Wielkiej Brytanii. Ci, którzy pozostali w kontynentalnej Europie rok później trafili w łapy nazistów. Większość z nich zginęła w obozach koncentracyjnych.
      Kapitan Gustav Schroeder został po wojnie uhonorowany Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec i tytułem Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata. Zmarł w 1959 roku.

      Kapitan Gustav Schroeder

      MS St. Louis w czasie wojny służył jako hulk mieszkalny. Został uszkodzony w czasie jednego z alianckich bombardowań. Po wojnie przez krótki czas funkcjonował w Hamburgu jako pływający hotel. Sprzedano go na złom w 1952 roku.


      Gordon Thomas, Max Morgan, Voyage of the Damned, Konecky&Konecky, 1974.
      MS St. Louis,, Dostęp 29.07.2010
      The tragedy of the SS Saint Louis,, Dostęp 29.07.2010

      Uncategorized antysemityzm, Gustav Schroeder, Holocaust, MS „Saint Louis”

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Bagnet na broń!

      Okolice Al Amara, Irak, 14 maja 2004 roku, godzina 12:00.
      Major Adam Griffiths wtulił głowę w piach w momencie, gdy pociski z kałasznikowa uderzyły w ziemię kilkanaście centymetrów od niego. Odruchowo spojrzał do tyłu. Kilkanaście metrów za nim płonęły dwa Land Rovery podziurawione kulami jak sito.
      – Fucking hell! – pomyślał major.
      Już od dwóch godzin leżał wraz ze swoimi ludźmi w piachu przygwożdżony ogniem bojowników Armii Mahdiego. Strzelał oszczędnie, wiedząc, że jeśli skończy mu się amunicja, to ostatni pocisk może równie dobrze przeznaczyć dla siebie.
      Po jego lewej stronie leżało siedmiu Szkotów z dowodzonego przez niego patrolu, który wpadł w zasadzkę. Podobnie jak on, na serie karabinów maszynowych odpowiadali pojedynczymi strzałami.
      Po prawej miał oddział trzydziestu żołnierzy, którzy przybyli z odsieczą półtorej godziny temu. Oni też leżeli plackiem na tej przeklętej pustyni przygwożdżeni ogniem mahdystów. Nieco dalej w rozedrganym upałem powietrzu majaczyły sylwetki czterech transporterów opancerzonych Warrior. To piechurzy z Królewskiego Pułku Piechoty Księżnej Walii, którzy przybyli Szkotom na pomoc. Ale i oni niewiele wskórali. Mahdyści byli po prostu zbyt liczni i zbyt dobrze okopani. Brytyjczycy byli jak ryba na patelni.
      Zostać na miejscu – to pewna śmierć. Wycofać się – jeszcze pewniejsza. Pozostaje więc tylko… atakować!
      Major Griffiths sięgnął do pasa, wyciągnął bagnet i umocował go na lufie swojego L85.
      – Fix bayonets! – krzyknął do swoich żołnierzy.
      Ci spojrzeli po sobie. Czy on zwariował? Przecież to pewna śmierć! Ale rozkaz to rozkaz.
      Szkoci zaczęli mocować bagnety. Angielscy piechurzy niewiele myśląc poszli w ich ślady.
      Major Griffiths poczekał jeszcze chwilę. Mocniej ścisnął w dłoniach broń i wrzasnął nieludzkim głosem.
      – CHARGE!!!!

      Bagnet towarzyszy żołnierzom na polu walki od połowy XVII wieku. Jego pierwszymi użytkownikami byli jednak nie oni, lecz myśliwi. Używane przez nich strzelby były dość niecelne, a ich powtórne ładowanie zajmowało sporo czasu, więc aby ochronić się przed atakiem zranionego dzika lub wilka zaczęli przywiązywać na końcu lufy ostrza, by móc w razie czego użyć broni w charakterze dzidy lub piki.
      To rozwiązanie podchwycili żołnierze i jeszcze w tym samym wieku bagnet stał się obowiązkowym wyposażeniem piechura każdej europejskiej armii. Ówczesny muszkieter mógł w najlepszym wypadku wystrzelić dwie lub trzy kule w ciągu minuty. Zajęty ładowaniem kolejnego pocisku był praktycznie bezbronny. Bagnet sprawił, że w razie ataku piechoty lub konnicy miał narzędzie do walki.
      Przez kolejne dwa wieki bagnety były w powszechnym użyciu i nieraz decydowały o losach bitew. Szczególnie chętnie używała ich armia rosyjska. Generał Aleksander Suworow zwykł był mawiać „Kula głupia, bagnet zuch!”.
      Biorąc pod uwagę kiepskie wyszkolenie strzeleckie rosyjskich rekrutów i niedokładność ówczesnej broni palnej trudno się z nim nie zgodzić…
      Wraz z rozwojem techniki wojskowej i pojawieniem się coraz lepszych i bardziej precyzyjnych karabinów rola bagnetu zaczęła maleć. Już w połowie XIX wieku podczas amerykańskiej wojny secesyjnej żołnierze zabici podczas walki na bagnety stanowili zaledwie jeden procent poległych.
      Podczas współczesnych konfliktów zbrojnych rola bagnetu jest już znikoma. Amerykanie wycofują go z wyposażenia żołnierzy dochodząc do wniosku, że wojakowi bardziej przyda się dodatkowy magazynek. Niby racja, ale praktyka dowodzi, że „cold steel” ma jeszcze coś do powiedzenia na współczesnym polu walki.
      14 maja 2004 roku ośmioosobowy patrol brytyjskich żołnierzy ze szkockiego pułku Argyll and Sutherland Highlanders jechał cieszącą się złą sławą drogą nr 6 prowadzącą z Basry do Bagdadu. Kiedy znajdowali się około 15 kilometrów od miejscowości Al Amara z prawej strony posypały się na nich serie z kałasznikowów. Kierowcy dodali gazu, by uciec napastnikom, jednak dwa kilometry dalej wjechali pod ostrzał znacznie większej grupy islamskich fanatyków.
      Szkoci wyskoczyli z podziurawionych kulami samochodów i odpowiedzieli ogniem. Major Griffiths szybko ocenił sytuację – bez odsieczy się nie obejdzie. Wezwał przez radio posiłki.
      Po kilkunastu minutach na miejsce przyjechało kilka innych Land Roverów z tego samego pułku. Rozpoczęła się regularna bitwa.
      Sytuacja zaczęła się pogarszać. Napastnicy – bojownicy Armii Mahdiego kierowanej przez Muktadę as-Sadra otrzymali wsparcie. Teraz kilkudziesięciu Szkotów walczyło z ponad 150 islamskimi fanatykami. Land Rovery stanęły w ogniu, a na domiar złego nad głowami Brytyjczyków zaczęły latać pociski z RPG. Ponownie wezwali wsparcie przez radio.
      Z bazy Camp Condor w Al Amara wyjechały cztery transportery opancerzone Warrior z piechurami Princess of Wales Royal Regiment. Przygwożdżeni ogniem granatników nie zdołali jednak dotrzeć do Szkotów.
      Walka przeciągała się i trwała już drugą godzinę. Szkoci zaczynali liczyć każdy nabój. Ogień ze strony fanatyków nie cichł ani na chwilę.
      Co robić?
      Amunicja wyczerpie się za kilkanaście minut, wycofać się nie ma gdzie. A więc pozostaje atakować!
      – Bagnet na broń! – krzyknął major Griffiths do swoich ludzi. Ci spojrzeli na siebie z niedowierzaniem. Szarża na bagnety w takiej sytuacji? To może lepiej od razu strzelić sobie w łeb?
      Z rozkazem się jednak nie dyskutuje. Szkoci osadzili bagnety na tłumikach płomieni, którymi zakończone były lufy ich L85 i na sygnał majora rzucili się z wrzaskiem naprzód. Od pozycji mahdystów dzieliło ich około 100 metrów. W połowie dystansu padli na ziemię, oddali po kilka strzałów, po czym ponownie poderwali się do biegu.
      W ślady oddziału majora Griffithsa poszli Szkoci, którzy przybyli im z pomocą i Anglicy z Princess of Wales Royal Regiment. W kierunku pozycji mahdystów biegło teraz z wrzaskiem kilkudziesięciu Brytyjczyków.
      Kiedy dopadli ich prowizorycznych okopów zaczęła się rzeź. Brytyjczycy, którym w tym momencie zamiast krwi płynęła w żyłach adrenalina dźgali islamistów bagnetami i rozbijali im głowy kolbami. W kilku miejscach doszło do klasycznej walki wręcz, w której islamiści nie mieli większych szans.
      Walka trwała kilka minut. Brytyjczycy zabili ponad trzydziestu wrogów, reszta po prostu uciekła. Szarża na bagnety, podobnie jak w poprzednich wiekach, okazała się być potężną bronią psychologiczną.
      Straty brytyjskie były zadziwiająco niskie – zaledwie dwóch lekko rannych.

      Walka na bagnety nadal stanowi element programu szkolenia brytyjskiego żołnierza. Fot. Sipsey Street Irregulars

      Kiedy ustały już jęki rannych i wrzaski, którymi żołnierze dodawali sobie animuszu Brytyjczycy rozejrzeli się po pobojowisku. W prowizorycznych okopach i w piachu pustyni leżało ponad trzydzieści ciał bojowników Armii Mahdiego pokłutych bagnetami lub z rozwalonymi czaszkami. Kilka ciał unosiło się na powierzchni przepływającej obok rzeczki. Brytyjczycy z wolna dochodzili do siebie…
      Była to pierwsza szarża na bagnety w wykonaniu brytyjskich żołnierzy od 22 lat, czyli od chwili, gdy na stokach Mount Tumbledown na Falklandach Szkoci z 2. Batalionu Scots Guard zakłuli bagnetami kilkudziesięciu Argentyńczyków.
      Zwycięstwo pod Al Amara (nazwane później Bitwą o Danny Boy od nazwy pobliskiego checkpointu) było tak jednostronne i tak niespodziewane, że sami uczestnicy starcia nie wierzyli własnym oczom. Ruszając do szarży byli przekonani, że idą na pewną śmierć, a okazało się, że rozbili wroga bez najmniejszych problemów.
      Istnieje jednak całkiem logiczne wytłumaczenie takiej sytuacji.
      Przede wszystkim islamiści sami ukręcili bat na własne tyłki. Ich propaganda regularnie przedstawiała żołnierzy wojsk koalicji jako tchórzy, którzy unikają konfrontacji, jak tylko mogą. W tym przeświadczeniu utwierdzał ich widok konwojów, które wpadłszy w zasadzkę dodawały gazu, by jak najszybciej znaleźć się poza strefą śmierci. A tu nagle niespodzianka!
      Kolejna sprawa to dyscyplina. Brytyjscy żołnierze to zawodowcy, którzy poderwali się do ataku jak jeden mąż. A widok spoconych, czerwonych na twarzach szkockich górali biegnących z wrzaskiem w stronę islamskich pozycji musiał być porażający. Armia Mahdiego to zaś organizacja paramilitarna, zbieranina wszelkiej maści obwiesi, którym mułłowie namieszali w głowach. Ich zdyscyplinowanie było mizerne i nic dziwnego, że wzięli nogi za pas.
      No i wreszcie kwestia wyszkolenia. W armii brytyjskiej po dziś dzień szkoli się żołnierzy w walce na bagnety, no i oczywiście w walce wręcz. U islamistów zaś szkolenie ideologiczne zastąpiło szkolenie wojskowe.
      Na dodatek traktują oni często ataki na konwoje jako trening świeżo zrekrutowanych bojowników. Zagrożenie podczas takiego ataku jest niewielkie. Zaczaić się, odpalić „ajdika”, puścić kilka serii w kierunku żołnierzy koalicji, a na koniec wycofać się – żadna filozofia. Młodzi bojownicy mają w ten sposób okazję użycia broni w realnej walce z minimalnym zagrożeniem dla własnego bezpieczeństwa. W większości przypadków.
      Nieco ponad miesiąc wcześniej przed opisywanymi wydarzeniami bojownicy Armii Mahdiego starli się w Karbali z polskimi i bułgarskimi żołnierzami w Bitwie o City Hall. I dostali podobne baty. Podczas trzydniowej bitwy zginęło ponad 80 islamistów, a jeden z Bułgarów został niegroźnie ranny.

      Przeczytaj także:
      Gurkha i trzydziestu rozbójników
      Bitwa o Takur Ghar

      Geoffrey Ingersoll, A Bayonet Charge Saved A Whole Lot of Lives During The Iraq War,, Dostęp 13.01.2013.
      Tom Newton Dunn, Army’s fearless five, The Sun, 3.08.2007.
      Caroline Wyatt, UK combat operations end in Iraq, BBC News, 28.04.2009.
      Mickey Kaus, Worthwile Scottish bayonet charge,, Dostęp 13.01.2013.
      Keith McLeod, Michael Christie, Scottish Bayonet Charge in Iraq,, Dostęp 13.01.2013.
      British bayonet charge in Basra,, Dostęp 13.01.2013.
      Michael Smith, I bayoneted people. It was me or them., The Telegraph, 18.03.2005.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      dział Gérard nie przyjedzie
      11/01/2013 By Dział Zagraniczny Leave a Comment

      Francja się kurczy. Nagły coming out obywateli, którzy z chęcią zamieniliby miejscowy paszport na zagraniczny, szczególnie belgijski, szwajcarski, lub rosyjski, to dla Pałacu Elizejskiego prawdziwy ból głowy. W rzeczywistości jednak władze powinny być wdzięczne Gérardowi Depardieu, który nagle odkrył modny krój kozackich koszul, bo obecny kryzys pozwoli im się lepiej przygotować na przyszły rok, kiedy rozwód z Paryżem może niespodziewanie wziąć aż ćwierć miliona osób.

      Nowa Kaledonia będzie głosować nad niepodległością. Z nadzieją, że nie dojdzie znowu do rozlewu krwi.

      FLNKSMoże teraz aktor załatwi wsparcie wielkiej rosyjskiej demokracji dla kolegów walczących ze wstrętną francuską dyktaturą (Fot. Marc Koninckx/L’Ordre et la Morale)

      W tłumie jest może kilkadziesiąt osób. Większość w głęboko naciągniętych kapturach, albo z chustami na twarzach, ale po rysach można dostrzec, że są dość młodzi i wywodzą się z tutejszej rdzennej ludności. Demonstranci skandują kilka haseł, najczęściej “Kanaky 2014!” – to połączenie nazwy, jaką miejscowi separatyści określają Nową Kaledonię i daty, kiedy najprawdopodobniej odbędzie się referendum niepodległościowe. Obiecane im przez Paryż po rebelii, która okazała się blamażem europejskich wojskowych.

      Francuzi skolonizowali tutejsze wyspy w 1853 r. i wzorem Anglików zamienili swoje posiadłości w taką samą kolonię karną, jak położona 1400 km na zachód Australia. Do końca XIX w. trafiło tu kilkadziesiąt tysięcy skazańców, w tym wielu więźniów politycznych. Przywieźli ze sobą choroby zakaźne, które zdziesiątkowały miejscową ludność, a dzieła dopełnili całkowicie bezkarni w tych stronach handlarze niewolników – na początku XX w. Nową Kaledonię zamieszkiwało trzykrotnie mniej rdzennych mieszkańców, niż przed przybyciem Europejczyków. Niedobitków zamknięto w rezerwatach. Gdy w latach 60. odkryto, że znajduje się tu 25 proc. światowych zasobów niklu, wyspy – wówczas już o statusie francuskiego terytorium zamorskiego – zalała nowa fala imigrantów. Melanezyjczycy stali się mniejszością we własnym kraju. Emocje zaczęły się gotować, aż w końcu wykipiały w 1988 r.

      Kilkudziesięciu separatystów z Socjalistycznego Frontu Wyzwolenia Narodowego Kanaków (Front de Libération Nationale Kanak et Socialiste, FLNKS) wzięło 27 europejskich zakładników i zażądało natychmiastowej niepodległości dla Nowej Kaledonii. Paryż odpowiedział, wysyłając na miejsce elitarny oddział komandosów. Akcja okazała się klapą. Żołnierze zgubili się w lesie i rozpoczęli natarcie z innych pozycji, niż było to ustalone, wsparcie lotnicze nadeszło zbyt późno, a zaalarmowani rebelianci zaczęli strzelać. Francuzi odpowiedzieli miotaczami ognia. Chociaż w ogólnym zamieszaniu zakładnikom udało się uciec, to w akcji zginęło dwóch komandosów, a ich koledzy krwawo zemścili się na porywaczach: jak wykazało późniejsze śledztwo, większość z 19 ofiar po ich stronie została zlikwidowana w stylu przypominającym egzekucje, a ich przywódcy specjalnie pozwolono wykrwawić się na śmierć. Dwa lata temu Mathieu Kassovitz, reżyser kultowego “La Haine”, nakręcił o tych wydarzeniach świetnie przyjęty przez krytykę film “L’Ordre et la Morale”:

      Po tym kryzysie postanowiono, że między 2014 a 2018 rokiem Nowa Kaledonia będzie mogła zdecydować czy chce niepodległości. Separatyści urządzają więc demonstracje i prowadzą kampanię u podstaw, żeby przekonać wyborców do rozwodu z Paryżem. Jeżeli chodzi o Melanezyjczyków, to nie muszą się nawet specjalnie wysilać, żeby znaleźć argumenty.

      Tylko 3 proc. wszystkich pracujących Kanaków zajmuje kierownicze stanowiska. Nie ma wśród nich inżynierów, prawników ani lekarzy, a z 300 zarejestrowanych położnych ledwie 6 wywodzi się z rdzennej ludności. Liceum kończy co dziesiąty Melanezyjczyk. Przodują za to w innych statystykach: w miejscowym więzieniu Camp-Est, gdzie 450 mężczyzn tłoczy się na przestrzeni przeznaczonej dla 200, prawie wszyscy osadzeni to Melanezyjczycy. 85 proc. z nich nie skończyło jeszcze trzydziestki. Młodzi Kanakowie borykają się z alkoholizmem i uzależnieniem od narkotyków, popełniają samobójstwa kilkakrotnie częściej, niż ich biali rówieśnicy.

      Według raportu Rady Praw Człowieka ONZ sprzed dwóch lat, Melanezyjczycy mają najgorsze warunki lokalowe spośród wszystkich obywateli Nowej Kaledonii. W Numei, stolicy terytorium, 8 tys. z nich zamieszkuje w slumsach bez dostępu do elektryczności i bieżącej wody. Zatoka Tindu, w której tradycyjnie polowali na ryby i kraby, jest silnie zanieczyszczona przez pobliską hutę niklu, której toksyny zatruwają w dodatku dzielnicę Kanaków. Długość życia jest krótsza, niż u białych, a liczba zachorowań na raka wyższa. Wysłannik ONZ uważa, że rdzenni mieszkańcy są na Nowej Kaledonii poddawani ukrytej, ale konsekwentnej dyskryminacji.

      Mimo poczucia krzywdy i wściekłości na Paryż, francuskie terytorium zamorskie najprawdopodobniej nie pójdzie własną drogą. Kanakowie stanowią niewiele ponad 40 proc. całej populacji, a przytłaczająca większość z nich zamieszkuje słabo rozwinięte Wyspy Lojalności i Prowincję Północną, gdzie wyegzekwowanie wyborczej karności będzie dla separatystów logistycznym wyzwaniem. Bogata i najgęściej zaludniona Prowincja Południowa, gdzie udział w wyborach jest zawsze wyraźnie wyższy, jest zdominowana przez zwolenników pozostawienia statusu quo. W poprzednim referendum niepodległościowym za pozostaniem przy Francji głosowało ponad 90 proc. z nich.

      Dla zła wiadomość dla Gérarda Depardieu. Nouméa ma o wiele przyjaźniejszy emerytom klimat, niż Nowosybirsk.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Koktajl dla celebrytki
      14/01/2013 By Dział Zagraniczny 1 Comment

      Trudno powiedzieć, czy Mariam al-Khawaja się poszczęściło, czy nie. Wpuszczono ją z powrotem do własnej ojczyzny, a nawet wydano dwutygodniową wizę, więc częściowo osiągnęła zakładany cel. Ale od piątku kobieta nie ma dostępu do żadnych środków komunikacji, jej popularne konto na Twitterze tymczasowo przejęli znajomi i nie wiadomo, czy przed planowanym wyjazdem znana aktywistka nie trafi do więzienia. Siedzą w nim już jej poprzednicy na stanowisku przewodniczącego związanej z Human Rights Watch organizacji Bahrańskie Centrum Praw Człowieka, w tym jej własny ojciec.

      Podczas gdy oczy świata zwrócone są na Syrię, Arabska Wiosna wciąż trwa też na tym niewielkim archipelagu w Zatoce Perskiej, gdzie władza rozprawia się z opozycją przy milczącej akceptacji państw Zachodu.

      Bahrajn protestO tym Kim Kardashian jakoś nie tweetowała (Fot. Al Jazeera English/Flickr)

      Nietrudno zrozumieć, dlaczego Bahrajn nie przyciąga tyle uwagi, co sąsiednie kraje. Nie ma tu tylu pieniędzy, ani nawet ropy – pod względem jej wydobycia na świecie, archipelag plasuje się dopiero pod koniec czwartej dziesiątki. Na terytorium wielkości Nowego Jorku mieszka mniej ludzi, niż w Warszawie. Turyści odwiedzają to miejsce o wiele rzadziej, niż Egipt i Tunezję. Jego władca nigdy nie epatował taką ekstrawagancją, co kiedyś Muammar Kaddafi. Nie toczy się tu krwawa wojna domowa, jak w Syrii.

      Może dlatego światowym markom tak łatwo przychodzi angażować się tu w akcje promocyjne, na jakie nie zdecydowaliby się w innych krajach regionu. W kwietniu, mimo licznych głosów protestu, w Manamie odbył się wyścig Formuły 1, a we wrześniu McDonalds namawiał w kampanii reklamowej do wyłączania komputerów i spędzania czasu z rodziną w piątki, tradycyjne dni protestu. W zeszłym miesiącu amerykańska celebrytka Kim Kardashian odwiedziła królestwo, żeby promować swoją sieć barów z koktajlami mlecznymi. Internet szybko obiegł żart, że w Manamie będzie można kupić taki o smaku gazu łzawiącego.

      To w jego oparach od dwóch lat wciąż duszą się mieszkańcy miasta. Demonstranci domagający się liberalizacji konstytucji i większej demokratyzacji państwa wyszli po raz pierwszy na ulice 14 lutego 2011 r. na fali Arabskiej Wiosny. Już trzy dni później siły porządkowe zmiotły namiotowe miasteczko silą, zabijając na miejscu 4 osoby i poważnie raniąc ponad 300 innych. Do dziś starcia pochłonęły już 60 ofiar śmiertelnych. Organizatorów protestów oskarżono o “stworzenie organizacji terrorystycznej i dążenie do obalenia legalnego systemu władzy” – w zeszły poniedziałek Sąd Najwyższy podtrzymał wyroki dożywocia dla 8 z nich i kilkuletnie kary więzienia dla pozostałych 17. Niektórzy zostali skazani zaocznie, bo albo uciekli z kraju, albo się ukrywają. Kilkudziesięciu innym osobom w listopadzie odebrano obywatelstwo za “stwarzanie zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego”. Zgromadzenia publiczne zostały zdelegalizowane, a otwarcie krytyczni internauci aresztowani. Opozycja oskarża władze o stosowanie tortur w więzieniach.

      Napięta sytuacja w Bahrajnie ma religijne tło. Połowa mieszkańców nie ma nawet obywatelstwa, to zarobkowi imigranci z Pakistanu i Bangladeszu. Ale miejscowa ludność to w przeważającej większości szyici, podczas gdy rodzina królewska i faworyzowana przez nią grupa to sunnici. Elita zgarnia większość zysków i bawi się na prywatnych wyspach, gdzie do dyspozycji mają zarezerwowane tylko dla siebie pola golfowe, a tymczasem w gęsto zabudowanych i dusznych dzielnicach tłoczy się cała reszta, z którą władza nie chce się dzielić przywilejami. Szyici od lat coraz głośniej wyrażają swoje niezadowolenie, ale jeszcze do niedawna mieli nadzieje, że nowe czasy okażą się dla nich pomyślniejsze. W 1999 r. na tron wstąpił król Hamad, postrzegany jako umiarkowany reformista. Wypuścił dotychczasowych więźniów politycznych, zniósł obowiązujący od ćwierć wieku stan wyjątkowy i przeprowadził wybory do samorządów. Władca łaskawie pozwalał na częściowy udział w nowym rozdaniu także szyitom – ich ugrupowanie polityczne Al Wefaq wprowadziło kilkunastu posłów do parlamentu niecały rok przed wybuchem Arabskiej Wiosny.

      Taki rozwój wydarzeń jest jednak zupełnie nie w smak Wielkiemu Bratu. Sąsiadująca z Bahrajnem Prowincja Wschodnia to niemal w całości zdominowana przez szyitów część Arabii Saudyjskiej. Rządząca nią monarchia doszła do władzy przy wsparciu wahabitów, radykalnych islamistów, którzy uważają szyitów za heretyków. Rijad dyskryminuje swoją mniejszość znacznie boleśniej, niż Manama, ale równocześnie o wiele bardziej boi się jej reakcji. Po pierwsze dlatego, że Prowincja Wschodnia leży na bogatych złożach ropy i jej destabilizacja oznaczałaby dla Saudów problemy finansowe. A po drugie, bo szyitów jest w kraju ponad 3,5 mln, a przy wsparciu wrogiego Arabii Iranu mogliby stanowić realne zagrożenie dla ciągłości tutejszej rodziny królewskiej. Rijad, obawiając się, że wydarzenia u mniejszego sąsiada mogłyby stać się iskrą, która zapoczątkuje pożar na jego terytorium, zareagował gwałtownie – miesiąc po pierwszych wystąpieniach w Manamie, wysłał na miejsce 5 tys. żołnierzy, czołgi i helikoptery. W Bahrajnie o rozwoju sytuacji de facto decydują więc Saudowie.

      Tutejsza opozycja nie ma też co liczyć na wsparcie Zachodu. Archipelag, choć malutki, ma strategiczne znaczenie: stacjonuje tu amerykańska Piąta Flota, a w obliczu rozwijającego swój program nuklearny Teheranu i groźby zaatakowania Iranu przez Izrael, Waszyngton woli przymykać oko na drastyczne przykręcanie śruby przez monarchię i korzystać z jej gościnności, która zapewnia mu możliwość natychmiastowej reakcji na wydarzenia w Zatoce Perskiej. Co prawda w listopadzie Departament Stanu wydał długie oświadczenie potępiające prześladowania opozycji i ostrzegające, że może to doprowadzić do całkowitego rozpadu kraju, ale na tym aktywność Białego Domu raczej się skończy.

      Tymczasem władze Bahrajnu robią co mogą, żeby przypadkowe osoby nie dowiedziały się o niepokojach w kraju. Od wybuchu protestów, z budżetu wydano już miliony dolarów na pozytywny PR zagranicą – zadania wybielania wizerunku monarchii podjęli się między innymi David Cracknell, były redaktor polityczny brytyjskiego “The Sunday Times” i Joe Trippi, który podczas prezydenckich prawyborów w amerykańskiej Partii Demokratycznej w 2004 r. odpowiadał za kampanię Howarda Deana, pioniera w wykorzystywaniu internetu do zdobywania funduszy i punktów poparcia. To między innymi za ich sprawą, każdy poważniejszy dziennikarz i bloger zajmujący się Bahrajnem, pod tekstami o zwalczaniu opozycji w królestwie znajduje górę pisanych według określonego szablonu krytycznych komentarzy.

      I tak, tweety Mariam al-Khawaja z trudem przebijają się poza grono specjalistów. Wiadomość Kim Kardashian – z dumą szerowaną przez bahrańskiego ministra spraw zagranicznych – o treści “OMG can I move here please?” zobaczyło 17 mln osób.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • moniae1987
      Liczba postów: 4
    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Przemysław Słomski
      dzisiaj, 11:43

      Przez Polskę przewala się dyskusja dotycząca szerszego wprowadzenia radarów celem drenowania kieszeni kierowców. Rząd ubiera to w miłe słowa walki ze śmiercią, która w Polsce rzeczywiście zbiera ogromne żniwo na drogach.

      Wyobraźmy sobie, że każdy kierowca będzie otrzymywał punkty karne, bez kary finansowej, i tak zwani piraci drogowi będą tracić prawo jazdy. Taka propozycja nie padła ze strony rządu, mówi się raczej o karach finansowych. Czyli tak naprawdę nie chodzi o bezpieczeństwo, tylko o wydojenie kierowców. I z tego zaczyna sobie zdawać sprawę lud, demolując skrzynki radarów oraz nawet publicyści w rodzaju Lisa, nawołujący do protestów.

      Zarządzanie firmą lub krajem polega na tym, że ma się pewną wizję gdzie się chce dojść i dzień po dniu rozwiązuje się kolejne przeszkody stojące na drodze do osiągnięcia wybranego celu. Taka właśnie płynie nauka z analizy tytanów zarządzania jak von Braun, Giuliani czy Jobs. Właśnie takiego zarządzania w Polsce brakuje, nie ma takich mózgów, dlatego nie ma tu światowych firm i jakość życia jest pod psem. Nie ma tu nad czym dyskutować i rozpisywać się w komentarzach – do Polski emigranci raczej nie walą drzwiami i oknami, a Polacy uciekają na wszystkie strony – faktem niezaprzeczalnym jest, że Polska jest źle rządzona i dlatego ludzie nie chcą tu mieszkać.

      Naturalnym jest, że rząd musi zbierać podatki od ludności. Na tym polega jego podła natura. Gdy z gospodarki nie da się wycisnąć więcej (krzywa Laffera) to trzeba szukać innych dróg. I tu właśnie pojawia się kwestia prawidłowego zarządzania – pomysł z radarami jest zwyczajnie głupi. Jest problem braku kasy, który został błędnie rozwiązany. Są dziesiątki innych sposobów wyciśnięcia kasy z ludu, choćby poprzez działania na rzecz ochronę środowiska. Nikt nie zaprzeczy, że chce żyć w zdrowym środowisku. No to można dać ITD testery do spalin zamiast radarów i wyłapywać trucicieli – 500 zł grzywny. Albo urządzić grupy do patrolowania podmiejskich osiedli. Wzornik dymowy do łapy – jeżeli dym z komina leci ciemniejszy niż wzornik, to mandat 500 zł. Za drugim razem 1000 zł, za trzecim 2000 zł itd. To wymaga nieco więcej pracy niż z maszynkami samodzielnie robiącymi fotki przejeżdżającym pojazdom, ale nie powoduje oporu społecznego. Ma się mniej, ale jest dużo większa akceptacja społeczna.

      Cała ta sytuacja dowodzi, że kolejne polskie rządy różnią się od okupanta tym, że mówią po polsku (z pisaniem jest już gorzej). Nie ma żadnej nadziei na to, że Polska będzie takim krajem, gdzie interesy obywateli będą na pierwszym miejscu, przez partyjniactwem, prywatą i utrzymaniem się przy żłobie za wszelką cenę. Szkoda, że inicjatywy typu Obywatele Decydują są skazane na porażkę. Polska będzie rządzona przez grupy cwaniaków, którzy wycierają sobie pyski słowem ‘demokracja’. Potraktowanie Polaków radarami jest idealnym przykładem choroby, która niszczy ten kraj.
      9 styczeń
      Przemysław Słomski
      9 styczeń, 23:50

      Lubie firmę UPS. To taki fajny i swojski dinozaur biznesu. Pruje fale globalnego biznesu jak transatlantyk Atlantyk. Prawie jak Titanic, z tym, że niezatapialny. Ale czyżby naprawdę niezatapialny?

      Z dużym zaciekawieniem czytam ich wewnętrzną gazetkę pt. Twój Kurier. Nie wiem, czy nie łamię w ten sposób jakiegoś regulaminu i czy chwaląc się tym na blogu nie spowoduję podjęcia przez nich stanowczych kroków prawnych. W każdym razie periodyk ten jest doskonałym źródłem wiedzy o firmie. Z wywiadów można dowiedzieć się, że większość ich pracowników pochodzi z łapanki – właśnie skończyli jakąś tam szkołę, przechodzili obok UPS, zobaczyli informację o wakatach i tak zostali. Większość podkreśla, że traktowała tą pracę jako tymczasową, co nie świadczy chyba za dobrze o stawkach początkowych, lub świadczy doskonale o skali późniejszych podwyżek i umiejętności firmy w zatrzymywaniu cennych pracowników.

      Godne pochwały jest to, że UPS dość dobrze radzi sobie ze złodziejstwem. To największy problem każdej firmy kurierskiej czy pocztowej na świecie. Poczta Polska zupełnie poległa na tym polu, złodziejstwo przechodzi wszelkie granice przyzwoitości:

      Wygląda na to, że UPS radzi sobie z tym lepiej. W Polsce nie przyjął się amerykański zwyczaj zostawiania przesyłek pod drzwiami (zgadnij dlaczego?), wobec czego muszą skupić się wyłącznie na zabezpieczeniu wyłącznie transportu. Nie mamy szansy obejrzeć polskiej wersji takiego klipu:

      Nie posiadam doktoratu z zarządzania korporacjami transgranicznymi ani nie mam 20 lat doświadczenia na stanowisku CEO takiej firmy. Mam jednak trochę praktyki w biznesie i potrafię dochodzić do swoich własnych wniosków. Z mojego punktu widzenia zarządzanie firmą jest kiepskie, nakierowane tylko i wyłącznie na utrzymywanie obecnego status quo.

      Niestety świat idzie do przodku i rodzą się pomysły, które mogą zagrozić nawet UPSowi. Kroki podejmowane przez firmę, które mogą się wydawać zarządowi rewolucją – na przykład outsourcowanie kurierów w Polsce – mogą być niewystarczająco odkrywcze, by biznes mógł trwać w kolejnych latach.

      Czasem w rozmowach o pracę można usłyszeć ciekawe pytanie – co byś zmienił w tej firmie. Co podwójnie ciekawe pytanie te potrafią zadać obie strony i jest to najlepsze pytanie, jakie można zadać w takiej rozmowie. Pozwolę sobie na to odpowiedzieć::

      1. Paczkomaty to ogromne zagrożenie dla UPS. Jeżeli Inpost jest w stanie pozbyć się kosztu w postaci kuriera odbierającego oraz kuriera dostarczającego i skupić się wyłącznie na tranzycie, to jest w stanie zaoferować ceny poniżej 10 zł / przesyłkę i jeszcze na tym zarabiać. UPS bierze (przez brokera) około 20 zł / przesyłkę i prawdopodobnie zarabia na przesyłce mniej niż Inpost. Jedynym racjonalnym wyjściem byłoby wyjście z taką usługą, i to globalnie. UPS oferuje zresztą coś w tym rodzaju na rynku USA, co nazywa się drop box (kolejna zagadka – dlaczego nie przyjęło się to w Polsce, szczególnie w tych miejsach gdzie ludność wie jak wykonać haczyk z drutu?). Są to po prostu ordynarne skrzynie do wrzucania przesyłek, które trzeba zastąpić takimi podłączonymi do prądu i Internetu. Jeżeli nie zrobi tego UPS, to zrobi to jakiś inny Inpost, a będzie to rewolucja na rynku amerykańskim i rzeź UPSa. To samo zresztą spotkało staromodne wypożyczalnie filmów Blockbuster po wejściu do użycia samoobsługowych Red Boxów (choć torrenty miały tu swój udział).

      2. Polityka cenowa w UE jest absurdalna. Jest paru graczy na rynku, którzy zmonopolizowali rynek i urządzili sobie żniwa. W USA najtańszy transport koperty z Chicago do Los Angeles (jakieś 3200 km) kosztuje 31 zł. Taka sama usługa z Warszawy do Lizbony, na podobny dystans (to uzmysławia rozmiary Ameryki!) to 340 zł (!) na stronie przewoźnika i 77 zł u brokera. Taka cena jest zaporowa dla normalnego człowieka i oznacza ograniczenie świadczenia usługi do korpo, której i tak wszystko jedno ile zapłacą, bo to ‘niczyje’ pieniądze. Nadmierna chciwość równa się głupocie.

      3. Polityka energetyczna dotycząca floty samochodowej jest całkowicie idiotyczna. W USA po miastach krążą pojazdy przypominające czołgi, palące astronomiczne ilości paliwa, a zapełnione przesyłkami w 10-20%. W Polsce jest ciut lepiej, ale i tak mogłoby być super, gdyby flota była napędzana CNG, czyli gazem ziemnym. To byłaby oszczędność idąca w dziesiątki miliardów dolarów rocznie w skali świata. Furgonetki UPS są idealnymi pojazdami do zastosowania tego paliwa – robią po 100-200 km dziennie, czyli tankowania starcza na cały dzień, i mają dużo wolnej przestrzeni wewnątrz, w sam raz na zbiornik. A przy okazji można by zarabiać na tankowaniu pojazdów cywilnych w ciągu dnia.

      4. Pojazdy UPS oprócz wożenia powietrza wożą również dużo pustej powierzchni. Boki tych pojazdów to brąz z małym logo firmy. Tymczasem inne firmy płacą sporo pieniędzy za wożenie na przyczepach billboardów. Osobiście wolę mniejszy szum informacyjny i nawet billboardy mnie drażnią, szczególnie gdy tak często jesteśmy szczuci cycem. Niestety z perspektywy zarządu taka pomysł mógłby przejść – męczenie nie jest tak duże, ponieważ szyby limuzyn są przyciemnione a kierowcy uwalniają od konieczności oglądania zewnętrznego świata. Z puntu widzenia UPS wejście w biznes reklamowy byłoby żyłą złota, tak jak w pewnym momencie stało się to z wszelakimi miejskimi firmami komunikacyjnymi.

      Prowadzenie biznesu oznacza ciężki wysiłek intelektualny każdego dnia, nawet po 16, gdy urzędnicy są już w drodze w domu. Nie reagując na zmiany rynkowe, na postęp, na zmiany preferencji konsumentów, można wypaść z biznesu, niezależnie czy prowadzi się warzywniak czy globalną firmę kurierską.
      7 styczeń
      Przemysław Słomski
      7 styczeń, 22:39

      Każdy stały czytelnik tego bloga z pewnością szybko zauważył, że autor jest ekstremistą. Choć nie przepada za tow. Stalinem to na tym blogu wielokrotnie wychwalane były metody rodem z najbardziej złowieszczych dyktatur: postawić pod sąd i rozstrzelać jeszcze tego samego dnia. Autor sugerował, że nawet za drobne kradzieże powinno się stosować surowe kary, na przykład wykorzystywanie więźniów do pracy przy budowie infrastruktury kraju, a za ciężkie przestępstwa powinna być stosowany najwyższy wymiar kary.

      Tymczasem prawodawca jest dużo bardziej liberalny. Co prawda ilość więźniów na 100 000 mieszkańców kraju stawia nas w czołówce Europy, ale większość Polaków ma odczucie zbieżne z moim, że przestępczość jest wysoka, a zapadające wyroki są mało dotkliwe (zawieszenie wykonania kary oznacza zerową odczuwalność kary). Ma się wrażenie, że są to jeszcze echa stalinizmu. Towarzysz Stalin wielokrotnie powtarzał, że złodzieje są przyjaciółmi ludu, a wypadli oni na margines społeczeństwa w efekcie zbrodniczych działań poprzedniego ustroju społeczno-ekonomicznego. W jego opinii carat prowadził do gromadzenia dóbr przez sfery wyższe kosztem niższych, a te, by przeżyć, musiały kraść. Dlatego w stalinowskich obozach śmierci kryminaliści byli uprzywilejowani w stosunku do więźniów politycznych, co do których nie rokowano szans powrotu na łono społeczeństwa, więc można ich było (a nawet należało) eksterminować.

      Trudno się oprzeć, że obecna filozofia profesorów prawa tworzących prawo karne wynika wprost z nauk Stalina. Zresztą wiele spośród tych osób działało aktywnie w tamtych czasach, w ZSMP, PZPR, czy jako zwykli, anonimowi donosiciele UB/SB. Weźmy takiego Henryka Świątkowskiego. Ale byli też pracownicy służb niemieckich, dopiero potem zwolennicy komunizmu, na przykład Jerzy Sawicki, współautor podręcznika Prawo Karne Polski Ludowej. Jak wiadomo obecne prawo karne wyewoluowało wprost z tamtego aktu prawnego, łaskawego dla przestępców pospolitych. Tamte kadry wpoiły pewne przekonania obecnej kadrze stanowiącej i egzekwującej prawo.

      Skoro mowa już o istniejącym porządku prawnym, to światło na niego rzucają przepisy o obronie koniecznej obowiązujących już w tak zwanej ‘Wolnej Polsce’. Ich filozofia mocno opiera się na koncepcji tow. Stalina i jego rozumieniu świata. Oto uciemiężony proletariusz, przyjaciel ludu, rzuca się do gardła swych ciemiężycieli, którzy zamiast oddać zrabowane dobra i grzecznie umrzeć wyciągają broń. To karygodne! Takich ludzi należy natychmiast odseparować od zdrowej, proletariackiej tkanki społecznej i zutylizować.

      W 21 wieku samoobrona obywatela jest również strasznie niemedialna. Kradzież roweru przechodzi bez echa, chyba, że jego posiadacz objechał już wszystkie kraje świata i dopiero w Polsce go okradli. Ale złodziej roweru, z przestrzelonym łbem, jest strasznie niemedialny i brzydko wygląda w TV. Kogo obchodzą statystyki kradzieży rowerów w różnych krajach świata – znacznie bardziej medialne są statystyki osób z przestrzelonymi łbami, nawet jeżeli właściciel tego łba był złodziejem. To dowód, że statystyki kłamią – zamiast nieobiektywnych statystyk zabójstw powinno się prowadzić dwie inne – obywateli zabitych przez przestępców oraz przestępców zabitych przez obywateli.

      Ekstremizm wynika z frustracji i bezsilności. Dlatego właśnie tak popularny jest ekstremizm religijny – fundamentalistów trafia szlag, że ktoś ośmiela się wierzyć w innego, a więc nieprawdziwego boga. Z bezradności dochodzą do wniosku, że jedynym rozwiązaniem jest opasanie się trotylem.

      Mój ekstremizm jest świecki i jak sobie pochlebiam ma podłoże patriotyczne. W Polsce i innych krajach dyskusje społeczne są fikcją. Obywatele dowiadują się z mediów, że po raz kolejny zostaną potraktowani przez polityków i rządzących nimi oligarchów jak stado owiec do strzyżenia. Prawdziwa władza, ta z tylnego siedzenia, robi z obywatelami dokładnie to, co chce i tylko nieliczne jednostki są w stanie dostrzec to zjawisko i spróbować się sprzeciwiać. Tłumowi czasem uda się wykrzesać odrobinę sprzeciwu, gdy gnojenie postępuje ciut za szybko w stosunku do wytrzymałości ludzi (ACTA). Decydowanie o każdym aspekcie życia jest regulowane i stopniowo przenoszone od obywatela do urzędnika.

      Każdy obserwujący to uczciwy obywatel powinien tak jak ja stanowczo przeciwstawiać się kierunkowi, w którym podąża Polska, naśladująca zresztą inne kraje zachodnie. Natomiast sam ekstremizm jest możliwy do skanalizowania wyłącznie poprzez włączenie ludzi do życia społecznego i umożliwianie im wpływania na otaczającą ich rzeczywistość. To nie my mamy być rządzeni – to jest nasz kraj i tylko my mamy prawo w nim rządzić.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      uczciwe ceny biletow ZTM sa 3x wyzsze niz obecnie
      Pawel Magnowski
      6 styczeń, 21:27

      Czytalem ostatio przewodnik po brukseli i zauwazylem, ze cena biletu jednorazowego jest podana w wysokosci €1.50. Obecnie taki bilet kosztuje rowne €2.00 i jest to przecietna cena biorac srednia po euoropejskich miastach.

      Z rozmow z kolegami wynika, ze w Warszawie zarabia sie juz tyle samo, a czasem wiecej niz w Madrycie, Brukseli czy Londynie. Tak jest, tyle samo i wiecej!

      Spojrzalem wiec na ceny biletow, ktore zawsze w Wawie byly niskie.

      ZTM widzi cala sytuacje, napisalo nawet bardzo ciekawy raport:

      Miasto dokłada znaczne kwoty do kosztów komunikacji publicznej – do każdego jednorazowego biletu za 2,80 z kasy miasta płynie kolejne 5,20 zł. Warszawa jest jednym z miast o najniższym stopniu pokrycia wydatków komunikacyjnych wpływami z biletów

      Pokrycie wydatków wpływami ze sprzedaży biletów:
      2008 r. – 38,40 proc.
      2009 r. – 36,95 proc.
      2010 r. – 34,05 proc.

      Uzciwa cena biletu powinna byc wiec rowna 8 zł, czyli wlasnie te €2. Zostaloby tez troche (10%) pieniedzy na „sytuacje wyjatkowe” i inwestycje w rozwoj infrastruktury.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Anti-Islamophobia Organisation in France Uses Photoshopped Image to Recruit New Members
      Cheradenine Zakalwe
      dzisiaj, 14:28

      The Collectif Contre l’Islamophobie en France is one of the leading Muslim organisations in France. It incessantly whines about Islamophobia whenever Muslims don’t get their own way, using every pig’s head outside a mosque incident to demand new restrictions on the liberty of the French people. As we can see from the photograph above, it has no scruples whatsoever when it comes to generating propaganda about „islamophobia”.

      Look carefully at the image of what purports to be a desecrated Muslim graveyard and you will see that their poorly-skilled graphic artist has left obvious traces of his handiwork all over it, including see-through gravestones (or maybe they’re a new Muslim invention?).

      Sources: Novopress CCIF
      Belgian Army Cannot Expel Jihadists from its Ranks
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 12:01

      People belonging to extremist movements can easily serve in the Belgian army. The defence minister Pieter De Crem has no legal basis for expelling soldiers because of their Salafist convictions, said the De Morgen newspaper on Thursday.

      A few weeks ago, however, the minister had promised that extremists would be shown the door. „Any Salafism at the heart of the defence department will not be tolerated and will lead irrevocably to dismissal,” he had indicated to the defence commission after it was announced that were around a dozen soldiers with radical islamist convictions at the heart of the military intelligence service.

      But according to an internal report, the legal means to do this are lacking. As long as it involves groups or organisations that are not prohibited by law, soldiers are permitted to join them.

      „In reality the army cannot oppose them”, explains Dirk Deboodt of CGSP Défense [trade union]. „A soldier who smokes a joint is at greater risk of being excluded from the army than a soldier who is a member of Blood&Honour or a soldier whose goal is to wage jihad in Somalia.”


      Note how they create a false moral equivalence between jihad warfare, which is offensive, and European nationalism, which is purely defensive.
      11.4% of French Consumers Buy Halal Products
      Cheradenine Zakalwe
      środa, 22:58

      Results of a Toluna poll for Essec carried out in France and French-speaking Belgium: 11.4% of French consumers regularly or occasionally purchase halal products, and 5.3% kosher products. In Belgium, the percentage of purchasers is 10.6% and 3.1% respectively.


      Of course, far more buy halal products unwittingly.
      The Racket Goes On
      Cheradenine Zakalwe
      środa, 20:15

      A British university has established a dedicated centre to study the extremist far right, with a particular focus on the increase in violent anti-Islamic sentiment and the possibility of a lone, Anders Behring Breivik style attack.

      The Centre for Fascist, Anti-Fascist and Post-Fascist Studies at Teesside University will be formally launched later this month at an event marking National Holocaust Memorial Day. Beginning with two academics, Professor Nigel Copsey and Dr Matthew Feldman, the centre will specialise in both the history of far-right radicalism in this country, and current trends and dangers.

      Source: Guardian

      How many lives has „far-right” terrorism claimed in Britain and around the world compared to jihad terrorism? Yet how many universities have centres dedicated to the study of jihad terrorism? I’m not aware of any. They may study terrorism generically, and even focus on the jihadi threat, but I doubt they would advertise their focus on Islamic terrorism for fear of being accused of prejudice. Yet here, and across Britain, we have research posts springing up dedicated to studying a largely mythical threat: far-right terrorism. It’s like setting up a Department of Unicorn Studies. Of course it is the taxpayer, directly or indirectly, who is providing the funding for this, although it wouldn’t surprise me if there was some Saudi sheikh providing funding in the background.
      Five years of meta research concludes: Danes are not racists, xenophobes or Islamophobes, we have „rational concerns”
      Nicolai Sennels
      środa, 19:53
      A phobia means „irrational fear” and there is nothing irrational about worrying about a religion preaching genocide or the obvious and gigantic negative consequences of the many immigrated, fanatical, criminal and violent followers of this religion.

      Professor Henning Bech from the Department of Sociology at the University of Copenhagen and Associate Professor Mehmet Ümit Necef from the Center for Middle East Studies at the University of Southern Denmark have the guts say it exactly the way it is. Translated by Nicolai Sennels, Weekendavisen January 11 2013 „Preaching to the saved”:

      „Falsified. Danish research on immigrants has the last twenty years assessed that there is a widespread, growing racism in Denmark. But that assumption is without scientific evidence a university professor and a university lecturer concludes in a new spectacular critical examination of the sources used by those concluding that Danes are racists.

      … The book „Are Danes racist? Problems with research on immigrants” is published next week by Frydenlund publishers – but it is by no means only joyful what flows out of the 363 pages.

      The two researchers have read the research on racism produced the last twenty years. The researchers wanted to determine whether there has been solid scientific evidence of the prevailing assumption of increased racism. After five years of thorough studies, Professor Henning Bech from the Department of Sociology at the University of Copenhagen and Associate Professor Mehmet Ümit Necef from the Center for Middle East Studies at the University of Southern Denmark present two closely contiguous conclusions. One is certainly good news, while the other is absolutely bad.

      The good news is that Bech and Necef state that „there is much less scientific evidence of racism in Denmark, than you would think from the amount of claims that thrive in the public debate.” The bad news is that „the research literature that speaks of widespread Danish racism, is typically characterized by not living up to normal standards of science.”

      The conclusions are based by Bech and Necef on the most relentless scientific tool you can use against other researchers: the classical source criticism. The 67-year-old Henning Bech and the 60-year-old Mehmet Ümit Necef thoroughly analyzed more than twenty Danish researchers’ references, qoutes and statistics. They show that there is a clear tendency to confuse citizens’ rational concerns „with racism, or so-called „new racism”.

      The authors point out a lot of methodological problems and sloppiness in research on immigrants. On almost every page of the book Bech and Necef use phrases such as „frivolous generalizations”, „bad interviewing methods and testing”, „fallacies and interpretations”, „too flimsy and unsystematic selected empirical material”, „assertions without evidence” and „impressionistic use of impressions, failure to cite sources and unsubstantiated information.” Bech and Necef have also checked the original primary sources for quotes that research on immigrants has used to demonstrate Danish racism. The result is not a pretty sight. Politician-quotes and interviews with ordinary citizens are seemingly cut and taken out of contexts so that they can confirm scientists’ assumptions of racism among Danes. …

      Mehmet Umit Necef continues: „This research takes place in a closed, uncritical circuit that promotes sloppy use of sources. The researchers are not concerned that their scientific errors will be discovered, since they are preaching to the saved. They all have this politically correct view and agree that Denmark has become a racist country.” Henning Bech adds: „We do not write that the many documented chicaneries we have identified is something that scientists do consciously. I think the problem is that most scientists share a multicultural paradigm that immigrants’ culture should not be used as an explanatory factor when it comes to integration. They only accept social factors as an explanation. On the other hand, they blame Western culture as well to explain the alleged racism in the Danish population. …

      This is typical for Danish research on immigrants, says Mehmet Ümit Necef:

      „Conjectures become unquestionable truths. This is how the talk of widespread discrimination on the labor market has become something of an urban legend,” Necef says. Bech adds: „You can get the idea that there exists a kind of public compulsion to do discrimination studies on the labor market. They must come to the conclusion that there is discrimination against immigrants and refugees, regardless of how little evidence there is. And even researchers who otherwise are serious and thorough, claim on the basis of their studies, that there is discrimination, although their studies cannot clearly prove it. We do not claim that there is no discrimination on the labor market. On the contrary, it seems to us that it is not unlikely that there is at least some discrimination, now that so many say it. We ask only whether it is documented in research. It is not, at least not in the texts we have studied.” – What intentions lie behind this kind of research on immigrants? „The researchers talking about widespread racism, xenophobia and Islamophobia among Danes believe – both in their head and their heart – that immigrants actually suffer widespread racism, and that it is their scientific duty to identify and combat this,” assesses Mehmet Ümit Necef.

      „The intention is to do good,” Henning Bech adds. „You think you are doing something good by exaggerating xenophobia among Danes and by understating the immigrants’ overrepresentation in crime and unemployment statistics. But unfortunately, it can be observed that the effect of the research is negative. It can lead to demonization of Danes and make Muslims irresponsible for their own mistakes. It is clear that in the long term this will damage integration of immigrants.””

      International Media Curiously Silent About Kalashnikov Attack on Greek Prime Minister’s Office
      Cheradenine Zakalwe
      wtorek, 21:05

      When I heard about a Kalashnikov attack on the Greek prime minister’s office, I thought this has to be on the front pages worldwide, right? Attacks on heads of government tend to make headlines. At that point, I had no idea who the perpetrators were, but, given the divisions in Greek society, it was reasonable to assume that they from factions of either the extreme left or right. So I was surprised when, scanning the web pages of the major English-language newspapers, I saw no mention of the incident. I immediately began to suspect left-wing perpetrators.

      Sure enough, when I visited the web page of independent Greek journalist Katerina Nicolas, I found this:

      A bullet from a Kalashnikov smashed a window of the office of Greek Prime Minister Anthonis Samaras, during an armed attack on the headquarters of New Democracy. Anti-terrorism officers are now investigating leftist guerrilla groups.

      Left-wing political violence is escalating in Greece, with the armed attack on the offices of Samaras the culmination of a week of violence. Over the weekend Ekathimerini reported there were 17 incendiary attacks, including a spate of arson attacks against cash machines and a bomb attack against the home of government spokesman Simos Kedikoglou’s brother.


      Now imagine that Golden Dawn had been responsible. Then it would have made front pages worldwide. Then we would have had dire warnings about a return to the 1930s and the spectre of fascism. But somehow when lefties send bombs to journalists, fire Kalashnikovs and set fires that kill people, that’s OK, right?
      French Soldiers Disarmed During Hollande Base Visit
      Cheradenine Zakalwe
      poniedziałek, 15:15
      When French president Hollande visited a military base last week, the soldiers of the 12th regiment of cuirassiers in Olivet (Loiret), were, curiously, disarmed beforehand. The firing pins were taken out of their guns. What’s Hollande afraid of? Muslims in the ranks, or patriots outraged that he has handed the country over to them? These days, you never know where the next bullet will come from.

      One of Germany’s Leading Critics of Islam Due to Appear in Court
      Cheradenine Zakalwe
      niedziela, 06:28

      Michael Mannheimer is one of Germany’s leading critics of Islam. I’ve mentioned him a few times here. He has his own blog and writes for the huge German anti-Islam blog, Politically Incorrect. Mainstream German journalists from Die Zeit newspaper have also alleged that he is behind the Nuremberg 2.0 website, which aims to collate information with a view to future prosecutions of members of the elite for permitting the islamisation of their countries, taking the Nuremberg trials as its model. Mannheimer himself has denied being responsible for Nuremberg 2.0.

      He is due to appear in court on 24 January, charged with slander. This relates to an episode I wrote about before, in which a local politician opposed granting planning permission for a publisher to extend its premises because it had published the work of „right-wing populists”. The politician claimed that having the publisher in the town made it a target for jihad terror attacks. Mannheimer wrote about this on his blog, describing the politician as „the enemy of Germany”, and accusing him of attempting to dismantle the constitutional right to freedom of expression, supporting a terrorist group, endangerment of the public peace, coercion, extortion, breach of the peace and concealment of a possible terrorist attack on Germany. The politician responded by suing him for slander.

      There have been a number of court actions against Mannheimer recently. Some he has already been convicted of and is appealing. In February 2012, he was convicted of inciting hatred against peoples. The judgement against him read as follows:

      In his article, which he addressed to all freedom-loving citizens of Germany, Mannheimer defamed and demonised Islam generally as an anti-human fascism and insulted it by calling it the worst enemy of freedom, equality and brotherhood. He insinuates that „millions of people were brought here against the will of the German people”, that they „despise our civilisational and cultural achievements and want to abolish our European culture in favour of the barbaric system of Islam”. For years Muslims in Germany and the rest of Europe have been determinedly and with ever greater success working for „the takeover of our continent”.

      Further it says :”From his deliberately twisted representation of the allegedly anti-constitutional content and aims of Islam, which is said to be still supported by the ‚German Establishment’, the accused, improperly bringing in constitutional provisions in a pseudo-legal way, derives an alleged citizen’s right of resistance.”
      Source: Heilbronner Stimme Via: PI
      11 styczeń
      Belgium: Local Councillor of Islam Party Invites Belgian King to Convert to Islam
      Cheradenine Zakalwe
      11 styczeń, 21:15

      Open letter to his Majesty King Albert II
      Brussels, 7 January 2013

      In the name of God the Merciful

      This letter was written by Redouane son of Abdeslam ben Ali, local councillor in Anderlecht, to Albert son of Leopold son of Albert, King of the Belgians.

      Blessed be those who follow the path of revelation. Glory to God above whom there is no other divinity, the Master of the World, the Sovereign.

      I testify that Jesus son of Mary is the Spirit of God and his Word. It is God who sent the Archangel Gabriel to the Virgin Mary to announce the good news. God created him from His Spirit and His breath as he created Adam from His hand and His breath.

      In the Gospel, Jesus announced the forthcoming arrival of the last Prophet, Mohammed. The first versions of the Bible testify to this. In the Holy Koran, God enjoins us to believe in all His Prophets, his Angels and his sacred Books. Any monotheist believer fill find in the Koran the satisfaction of his faith.

      Consequently, I invite you to adore God, the Only one who has no associates at all and to obey Him, as well as to follow the path of Islam which is the culmination of monotheism announced by Abraham, salvation and peace be upon him and his descendants.

      In embracing Islam, you will find Peace and God will give you a double reward. If you reject him, you will bear on your shoulders the burden of the sins of your subjects and your followers.

      I have accomplished my task by transmissing the Good News to you. It is up to you, Sire, to take the right decision.

      May Peace be upon you as well as your family and all those who follow the right path, that of those who have obtained the satisfaction of God.


    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      [quote]ktos to czyta? [/quote]

      Co? tax-return? Nie.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104 Wojna w Święto Pojednania

      Izrael, Wzgórza Golan, 17 października 1973 roku, godzina 23:30.
      Sześciu izraelskich spadochroniarzy już od trzech dni siedziało w okopie obserwując pogrążone w mroku pozycje Syryjczyków odległe o zaledwie kilkaset metrów. Nie wyglądało na to, by szykowali się do szturmu. Krwawa bitwa sprzed kilku dni chyba dała im do myślenia.
      Dwóch żołnierzy rozmawiało półgłosem o tym, co dzieje się kilkaset kilometrów na południe od nich, na Półwyspie Synaj, gdzie trwają zacięte walki. Trzech innych zajętych było czyszczeniem broni.
      Szósty żołnierz trzymał przy uchu małe turystyczne radio. Nagle rzucił je na ziemię, wyskoczył z okopu i rozpoczął szalony taniec radości.
      – Alex! Złaź natychmiast zanim zdejmie cię snajper! Zwariowałeś! Co ty wyprawiasz do cholery?!!! – jego towarzysze krzyczeli jeden przez drugiego.
      Ten zaś nie przerywał dzikich pląsów i wrzasnął:
      – Polska zremisowała z Anglią na Wembley! Rozumiecie??? Jedziemy na Mistrzostwa Świata!!!

      Bliski Wschód to teren, który w XX wieku spłynął krwią bardziej, niż jakikolwiek inny. Od 1948 roku, czyli od momentu powstania państwa Izrael ciągły konflikt toczy ten skrawek Azji jak rak ciało człowieka. I podobnie jak choroba konflikt ten co pewien czas nasila się przechodząc w paroksyzm wojny. Zazwyczaj krótkiej, gwałtownej i bardzo krwawej.
      Przez pierwszą połowę XX wieku Żydzi z całego świata sukcesywnie napływali do będącej pod brytyjskim protektoratem Palestyny. Tragedia II Wojny Światowej przyspieszyła ten proces – ocaleni z Holocaustu masowo wyjechali do swojej ziemi obiecanej. Konflikt z Arabami stał się nieunikniony. By jemu zapobiec Organizacja Narodów Zjednoczonych przyjęła Rezolucję nr 181 w sprawie podziału Palestyny. Państwa arabskie oczywiście wyraziły sprzeciw.
      14 maja 1948 roku w Tel Awiwie Dawid Ben Gurion, najważniejszy przywódca społeczności żydowskiej w Palestynie odczytał Deklarację Niepodległości. Narodziło się państwo Izrael.
      Dzień później armie pięciu państw arabskich wkroczyły na teren niepodległego państwa żydowskiego. Rozpoczęła się trwająca ponad rok wojna, w której Izrael obronił swoją niepodległość i wyrósł na główną siłę militarną w regionie. Przy okazji rozszerzył swoje granice zajmując tereny, które na mocy ONZ-owskiej rezolucji przypadły Palestyńczykom. Dotychczasowi mieszkańcy zostali wypędzeni i zamieszkali w obozach dla uchodźców w Syrii i Jordanii.
      Przez kolejne 20 lat na Bliskim Wschodzie trwał stan niewygodnej, wymuszonej koegzystencji. Na pograniczu Izraela ciągle dochodziło do mniejszych lub większych potyczek. W połowie lat 60-tych sytuacja uległa pogorszeniu. Syryjczycy coraz częściej ostrzeliwali izraelskie miasta na północy kraju, a granicę przekraczali dywersanci podkładający miny na drogach. Izraelczycy w odwecie zaatakowali syryjskie pozycje na Wzgórzach Golan. W walce powietrznej, która się wówczas wywiązała izraelskie Mirage zestrzeliły sześć syryjskich MIGów-21. Wkrótce potem myśliwce z sześcioramiennymi gwiazdami na skrzydłach przeleciały na niewielkiej wysokości nad syryjską stolicą.
      Syria odebrała tę demonstracje siły jako bezpośrednie zagrożenie i poprosiła o pomoc Egipt, który dysponował największą armią w regionie. Egipcjanie zaczęli uderzać w bęben wojenny podgrzewając atmosferę do niebezpiecznej temperatury. Zarządzili powszechną mobilizację, zaczęli koncentrować siły w pobliżu granicy z Izraelem, a w dniu 18 maja 1967 roku egipskie radio „Głos Arabów” proklamowało totalną wojnę, której celem będzie całkowite unicestwienie państwa żydowskiego.
      Żydzi postanowili uprzedzić uderzenie Arabów i 5 czerwca 1967 roku o godzinie 7:45 rano przeprowadzili zmasowany atak z powietrza na cele na półwyspie Synaj i we właściwym Egipcie.
      Zaskoczenie było kompletne. Jednego dnia niemal całe egipskie siły powietrzne przestały istnieć. Izraelczycy uderzyli także na cele w Syrii i Jordanii. Po nalotach do akcji weszły jednostki pancerne. W tym samym czasie izraelscy spadochroniarze opanowali Jerozolimę.
      Zwycięstwo było bezprecedensowe. W ciągu sześciu dni (od których ta wojna zyskała nazwę Sześciodniowej) izraelski Dawid skopał tyłki trzem arabskim Goliatom naraz. Egipt stracił 80% swojej siły militarnej, a Syria i Jordania niewiele mniej. Straty w zabitych po arabskiej stronie liczono w dziesiątkach tysięcy, podczas gdy Izrael stracił niecałe 800 żołnierzy.
      Państwo żydowskie w ciągu sześciu dni stało się lokalnym supermocarstwem. Zajęło Wzgórza Golan zabezpieczając w ten sposób północny Izrael przed syryjskim ostrzałem, Jerozolimę – święte miasto trzech religii wraz z całym Zachodnim Brzegiem Jordanu oraz półwysep Synaj tworząc nową granicę izraelsko-egipską na linii Kanału Sueskiego. A co najważniejsze – udowodniło Arabom, że ich mrzonki o unicestwieniu państwa żydowskiego są funta kłaków warte.
      Ale Arabowie nie mieli zamiaru odpuścić, ani tym bardziej pogodzić się ze stratami terytorialnymi.
      Nowy egipski prezydent Anwar Sadat, który objął stanowisko po zmarłym we wrześniu 1970 roku Gamalu Naserze zaczął natychmiast opracowywać plan odwetu. By odbudować siły zbrojne, zniszczone podczas Wojny Sześciodniowej zawarł porozumienie ze Związkiem Radzieckim, w którym zobowiązał się wprowadzić w kraju socjalizm w zamian za wszechstronną radziecką pomoc militarną i gospodarczą. Egipscy oficerowie rozpoczęli szkolenia w Moskwie, a do portu w Aleksandrii zaczęły zawijać radzieckie okręty ze sprzętem wojskowym. Egipska armia otrzymała w ten sposób między innymi najnowsze zestawy rakiet przeciwlotniczych Dźwina i Kub oraz kierowane pociski przeciwpancerne Malutka. Niedługo zaprezentują one swoją zabójczą skuteczność…

      Radzieckie wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych na egipskim brzegu Kanału Sueskiego.

      Izrael również nie zasypiał gruszek w popiele. Na wschodnim brzegu Kanału Sueskiego buldożery usypały ogromny wał przeciwczołgowy, a tuż za nim powstała gęsta sieć bunkrów i umocnień nazwana Linią Bar-Leva.
      Generalnie jednak w izraelskim społeczeństwie panowało odprężenie. Sukces Wojny Sześciodniowej wpoił w ludzi poczucie bezpieczeństwa i przekonanie, że ich państwo po raz pierwszy w swojej krótkiej historii nie musi się obawiać ataku z zewnątrz. A jeśli już taki atak nastąpi to spotka się z należytą odpowiedzią.
      Prezydent Sadat nie wybierał się na wojnę przeciwko znienawidzonemu wrogowi samotnie. Miał wiernego sojusznika w swoim syryjskim odpowiedniku – Hafezie al-Assadzie. W marcu 1973 roku obydwaj przywódcy porozumieli się co do planowanej operacji przeciwko Izraelowi. Związek Radziecki znów dorzucił swoje trzy grosze dostarczając obu krajom wyrzutnie pocisków balistycznych Scud.
      Syria i Egipt zaczęły bardzo dyskretnie gromadzić wojska na granicy z Izraelem. Egipski generał Saad El Shazly rozkazał, by wyrzutnie radzieckich pocisków przeciwlotniczych ustawić maksymalnie blisko linii Kanału Sueskiego. Stworzyły one ogromny parasol ochronny nad strefą kanału.
      Izraelski wywiad zauważył te manewry i przekazał informację ministerstwu obrony. Ta jednak została zignorowana – w przeszłości Arabowie już wiele razy prężyli muskuły i nic z tego nie wychodziło. Uznano, że to kolejny fałszywy alarm.
      6 października 1973 roku o godzinie 4:30 rano w willi na przedmieściach Tel Awiwu zadzwonił telefon. Słuchawkę podniósł rozespany generał Dawid Elazar – szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. To, co usłyszał sprawiło, że senność minęła w mgnieniu oka. Jego rozmówca – jeden z szefów Mossadu poinformował go, że kolejna wojna jest nieunikniona i wybuchnie najdalej za 10 godzin.
      6 października był dniem święta Jom Kippur (Dzień Pojednania) – najważniejszego w żydowskim kalendarzu religijnym.
      Generał Elazar postanowił uprzedzić wrogów i przeprowadzić zmasowane uderzenie z powietrza. Sam jednak nie mógł podjąć takiej decyzji. Zgodę na atak musiał wydać premier Izraela – Golda Meir.
      To była niezwykła kobieta, zwana Żelazną Damą zanim ten przydomek przylgnął do Margaret Thatcher. Kiedy rok wcześniej terroryści zamordowali izraelskich sportowców podczas olimpiady w Monachium Golda Meir wysłała w ślad za nimi komando zabójców, które likwidowało bandytów jednego po drugim.
      Golda Meir nie wydała zgody na atak lotniczy. Pomna wydarzeń sprzed sześciu lat (sukces w Wojnie Sześciodniowej Izrael przypłacił ostracyzmem na arenie międzynarodowej – był powszechnie postrzegany jako agresor) uznała, że tym razem Żydzi nie mogą uderzyć jako pierwsi.
      Zezwoliła Elazarowi na przeprowadzenie ograniczonej mobilizacji.
      O godzinie 14:00 Egipcjanie rozpoczęli gwałtowny ostrzał artyleryjski izraelskich stanowisk na wschodnim brzegu Kanału Sueskiego. Tuż po nim jednostki komandosów przepłynęły kanał na pontonach i rozpoczęły szturm na 20-metrowe piaskowe szańce usypane kilka lat wcześniej przez izraelskie buldożery. Ogień z bunkrów na Linii Bar-Leva był zadziwiająco słaby.
      Piaskowe szańce nie stanowiły przeszkody dla komandosów, ani podążającej za nimi piechoty (komandosi umocowali drabinki sznurowe, by ułatwić towarzyszom wspięcie się na sztuczne wydmy), ale były barierą nie do przebycia dla czołgów i innego ciężkiego sprzętu. Egipcjanie próbowali wysadzić je za pomocą dynamitu, ale okazało się to zupełnie nieskuteczne. Postanowili zatem je… rozmyć. Sprowadzili wysoce wydajne pompy i za pomocą wody z Kanału Sueskiego tłoczonej pod wysokim ciśnieniem utworzyli wyrwy w linii izraelskich szańców, przez które mógł przejechać ciężki sprzęt.
      Egipskie wojska wlały się na Półwysep Synaj. Izraelczycy na Linii Bar-Leva byli bez szans. Wezwali na pomoc myśliwce, te jednak zostały skutecznie powstrzymane przez radzieckie rakiety przeciwlotnicze Dźwina i Kub. Na pomoc oblężonym na Linii Bar-Leva towarzyszom ruszyły izraelskie czołgi. One także napotkały opór broni, z którą nigdy wcześniej się nie spotkały.
      Radziecka wyrzutnia pocisków przeciwpancernych Malutka (w nomenklaturze NATO – Sagger) była na tyle poręczna, że mogła być przenoszona na pole bitwy w plecaku. Wystrzelony pocisk, kierowany joystickiem przez żołnierza był w stanie przebić pancerz każdego czołgu używanego na początku lat 70-tych.
      Brytyjskie czołgi typu Centurion, amerykańskie Pattony i francuskie AMX w służbie państwa żydowskiego płonęły teraz na półwyspie zniszczone radzieckimi pociskami.
      Izraelczycy przegrywali wojnę na Synaju.

      Egipski MIG atakuje izraelskie stanowisko ogniowe.

      W tym samym czasie, kiedy Egipcjanie przekroczyli Kanał Sueski i uderzyli na Izraelczyków na Synaju, Syryjczycy przypuścili szturm od północy, na Wzgórza Golan odebrane im przez Żydów sześć lat wcześniej.
      W przeciwieństwie do silnie ufortyfikowanej Linii Bar-Leva na Synaju, na Wzgórzach Golan Izraelczycy mieli zaledwie 170 czołgów i 400 żołnierzy. Syryjczycy zaś uderzyli siłami 1200 czołgów i 60 tysięcy żołnierzy…
      Przełamanie izraelskiej linii obrony zajęło Syryjczykom sześć godzin. Wkrótce dotarli do skraju wzgórz mając przed sobą rzekę Jordan. Uchwycenie przepraw przez nią oznaczało wolną drogę do Izraela.
      Położenie państwa żydowskiego było straszne. W ciągu jednego dnia poniosło ono klęskę na dwóch frontach. Generał Elazar zdecydował się powołać do armii każdego obywatela zdolnego do noszenia broni.
      Z powodu święta Jom Kippur nie działały radio, ani telewizja. Rezerwistów wzywali więc do mobilizacji żołnierze na motocyklach z megafonami w rękach.
      Generał Elazar postanowił przeprowadzić kontruderzenie na Synaju. Miało ono tragiczne skutki, Egipcjanie przy pomocy radzieckich wyrzutni rakiet w krótkim czasie zdołali powstrzymać izraelskie natarcie.
      Państwo żydowskie stanęło przed groźbą starcia z powierzchni Ziemi. Izraelscy wojskowi zrozumieli, że żadną miarą nie są w stanie prowadzić działań zbrojnych równocześnie na dwóch frontach.
      Najpierw musieli obezwładnić jednego wroga, zanim zajęli się drugim.
      Izraelscy sztabowcy postanowili najpierw zająć się frontem syryjskim. Było to całkowicie zrozumiałe wziąwszy pod uwagę fakt, że wojska egipskie by dotrzeć do Izraela najpierw musiały przebyć całą szerokość Półwyspu Synaj. Tymczasem Syryjczycy byli już u bram państwa żydowskiego.
      Elazar rzucił więc wszystkie swoje siły na północ Izraela. Syryjczycy dysponowali głównie radzieckimi czołgami T-54, T-55 i T-62 – generalnie gorszymi, niż te będące na wyposażeniu Sił Obronnych Izraela.
      Ich załogom doskwierał fakt, że Rosjanie zamiast w klimatyzatory zaopatrzyli czołgi w… grzejniki. Zapewne bardzo przydatne w syberyjskich warunkach klimatycznych, ale średnio użyteczne na Bliskim Wschodzie…
      Różnicę niwelował jednak fakt dostarczenia przez Rosjan Syryjczykom nowoczesnych noktowizorów. Arabowie mogli z powodzeniem walczyć i niszczyć izraelskie czołgi także w nocy.
      Z drugiej jednak strony Izraelczycy mogli liczyć na wsparcie sił powietrznych, a Syryjczycy nie mieli środków, by zestrzelić izraelskie myśliwce.
      Krwawe walki trwały przez dwa kolejne dni. W końcu szala zwycięstwa zaczęła się przechylać na stronę Żydów.
      Nie bez znaczenia była determinacja, z jaką walczyli Izraelczycy – zdawali sobie sprawę, że w razie przegranej ich państwo przestanie istnieć.
      Żydzi w końcu zdołali przełamać front i izraelskie zagony pancerne wspierane przez spadochroniarzy wjechały do Syrii.
      Tu ciekawostka – wiele załóg izraelskich czołgów było złożonych z Polaków wygnanych z Ojczyzny wskutek antysemickiej nagonki z 1968 roku. Przez radio często porozumiewali się po polsku, co eliminowało konieczność używania kodów.
      Izraelskie oddziały zatrzymały się w odległości zaledwie 40 kilometrów od Damaszku.
      Sztab Generalny uznał, że zagrożenie z tej strony zostało zażegnane i odwołał większość sił na Półwysep Synaj. W Syrii pozostało jednak kilka pułków pancernych i jednostki spadochroniarzy.
      Jednym z nich był Alex Dancyg, polski Żyd, który wyjechał do Izraela w roku 1957. Na wieść o zwycięskim remisie polskich piłkarzy na Wembley 17 października 1973 roku odtańczył przez zdumionymi kolegami taniec radości. Obecnie jako historyk współpracuje z Instytutem Yad Vashem i szkoli instruktorów opiekujących się grupami młodych Żydów odwiedzających Polskę. Jest wielkim przyjacielem naszego kraju.
      Podczas krwawej bitwy o Wzgórza Golan syryjski prezydent Hafez al-Assad zażądał od Anwara Sadata wznowienia ofensywy na Synaju, by odciągnąć Izraelczyków. Sadat, wbrew radom generała El Shazly zgodził się na to.
      Egipska ofensywa rozpoczęła się 14 października 1973 roku o godzinie 6:30. W rejonie przełęczy Mitla doszło do ogromnej bitwy pancernej, w której łącznie brało udział około tysiąca czołgów. Izraelskie maszyny były doskonale okopane i zamaskowane na płaskowyżu, a egipskie czołgi jadące przez pustynię stanowiły idealny cel. W dodatku oddaliwszy się od Kanału Sueskiego opuściły przeciwlotniczy parasol ochronny stworzony przez radzieckie wyrzutnie ustawione po drugiej stronie kanału. Izraelskie myśliwce oczywiście skorzystały z okazji i urządziły im krwawą łaźnię. Egipcjanie ponieśli klęskę i musieli wycofać się na pozycje obronne.
      Od początku konfliktu premier Golda Meir stanowczo domagała się od Stanów Zjednoczonych dostaw sprzętu wojskowego. W dniu synajskiej ofensywy prezydent Nixon wyraził wreszcie zgodę. Na izraelskich lotniskach zaczęły lądować ciężkie transportowce C-141 Starlifter i C-5 Galaxy. Lecąc do Izraela musiały uważać, by nie naruszyć przestrzeni powietrznej państw arabskich oraz… państw europejskich.
      Europejscy sojusznicy USA zabronili amerykańskim samolotom lądowania na swoim terytorium. Wyłamała się tylko Portugalia, która zezwoliła na użycie lotniska na Azorach. Lecąc nad Morzem Śródziemnym transportowce korzystały z ochrony amerykańskich myśliwców startujących z lotniskowców. Potem przejmowały je maszyny izraelskie.
      W ciągu miesiąca Izrael otrzymał tą drogą sprzęt wartości niemal miliarda dolarów. Była to nie tylko broń i amunicja, ale także czołgi, myśliwce, systemy radarowe i wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych i przeciwpancernych. Państwo żydowskie przejęło inicjatywę w wojnie.

      Amerykański czołg M-60 Patton na jednym z izraelskich lotnisk.

      Izraelczycy postanowili przeprowadzić śmiałą operację mającą na celu okrążenie wojsk egipskich na wschodnim brzegu kanału i zniszczenie baterii rakiet przeciwlotniczych na brzegu zachodnim. Zadanie wydawało się być niewykonalne. Wzdłuż kanału Egipcjanie rozlokowali ponad 100 tysięcy żołnierzy i 1000 czołgów. Byli dobrze okopani i chronieni przez pola minowe. Zadanie przedarcia się przez egipską linię i uchwycenia przyczółku na zachodnim brzegu kanału otrzymał generał Ariel Szaron (późniejszy premier Izraela) dowódca 143. Dywizji Pancernej.
      Szaron postanowił zaatakować Egipcjan w najsłabszym punkcie, na styku 2. i 3. Armii, nieco na północ od Wielkiego Jeziora Gorzkiego. W nocy z 15 na 16 października doszło do niezwykle krwawych walk w rejonie tzw. Chińskiej Farmy – dawnej egipskiej stacji rolniczej obecnie zamienionej w bastion. Izraelscy żołnierze walcząc często wręcz zdołali dotrzeć do brzegu Kanału Sueskiego. Na drugą stronę na pontonach przeprawili się komandosi i uchwycili przyczółek, którego bronili przez cały następny dzień. Saperzy przerzucili przez kanał mosty pontonowe, przez które izraelskie czołgi wjechały do Egiptu, odcinając w ten sposób niemal 100 tysięcy egipskich żołnierzy na Synaju.

      Izraelski czołg przekracza Kanał Sueski po moście pontonowym.

      Wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych Dźwina i Kub zostały zniszczone i izraelskie siły powietrzne odzyskały pełną kontrolę nad bliskowschodnim niebem.
      Anwar Sadat znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Jego armie na wschodnim brzegu kanału były odcięte, a izraelskie czołgi zbliżały się do Kairu.
      22 października 1973 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ wezwała wszystkie strony konfliktu do zawieszenia broni na 12 godzin. Jeszcze tego samego dnia ogłoszono je na froncie egipsko-izraelskim, a dnia następnego na froncie syryjskim.
      Zawieszenie broni nie było jednak ściśle przestrzegane przez żadną ze stron. Egipcjanie nadal atakowali izraelskie pozycje, a Żydzi w odwecie okrążyli Suez.
      Do konfliktu ponownie wmieszały się oba supermocarstwa. Radzieckie samoloty zwiadowcze przeleciały nad strefą Kanału Sueskiego i odkryły, że Izraelczycy nadal posuwają się na południe. Leonid Breżniew zagroził USA, że jeśli nie zmuszą Izraela do przestrzegania zawieszenia broni to Związek Radziecki przeprowadzi interwencję zbrojną w regionie. Richard Nixon odpowiedział postawieniem strategicznych sił nuklearnych w stan podwyższonej gotowości bojowej i skierowaniem lotniskowców na Bliski Wschód. W Forcie Bragg w Karolinie Północnej na pokłady transportowców zaczęli wchodzić spadochroniarze 82. Dywizji Powietrznodesantowej.
      Breżniewowi zrzedła mina, bowiem nie spodziewał się tak ostrej reakcji. Zamiast eskalować konflikt zmusił egipskiego prezydenta do podpisania zawieszenia broni. Wojna dobiegła końca. Poległo ogółem około 11 tysięcy żołnierzy – 2,5 tysiąca Izraelczyków i 8,5 tysiąca Syryjczyków i Egipcjan.
      Zaskakujące jest jak odebrały wynik konfliktu społeczeństwa państw biorących w nim udział. Izraelczycy, którzy z militarnego punktu widzenia odnieśli bezdyskusyjne zwycięstwo uważają Wojnę Jom Kippur za… ogromną klęskę. Świadomość tego, jak niewiele brakowało, by ich kraj zniknął z powierzchni Ziemi okazała się szokująca. Obwiniali ministra obrony Mosze Dajana i premier Goldę Meir o zignorowanie sygnałów poprzedzających wojnę i słabe do niej przygotowanie. Powołana została specjalna komisja, która miała za zadanie ocenić działania podjęte przed wojną oraz podczas jej trwania. Jej raport był druzgocący i w efekcie najwyżsi dowódcy armii i wywiadu wojskowego stracili pracę. Premier Golda Meir wraz z całym rządem podała się do dymisji.
      W krajach arabskich zaś klęska w tej wojnie została uznana za… wielkie zwycięstwo. Do dzisiaj w Egipcie 6 października, czyli rocznica jej wybuchu jest świętowany jako Dzień Wojska.
      Krwawa wojna zrodziła w perspektywie cenny owoc w postaci bliskowschodniego procesu pokojowego. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęła się konferencja pokojowa w Genewie, na której omówiono sprawę zwrotu Półwyspu Synaj Egiptowi i poruszono kwestię palestyńską. Wojska izraelskie wycofały się z Egiptu i wynegocjowano wymianę jeńców.
      Cztery lata później doszło do niezwykłego wydarzenia – egipski prezydent Anwar Sadat jako pierwszy arabski przywódca w historii złożył oficjalną wizytę w Izraelu. Spotkał się z przywódcami państwa żydowskiego i przemawiał w Knessecie.
      Gest ten przypłacił życiem. Islamscy fanatycy sprzeciwiający się porozumieniu z Izraelem zamordowali go 6 października 1981 roku podczas defilady z okazji 8. rocznicy wybuchu Wojny Jom Kippur.
      W kwietniu 1982 roku ostatnie izraelskie oddziały wycofały się z Półwyspu Synaj. Wzgórza Golan do dzisiaj pozostają terenem spornym i są obsadzone przez ONZ-owskie siły pokojowe.

      Przeczytaj także:
      Operacja „Opera”, czyli rajd na reaktor

      Simon Dunstan, The Yom Kippur War, Osprey Publishing, 2007.
      20th Century Battlefields – 1973 Yom Kippur War,, Dostęp 20.01.2013.
      Wojna Jom Kippur,, Dostęp 20.01.2013.
      Piotr Burda, Polska i Izrael oczyma Aleksa Dancyga, Gazeta Wyborcza, 8.10.2008.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Nauka to potęgi klucz
      22 January 2013

      Wielu z czytelników pamięta szalone lata 90te i początki puchnięcia bańki edukacyjnej. Jeszcze kilka lat po upadku komuny bezrobocie wśród magistrów wynosiło parę procent, gdy reszta populacji powoli poznawała smak beznadziejnego 20% czy 30% bezrobocia. Mówiło się wtedy skończ dowolną wyższą uczelnię, a o pracę nie będziesz musiał się martwić. Spotykałem się też z ciekawym powiedzeniem ucz się, a nie będziesz musiał pracować. W domyśle – przy łopacie lub na roli, jak tatko – takim ludziom siedzenie za biurkiem nie kojarzy się z ciężką pracą, tylko z wakacjami.

      Całkowite szaleństwo nastało kilka lat później, gdy na rynek pracy zaczynały wchodzić roczniki wyżu demograficznego, a granice nie były jeszcze szeroko otwarte. Edukacja wydawała się jedyną formą ucieczki przed bezrobociem, a że nie każda głowa wytrzymywała nadmiar wiedzy technicznej, powodzeniem cieszyły się kierunki ‘humanistyczne’. Powstawały Wyższe Szkoły Tego i Owego, Akademie Lansu i Bounce’u, czy Podyplomowe Szkoły Ogrodnictwa i Naleśnictwa.

      Zresztą gdyby nawet kadra naukowa była w stanie przerobić 100% maturzystów na inżynierów i tak by niczego to nie zmieniło. Rachityczna polska gospodarka nie była i nie jest w stanie wchłonąć wystarczająco dużo chętnych do pracy. I nie ma tu co wierzyć w bajki o braku wykwalifikowanych rąk do pracy. Byłem zaangażowany w wystarczającą ilość rekrutacji, by wiedzieć, że oferując przyzwoite wynagrodzenie da się znaleźć dowolnego pracownika. Płacz słychać wtedy, gdy chce się ‘oszczędzać’ i szuka się frajera na odpowiedzialne miejsce pracy. Niestety, wykwalifikowani pracownicy rzadko są frajerami i jeszcze rzadziej będą pracować za minimalne wynagrodzenie.

      Najgorsze jest to, jak bardzo egoistycznie podeszła do tego problemu młodzież. Skoro zagrożenie bezrobociem jest zauważane masowo, to na tym fundamencie dałoby się zbudować ruch społeczny, który tak nacisnąłby na polityków i ich szefów, że podjęto by w końcu jakieś kroki zaradcze. Zamiast tego każdy stara się przepchać się jak najbliżej koryta, bez zważania na resztę. Aby dobrze to zrozumieć wyobraźmy sobie jakieś dobro, występujące w handlu w ilości niewystarczającej, jak na przykład kiełbasa w PRL. Można zrobić strajk czy dążyć do obalenia ustroju, a można się przepychać łokciami przed wejściem do sklepu mięsnego. Tylko ta pierwsza strategia może być skuteczna, druga absolutnie się nie sprawdza, niezależnie czy chodzi o deficytową wędlinę czy o deficytowe miejsca pracy. Winą w obu przypadkach jest chory system.

      Widać pewne wyraźne podobieństwa amerykańskiego i polskiego rynku pracy. Najwyraźniej pewne procesy występują globalnie – niezależnie czy rozpatrujemy je jaki procesy społeczne czy zjawiska ekonomiczne. W Ameryce widać ten sam owczy pęd do ‘wiedzy’, jako efekt świadomości realiów i lęku przed bezrobociem.Widać te same absurdy ślepych uliczek edukacji – wypuszcza się absolwentów totalnie niezdatnych do jakiejkolwiek pracy (słynny kierunek studiów communication – bynajmniej nie telecommunication). Wypuszcza się też absolwentów w ilościach totalnie nieadekwatnych do potrzeb rynku pracy – można tu przytoczyć słynną masową produkcję bezrobotnych prawników.

      Wszystko to podlane jest sosem konsumpcjonizmu i zadłużania się. Hollywood rocznie wypuszcza dziesiątki filmów pokazujących wyidealizowane życie studenta. Pokaże się trochę cycka, trochę pijackich imprez, życie w bractwach … Wszystkie te American pie, Legally blonde … to nie ma nic wspólnego z prawdziwym życiem. Jakoś żaden reżyser nie potrafi pokazać w śmieszny sposób, jak bardzo zadłużeni są absolwenci oraz jak się mają koszty edukacji na tle inflacji czy wynagrodzeń:

      Może nie jestem na bieżąco z polskimi mediami, ale jakoś nie trafiłem na krytyczną ocenę tego stanu rzeczy w polskim Youtube. Jest za to sporo fajnych treści w amerykańskim Internecie, na przykład Peter Schiff pytający pracowników dzielnicy uciech Nowego Orleanu o posiadane wykształcenie wyższe:

      Tak, to już koniec marzeń o wysokiej konsumpcji i życiu opartym na karierze w korpo. Nie ma przyszłości dla schematu liceum – studia – korpo – emerytura. Korpo nie przyjmuje już absolwentów jak w latach 70 w USA, to nie ten sam świat. Nie będzie też emerytur – korpo nie oferuje już emerytalnych programów pracowniczych, państwowe systemy rzężą ostatkiem sił, a obywatele zamiast oszczędzać na własną starość wydają kasę na podatki i odsetki od kredytów.

      W niedalekiej przyszłości w wielkim stylu powrócą rodziny trzypokoleniowe. Jeżeli emerytury są niskie to dziadkowie nie są w stanie utrzymać samodzielnie nieruchomości. Z kolei zadłużeni rodzice nie mogą sobie pozwolić na finansowanie przedszkoli i jedzenie ‘na mieście’, skoro ledwo dopinają budżet domowy – tymi usługami tradycyjnie zajmowali się seniorzy. Najmłodsze pokolenie nawet po osiągnięciu dorosłości musi zostać z rodzicami – 50% bezrobocie młodzieży, staże czy prace za stawki minimalne nie dają możliwości usamodzielnienia się. To już widzimy na świecie, a jest to dopiero początek nadciągającej fali powrotu do przetrenowanego modeli rodziny.

      Skoro nie da się za wiele zmienić, można się chociaż trochę pośmiać:

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Génération Identitaire Distributes Food to Homeless People, but Only Indigenous French
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 22:12

      Too French to get housing

      Génération Identitaire, the French nationalist youth movement that made international headlines by occupying the roof of a mosque in Poitiers, has launched a campaign to distribute food to homeless people, but only if they are of indigenous French stock. Under the name Génération Solidaire, the action is already underway in Lyon and will soon be rolled out across France.

      The movement claims that indigenous French people are discriminated against in formal and informal ways if they apply for social assistance. Multicultists have denounced the action in hysterical terms.

      A group called Collectif 69 said:

      We will not allow these fascist groups to aggravate the division between the inhabitants of our cities.

      …In any case, the Rhône town council will have no choice but to ban this illegal distribution which also risks provoking disturbances to public order.

      Sources: Génération Identitaire Lyoncapitale.frjava*****:icon(‚:oops:’)
      Knights Templar HQ in Cordoba?
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 16:32

      I came across this when I was walking around Cordoba. It’s a Knights Templar seal: Sigillum Militum Xpisti (Seal of the Army of Christ). Mucho strange. No idea what lies behind the shutter. I’ll need to go back and find out some time. Maybe they have some cool equipment or training for me?

      Danish cartoon calls Iranian president Mahmoud Ahmadinejad a monkey
      Nicolai Sennels
      wtorek, 23:49
      Danmark are famous for our export of bacon and cartoons ridiculing Islam and its leaders. Here is one more, this time from the newspaper Jydske Vestkysten, January 21 2013:

      „Ayatollah to Ahmadinejad: „Have a nice trip”. Below the picture: „Iran wants to send a monkey into space!””
      Spanish Artist Receives Threats After Eating Koran
      Cheradenine Zakalwe
      wtorek, 23:40java*****:icon(‚:oops:’)

      The Navarran artist Abel Azcona, international exponent of performance art, is receiving threats because of his work „Eating a Koran”, in which he eats pages from the book sacred to Muslims.

      The piece forms part of an invetigation project initiated during a residency on the topic of religious fundamentalism and the need to „nourish ourselves with fiction, lies and fear”. Specifically, this project consists of an installation, a performance and a video work, in which the artist eats a copy of the Koran over eight hours as a critique of religious radicalism. „I believe in freedom of expression, provocation and artistic freedom, and I will certainly continue doing so today, tomorrow and always,” comments Abel Azcona, who has been threated by anonymous letters, emails and SMS.

      „I believe in art as a critical tool and to create debate about the politics of identity”, adds the Navarran artist, who has received criticism ever since he started in performance art, „but they will never change my way of thinking and working; what’s more, the threats clarify my path, and I know that I am in the right.” For that reason he will go on using art „as a critical weapon for whoever wants to feel it and listen to it.”

      Source: H/T: Maria José

      Netherlands: Enrichment in Action in Eindhoven
      Cheradenine Zakalwe
      wtorek, 22:57java*****:icon(‚:oops:’)

      Two youths aged 15 and 17 have reported to the police after security camera footage showing a gang of eight young men beating up a man in Eindhoven went viral. The two youths are said to be from Belgium, local television station Omproep Brabant said. The broadcaster aired the footage as part of a regional crime show on Monday, after which it was picked up on social media networks. The apparently unprovoked attack took place on January 4. The 22-year-old victim was hit and kicked by several of the eight-strong group after they marched down the street on ‚a war footing’. He suffered severe concussion and injuries to his mouth and jaw. Police spokesman Jordi Cebrian described the attack as ‚cowardly’ and said more arrests will now follow.

      Source: Dutchnews
      Italy: Paki Asylum Seeker Attacks Italian Girlfriend Because She Takes Name of Allah in Vain
      Cheradenine Zakalwe
      wtorek, 14:01java*****:icon(‚:oops:’)

      It happened in Ragusa, in Sicily, a city classified as part of global heritage by UNESCO thanks to its baroque architecture, and which distinguished itself especially in history by chasing out the Arab occupiers in 1090, with the aid, according to legend, of Saint George descended from the sky.

      On Wednesday night, a woman, described by local journalists as „a 32-year-old Ragusan” received a visit in her home from her „fiancé”, Amran Jhah Syed Ali, a 23-year-old unemployed Pakistani asylum seeker. The Paki had arrived with a friend from Chad to watch a film on the television. They took advantage of the opportunity to empty a bottle of vodka between them.

      This touching scene of multi-ethnic fraternisation was brutally interrupted when the Italian woman pronounced the name of Allah in vain. Her „fiancé” then attacked her after having broken the vodka bottle in fury. The Chadean, who tried to calm him down, was injured in the hand.

      The woman took refuge in her bedroom, where she locked herself in and called the carabinieri for help, at around 1 am, while the fiancé tried to break the door down.

      When they arrived, the carabinieri noted that the two immigrants were in a state of intoxication and that the furniture in the flat had been devastated. The Paki had also injured himself in the hand, either when breaking the bottle or punching the door. An ambulance took him to the emergency ward with the Chadean. The Italian woman, still in shock, went to stay with a friend.

      But the night continued to be agitated for everyone. Once his had been treated, the Paki then started looking for his fiancée. He went to the house of the friend where his shouting forced the carabinieri to intervene again, at 3 am. „A patrol brought the individual, visibly agitated and still under the effects of alcohol, to the asylum seeker community centre”.

      „But this second intervention still was not enough to bring the foreigner to his sense,” who went to the friend’s house again and smashed in the front door with a large rock. Two cars of carabinieri came to the rescue. The Paki was finally arrested, not without difficulty, and he was placed in handcuffs, after which he attacked one of the officers and fought to the ground with him. He was placed in provision detention in Ragusa prison.

      Amran Jhah Syed Ali was charged with resistance and violence to an agent of public order, assault and wounding, aggravated threats, damage to property.

      Among the local newspapers, the Gazetta Iblea had the headline : „Paki handcuffed in the name of Allah”. The Corriere di Ragusa is more de*****ive : „He attacked his fiancée who pronounces the name of Allah in vain”. Insula Report (screenshot above) is more balanced and without doubt more exact: „Rage in the name of Allah and vodka”

      Source: Novopress

      Council of Europe Considers Ban on ‚Extremist’ Members
      Cheradenine Zakalwe
      wtorek, 12:51
      The parliamentary assembly of the Strasbourg-based Council of Europe is considering a ban on some of its far-right members if they are affiliated with parties that are “neo-Nazi, racist and anti-Semitic”.

      Eleni Zaroulia, a deputy from the Golden Dawn party in Greece and her Hungarian colleague Tamás Gaudi Nagy, from the far-right Jobbik party, could see their accreditation withdrawn under challenges launched yesterday (21 January).

      Italian MP Fiamma Nirenstein accused both members of belonging to political parties which were “racist and anti-semitic” and that the values of these parties were in conflict with the Council of Europe’s ideals and principles (see background).

      The challenges were supported by at least 10 members of the Council of Europe’s Parliamentary Assembly.

      “Ms Zaroulia has said in her country’s Parliament that the immigrants were sub-humans who invaded her homeland and spread diseases,” said Nirenstein, as quoted by Reuters. „Mr Gaudi Nagy has told his Parliament that there was a list of Jews representing a threat to national security, and who were exploiting the Holocaust to dominate the world.”

      The Assembly’s Committee on Rules of Procedure, Immunities and Institutional Affairs will now meet to consider both challenges.

      Under Assembly rules, the committee could ratify the credentials or not to ratify them. It could also to ratify the credentials but restrict the two lawmakers’ right of participation or representation in the Assembly and its bodies.

      Both members continue to sit provisionally in the Assembly until a decision is reached.

      The nomination of both members to the Assembly’s Committee on Equality and Non-Discrimination, as well as Nagy’s membership of the Committee on Legal Affairs and Human Rights, were also challenged by French legislator Arlette Grosskost.

      Under Council rules, disputed committee nominations are forwarded by the president of the Assembly to the national delegation concerned. If confirmed proposals or new proposals are disputed, the Assembly votes on the matter.

      Internal controversy

      The challenge is not supported by everyone in the Assembly, including Assembly President Jean-Claude Mignon of France, who said the pair had been elected following what has been considered democratic elections.

      “It is not the job of the Assembly [PACE] to tell the Hungarians or the Greeks ‘You voted correctly’, or ‘You didn’t vote correctly,” he was quoted as saying.

      This is not the first time that representatives of extremist parties have made it to the Parliamentary Assembly, said Andrew Cutting, the Council of Europe’s media officer in Brussels.

      Lessons learned

      The most recent similar case was in 2004, when the entire delegation from the then-Serbia and Montenegro was challenged because one of its members came from a party whose leader was facing trial at the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY).

      At that time, the Assembly decided today that it “cannot but ratify the credentials of the parliamentary delegation of Serbia and Montenegro”, because the failure to do so would would “punish the democratic forces in Serbia and Montenegro represented in its national delegation”.

      After that case, the Council of Europe changed its rules to allow individual parliamentarians to be challenged, rather than the entire national delegation.

      Source: EurActiv

      European „democracy” is much like the one they have in Iran. It’s not a democracy at all. It’s a theocracy. In Iran, the religion is Islam. In Europe, it’s human rights. In both cases, whether democratic policies can be implemented or representatives can assume their office is determined by the degree to which they conform with the written rules of the religion.
      Necla Kelek: „Social Science Research in Germany is Totally Ideologised”
      Cheradenine Zakalwe
      poniedziałek, 23:13java*****:icon(‚:oops:’)

      Necla Kelek is a Turkish immigrant who grew up in Germany. She has written books criticising various aspects of Islamic and Turkish culture and describing the barriers they create to successful integration in Germany. Because she is non-European herself, she is immunised against accusations of racism. So the multicultists strive to find other grounds to criticise her.

      Patrick Bahners, until 2011 features editor of the „FAZ” [Frankfurter Allgemeine Zeitung, a major German newspaper], and the German historian Wolfgang Benz have written books against you and other „Islam critics”. And already in 2006, 60 immigration researchers protested publicly against your book „The Lost Sons”: they said you worked unscientifically and generalised in an impermissible way . . .

      If using the same working methods I had said that immigrants were oppressed, they wouldn’t have anything unscientific about it at all, I believe. It’s the result that doesn’t suit them! For my book „The foreign bride” about forced marriages, I spoke with 40 to 50 women who had been married into Germany, read innumerable books and conducted research. For „The Lost Sons” I did interviews with men in prison for two years and conducted analysis. What I say, I prove. However I am an independent author and have no academic institute backing me up, nor would I be able to …

      What does that mean, you wouldn’t be able to?

      The protest of the 60 immigration researchers was organised by my former PHD supervisor! In my PHD work I had found that Islam still created obstacles to immigration in the third generation. She said that’s not right, it is only temporarily strict then it sorts itself out. That seemed, ultimately, to be plausible to me. When, after further research, I came to different conclusions and presented them publicly, I was finished as far as she was concerned.

      Could you not have tried at another university?

      Social science research in Germany is totally ideologised. The consensus is that society has failed to integrate people. If there are problems with immigrants, for them there must be social reasons for it. To describe culture as a determining factor is taboo for them. And it keeps getting worse. Iranian, Turkish, German students tell me that they are immediately mobbed when, for example, they want to do research about family structures: for questions like „Are honour killings symptomatic? Is there a compulsion to get married, where does that come from historically?” they don’t find any professors.

      Source: Die Presse Via: EuropeNews

      Rotherham: Muslims Harass Old Woman to Try and Drive Her Out of Her Home
      Cheradenine Zakalwe
      niedziela, 22:32

      This is a pattern of behaviour that has been described repeatedly by Europeans living in Muslim-colonised areas: the Muslims harass the Europeans to try and drive them out of their home so they can purchase it and islamise the areas further. Here is a previous account of a different but similar case here. The video above is from the BNP and shows a first-person account of the harassment in Muslim-enriched Rotherham.

      Source: BNP

      Let’s not forget that Rotherham’s MP is the recently disgraced (again) Denis Matyjaszek, who calls himself Denis MacShane, and who I call Denis MacShame. In the 1970s, MacShame was responsible for bringing in the NUJ Guidelines on Race Reporting, which instituted systematic censorship of stories that case third-world immigrants or their descendants in a negative light. Brutalised British people, like the old woman above, or like the teenage girls who have been victims of Muslim grooming in Rotherham, are the inevitable consequence of the long-term suppression of information and free discussion. It somehow seems poetically, and tragically, fitting, that the consequences of MacShane’s own past folly and wickedness should be visited upon him and those who elected him.
      Leading Belgian Businessman Expresses Fears About Islamisation
      Cheradenine Zakalwe
      niedziela, 12:25java*****:icon(‚:oops:’)

      Two things about this interview are especially notable. The first is that the person being interviewed, George Jacobs, is part of the Establisment: IMF economist, banker, industrialist. The second is that his remarks were completely unprompted. The interview wasn’t about this topic. It was generally about economic affairs. Then, suddenly, he wanders off and starts talking about islamisation.

      When you look at our society, what prompts the most reflections in you?

      In Belgium, it’s the change in demographics that worries me. I’m totally in favour of the opening of our borders and see a positive aspect to immigration, but I am struck by the difference in the cultures which currently make up our society. I am afraid that we are not succeeding in with this integration in a world where we have to integrate.

      You are thinking mainly of the islamisation of Brussels?

      Many Islamists are worried about their extremism. That worries me. We have become a soft civilisation in general, and thus also in the face of islamisation! If we are soft faced with people who arrive with a force of conviction and ready to do anything in the name of irrationality… it’s dangerous, because nothing can stop irrationality. A Muslim burgomeister does not bother me as long as the cultures understand one another and we do not withdraw from politics because they are there. Too often, we withdraw when confronted by them…

      Specifically, what risk do you see?

      I fear for the future of western Europe if it doesn’t succeed in integrating the new cultures, as the USA has done. The risk is of an imbalance, as much because of the retreat of the first as the aggressiveness of the second in their will to have the last word.

      Source: La Libre

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Nauka to potęgi klucz
      Przemysław Słomski
      wtorek, 00:07

      Wielu z czytelników pamięta szalone lata 90te i początki puchnięcia bańki edukacyjnej. Jeszcze kilka lat po upadku komuny bezrobocie wśród magistrów wynosiło parę procent, gdy reszta populacji powoli poznawała smak beznadziejnego 20% czy 30% bezrobocia. Mówiło się wtedy skończ dowolną wyższą uczelnię, a o pracę nie będziesz musiał się martwić. Spotykałem się też z ciekawym powiedzeniem ucz się, a nie będziesz musiał pracować. W domyśle – przy łopacie lub na roli, jak tatko – takim ludziom siedzenie za biurkiem nie kojarzy się z ciężką pracą, tylko z wakacjami.

      Całkowite szaleństwo nastało kilka lat później, gdy na rynek pracy zaczynały wchodzić roczniki wyżu demograficznego, a granice nie były jeszcze szeroko otwarte. Edukacja wydawała się jedyną formą ucieczki przed bezrobociem, a że nie każda głowa wytrzymywała nadmiar wiedzy technicznej, powodzeniem cieszyły się kierunki ‘humanistyczne’. Powstawały Wyższe Szkoły Tego i Owego, Akademie Lansu i Bounce’u, czy Podyplomowe Szkoły Ogrodnictwa i Naleśnictwa.

      Zresztą gdyby nawet kadra naukowa była w stanie przerobić 100% maturzystów na inżynierów i tak by niczego to nie zmieniło. Rachityczna polska gospodarka nie była i nie jest w stanie wchłonąć wystarczająco dużo chętnych do pracy. I nie ma tu co wierzyć w bajki o braku wykwalifikowanych rąk do pracy. Byłem zaangażowany w wystarczającą ilość rekrutacji, by wiedzieć, że oferując przyzwoite wynagrodzenie da się znaleźć dowolnego pracownika. Płacz słychać wtedy, gdy chce się ‘oszczędzać’ i szuka się frajera na odpowiedzialne miejsce pracy. Niestety, wykwalifikowani pracownicy rzadko są frajerami i jeszcze rzadziej będą pracować za minimalne wynagrodzenie.

      Najgorsze jest to, jak bardzo egoistycznie podeszła do tego problemu młodzież. Skoro zagrożenie bezrobociem jest zauważane masowo, to na tym fundamencie dałoby się zbudować ruch społeczny, który tak nacisnąłby na polityków i ich szefów, że podjęto by w końcu jakieś kroki zaradcze. Zamiast tego każdy stara się przepchać się jak najbliżej koryta, bez zważania na resztę. Aby dobrze to zrozumieć wyobraźmy sobie jakieś dobro, występujące w handlu w ilości niewystarczającej, jak na przykład kiełbasa w PRL. Można zrobić strajk czy dążyć do obalenia ustroju, a można się przepychać łokciami przed wejściem do sklepu mięsnego. Tylko ta pierwsza strategia może być skuteczna, druga absolutnie się nie sprawdza, niezależnie czy chodzi o deficytową wędlinę czy o deficytowe miejsca pracy. Winą w obu przypadkach jest chory system.

      Widać pewne wyraźne podobieństwa amerykańskiego i polskiego rynku pracy. Najwyraźniej pewne procesy występują globalnie – niezależnie czy rozpatrujemy je jaki procesy społeczne czy zjawiska ekonomiczne. W Ameryce widać ten sam owczy pęd do ‘wiedzy’, jako efekt świadomości realiów i lęku przed bezrobociem.Widać te same absurdy ślepych uliczek edukacji – wypuszcza się absolwentów totalnie niezdatnych do jakiejkolwiek pracy (słynny kierunek studiów communication – bynajmniej nie telecommunication). Wypuszcza się też absolwentów w ilościach totalnie nieadekwatnych do potrzeb rynku pracy – można tu przytoczyć słynną masową produkcję bezrobotnych prawników.

      Wszystko to podlane jest sosem konsumpcjonizmu i zadłużania się. Hollywood rocznie wypuszcza dziesiątki filmów pokazujących wyidealizowane życie studenta. Pokaże się trochę cycka, trochę pijackich imprez, życie w bractwach … Wszystkie te American pie, Legally blonde … to nie ma nic wspólnego z prawdziwym życiem. Jakoś żaden reżyser nie potrafi pokazać w śmieszny sposób, jak bardzo zadłużeni są absolwenci oraz jak się mają koszty edukacji na tle inflacji czy wynagrodzeń:

      Może nie jestem na bieżąco z polskimi mediami, ale jakoś nie trafiłem na krytyczną ocenę tego stanu rzeczy w polskim Youtube. Jest za to sporo fajnych treści w amerykańskim Internecie, na przykład Peter Schiff pytający pracowników dzielnicy uciech Nowego Orleanu o posiadane wykształcenie wyższe:

      Tak, to już koniec marzeń o wysokiej konsumpcji i życiu opartym na karierze w korpo. Nie ma przyszłości dla schematu liceum – studia – korpo – emerytura. Korpo nie przyjmuje już absolwentów jak w latach 70 w USA, to nie ten sam świat. Nie będzie też emerytur – korpo nie oferuje już emerytalnych programów pracowniczych, państwowe systemy rzężą ostatkiem sił, a obywatele zamiast oszczędzać na własną starość wydają kasę na podatki i odsetki od kredytów.

      W niedalekiej przyszłości w wielkim stylu powrócą rodziny trzypokoleniowe. Jeżeli emerytury są niskie to dziadkowie nie są w stanie utrzymać samodzielnie nieruchomości. Z kolei zadłużeni rodzice nie mogą sobie pozwolić na finansowanie przedszkoli i jedzenie ‘na mieście’, skoro ledwo dopinają budżet domowy – tymi usługami tradycyjnie zajmowali się seniorzy. Najmłodsze pokolenie nawet po osiągnięciu dorosłości musi zostać z rodzicami – 50% bezrobocie młodzieży, staże czy prace za stawki minimalne nie dają możliwości usamodzielnienia się. To już widzimy na świecie, a jest to dopiero początek nadciągającej fali powrotu do przetrenowanego modeli rodziny.

      Skoro nie da się za wiele zmienić, można się chociaż trochę pośmiać:

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      O prywatności i wykazie więźniów (za oceanem rzecz jasna)
      Oceń wpis

      Tytułem ciekawostki i zwrócenia uwagi na nieuniknione różnice między systemami prawnymi (aż trudno w to uwierzyć, jak wielu P.T. Czytelników ma w zwyczaju przekładać to co wiedzą o prawie zamorskim na prawo polskie): w takich Stanach Zjednoczonych, gdzie nie dorobili się jednolitego ustawodawstwa federalnego poświęconego prywatności i ochronie danych osobowych — fundamentem myślenia o prawie do prywatności jest wyrok Sądu Najwyższego w sprawie Roe vs. Wade z 1973 roku, a poza tym jest sporo prawa regulującego szczegółowe zagadnienia, a to na przykład:

      The Privacy Act of 1974 (odnosi się do zasad przetwarzania danych zebranych przez agencje federalne),
      The Privacy Protection Act z 1980 roku (federalna ustawa mówiąca raczej o wolności prasy i słowa, niż prywatności samej w sobie),
      The Right to Financial Privacy Act (będąca odpowiedzią Kongresu na wyrok Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono, że klienci amerykańskich instytucji finansowych nie mieli prawidłowo zagwarantowanej ochrony ich danych; warto dodać, że podobne postanowienia pojawiają się w Gramm-Leach-Billey Act z 1999 roku);
      The Electronic Communications Privacy Act z 1986 roku (zakazująca stosowanie bezprawnych podsłuchów oraz chroniąca dane użytkowników zgromadzone przez usługodawców, wzmocniona przez Stored Communications Act — polecam ciekawą analizę „afery” generała Petraeusa na EFF dającą odpowiedź na pytanie jakim to cudem FBI mogła bezkarnie szpiegować szefa CIA);
      The Video Privacy Protection Act (federalna ustawa nakazująca wypożyczalniom filmów utajnianie list preferencji swoich klientów — ciekawostką może być, że prawo zostało uchwalone w odpowiedzi na utrącenie kandydatury sędziego Borka do amerykańskiego Sądu Najwyższego);
      The Drivers Privacy Act z 1994 roku, zgodnie z którą zakazane jest ujawnianie danych z rejestrów posiadaczy praw jazdy (pamiętajmy, że to najważniejszy dokument w kieszeni każdego Amerykanina!);
      Childrens’ Online Privacy Act (federalna COPPA z 1998 roku chroniąca prywatność dzieci w internecie);
      Children’s Internet Protection Act (CIPA) z 2000 roku (nakładająca na szkoły podstawowe i biblioteki obowiązek filtrowania treści dostępnych dla dzieci w ich sieciach internetowych);
      Online Privacy Protection Act (prawo stanu Kalifornia z 2003 roku, nakładająca na firmy internetowe obowiązki w zakresie ochrony prywatności użytkowników — skądinąd mam wrażenie, że właśnie temu prawu zawdzięczamy dotychczasową popularność rozmaitych polityk prywatności w Polsce — bo się ludzie napatrzyli na stronki powstałe w Krzemowej Dolinie; a dlaczego „dotychczasową”, to może wyjaśnię jutro albo kiedy indziej 😉
      no i jeszcze np.: COPA z 2009 (Child Online Protection Act, która upadła po przeszło dekadzie zmagań w Kongresie i sądach — sama zresztą będąca odpowiedzią na uchylenie Communications Decency Act z 1996 roku), czy też nieistniejąca Internet Privacy Act.

      A tu — wreszcie dochodzę do tej ciekawostki — okazuje się, że na stronie Federal Bureau of Prisons można sobie sprawdzić… imię i nazwisko, wiek, lokalizację oraz datę planowanego zwolnienia z pudła… każdego więźnia osadzonego w więzieniu federalnym.
      Ot, właśnie na Polsacie leci jakiś szajs z Wesleyem Snipesem — a tu proszę, Wesley Trent Snipes, #43355-018, lat 50, czarny, siedzi w FCI McKean, a wyjdzie już 19 lipca 2013 roku.
      O proszę, a tu Bernie Madoff, #61727-054, planowana data zwolnienia… 14 listopada 2139 roku.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Obrażalski zabrania bluesa
      Dział Zagraniczny
      wczoraj, 09:45

      Podczas prawie czterech dekad działalności, “Pan Afryka” doprowadził do kilkudziesięciu zamachów stanu. Gdy nie chciał zostawiać śladów, zamiast wojska rządowego używał najemników. Co tydzień kontrolował przez telefon usłużnych sobie prezydentów i premierów. Za utrzymywanie ich bezpiecznie przy władzy, kazał im płacić haracz swojej własnej ojczyźnie – niektórzy z protegowanych oddali zagranicznym firmom wszystko poza powietrzem. Mistrz zakulisowych gier sam też umiał się odwdzięczyć: ostatni rezydent Pałacu Elizejskiego, który okazał mu łaskę, jeszcze po śmierci “Pana Afryki” dostał od jego dawnych faworytów miliony euro na kampanię wyborczą.

      Kim był człowiek, który ustalił politykę Paryża wobec dawnych afrykańskich kolonii, czym była i wciąż jest Francafrique, oraz dlaczego Francja osobiście interweniuje w Mali, chociaż miała tylko zapewnić szkolenia i wsparcie logistyczne – o tym wszystkim w najnowszym numerze tygodnika “Polityka”.

      Całej awantury by jednak nie było gdyby nie urażona ambicja pewnego wąsacza, któremu znudziło się imprezowanie.

      MNLAMarzenie tych panów się nie spełni, bo ich dawny kolega się obraził (Fot. Magharebia/Flickr)

      Październik 2011 r. W północnym Mali trwa wielkie zebranie Tuaregów. Przedstawiciele różnych ugrupowań separatystycznych i weterani wszystkich powstań od początku lat 90. łączą siły i jednoczą się w jedną silną grupę, która ma im wywalczyć upragnioną niepodległość – Narodowy Ruch Wyzwolenia Azawadu (fr: Mouvement National pour la Libération de l’Azawad, MNLA). Na spotkaniu pojawia się też mężczyzna z potężną brodą, który wzbudza poruszenie wśród innych zebranych. To Iyad Ag Ghali, bardziej znany jako “Lew Pustyni”, owiany wielką sławą dowódca kilku separatystycznych buntów. Bojownik zgłasza swoją kandydaturę na szefa nowej partyzantki. Ale po dłuższej naradzie kandydatura zostaje odrzucona – wielu Tuaregów razi coraz większy religijny radykalizm dawnego towarzysza. Jeszcze nie wiedzą, że tą decyzją sami podpisują na siebie wyrok.

      Trzydzieści lat wcześniej, Ag Ghali jeszcze nie ma brody, ale i tak wyróżnia się stylowym, nieco zawadiackim wąsem – wygląda jak tuareski Tom Selleck. Hipnotyzujące spojrzenie zawsze lekko przymkniętych oczu dodaje mu p uroku, większość kobiet nie pozostaje obojętna. Przyszły Lew Pustyni lubi ich towarzystwo, ale jest nieśmiały i małomówny. Żeby rozwiązać język i dodać sobie animuszu, sięga po alkohol. Szybko zyskuje sobie opinię ciężkiego imprezowicza, nie opuszcza zabawy przed świtem.

      Jeszcze szybciej zdaje sobie jednak sprawę, że na nic więcej nie ma co liczyć. Jako Tuareg nie ma szansy na karierę w zdominowanych przez czarnoskórą ludność władzach kraju. Syn wędrownego pasterza nie ma też za bardzo czego szukać w domu. Politycy z Bamako nie tylko ignorują jakiekolwiek prośby o inwestycje na północy kraju, ale w dodatku bezwstydnie ją okradają: podczas regularnie dotykających pustynny region klęsk głodu, przywłaszczają sobie pieniądze słane przez społeczność międzynarodową na zakup żywności. Organizacje humanitarne donoszą, że do zakładanych przez nich obozów, w których Tuaregowie mogliby znaleźć pomoc, dociera zaledwie część obiecanych sprzętów i zapasów. Dwudziestokilkuletni Ag Ghali postanawia więc poszukać szczęścia u sąsiadów.

      Na początku lat 80. Muamar Kaddafi przeżywa kolejną ideologiczną woltę. Tym razem Libijczyk chce zostać duchowym przywódcą wszystkich muzułmanów. Żeby wzmocnić swoją pozycję wśród niekoniecznie do niego przekonanych współwyznawców, tworzy Islamski Legion, międzynarodową bojówkę, która ma bronić spuścizny Mahometa z bronią w ręku. Ag Ghali trafia w jej szeregi, a pierwsze szlify zdobywa w praktyce, kiedy jego oddział zostaje wysłany do walki przeciw chrześcijanom w Libanie.

      Kiedy Legion zostaje rozwiązany w 1987 r., Tuareg nie zamierza przechodzić na emeryturę. Wraca do domu i już trzy lata później staje na czele pierwszego poważnego powstania, które stanie się potem inspiracją dla kolejnych pokoleń rewolucjonistów. Mimo to, po zaledwie sześciu miesiącach walk, Ag Ghali podpisuje z rządem rozejm. W 2006 r. powtórzy manewr: rozpocznie obiecującą rebelię tylko po to, żeby szybko ją wygasić. Wielu sfrustrowanych towarzyszy będzie mu zarzucać, że zrobił to wyłącznie dla korzyści osobistych. Bo w przerwach pomiędzy kolejnymi powstaniami, Lew Pustyni bardzo zbliżył się do rządu. Bamako wielokrotnie robiło go swoim przedstawicielem w negocjacjach z grupami, które później utworzyły Al-Kaidę Maghrebu Północnego, porywającą obcokrajowców na całej Saharze: od każdego wynegocjowanego okupu, Ag Ghali pobierał procent, który pozwolił mu zbudować małą fortunę. W 2007 r. rząd wysłał go nawet na placówkę dyplomatyczną do Arabii Saudyjskiej, gdzie pobierał sowitą pensję, chociaż oficjalnie nie miał żadnych obowiązków, a czas spędzał głównie w meczetach. Ostatecznie został wyrzucony z kraju przez Rijad, który oskarżył go o knucie spisku z miejscowymi ekstremistami.

      Tuareg przez ostatnie lata stawał się coraz bardziej radykalny. Dawno porzucił same wąsy dla obfitej brody, nawoływał do wprowadzenia szarijatu, o tradycyjnym w swoim ojczystym regionie sufizmie zaczął mówić, że to herezja. Partyzanci z MNLA chcieli dla siebie dużego, niepodległego państwa, w którym religia byłaby tylko częścią składową miejscowej tożsamości, a nie jej głównym filarem. Odmówili oddania przywództwa Ag Ghaliemu, a ten uniósł się honorem i postanowił zemścić.

      Kilka tygodni później, Lew Pustyni ogłasza, że właśnie założył własną partyzantkę Ansar Dine, Obrońców Wiary. I że jej głównym celem jest zaprowadzenie w kraju szarijatu, a do pomocy zaprasza wszystkich chętnych. Grupa, która zaczęła jako kilkusetosobowa bojówka, szybko zaczęła pęcznieć do kilkunastu tysięcy – ochotnicy napływali z całego regionu, szczególnie Algierii. MNLA nagle zorientowało się, że nie tylko nie przewodzi już powstaniu, ale nawet nie kontroluje Azawadu, którego niepodległość ogłosiła w kwietniu 2012 r. Islamiści siłą przejmowali władzę w zdobytych miastach, gdzie zaczęli siłą wprowadzać własne porządki. Ag Ghali zabronił piłki nożnej i uwielbianego kiedyś miejscowego bluesa. W czerwcu nacjonaliści i religijni radykałowie rzucili się sobie otwarcie do gardeł. Jedność została oficjalnie pogrzebana. Lew Pustyni był górą.

      Choć sam nie udziela wywiadów zagranicznym dziennikarzom, bo “nie chce rozmawiać z niewiernymi”, to jego rzecznik prasowy chętnie współpracuje z mediami, o ile tylko uda mu się złapać zasięg. Niedawno tłumaczył hiszpańskiemu dziennikowi “El Pais”, że chociaż Ansar Dine oficjalnie nie ma nic wspólnego z Al-Kaidą (jej odnoga jest w tej chwili drugą najpotężniejszą partyzantką religijną w Mali), to obie grupy mają wspólne cele i zawsze będą chętnie współpracować. Wielu dawnych towarzyszy uważa jednak, że ten oficjalny sojusz, to tylko kolejny wybieg ze strony Lwa Pustyni, który znowu gra na siebie. Dziesięć lat temu, kiedy już publicznie nawoływał do szarijatu, równocześnie gorąco odrzucał terroryzm i metody stosowane przez Osamę ben Ladena. W ujawnionej przez Wikileaks depeszy z 2007 r., amerykańska ambasada w Bamako informuje, że Ag Ghali odwiedził nawet placówkę, gdzie przekonywał dyplomatów, że Waszyngton powinien się silniej zaangażować w zwalczanie Al-Kaidy Północnego Maghrebu.

      Przywódcy MNLA nigdy nie chcieli maszerować na Bamako – ich celem było jedynie oderwanie swojego regionu od reszty kraju. Dopóki Tuaregowie trzymali się swojej strefy, mogli liczyć na międzynarodowe negocjacje, a nawet cichą akceptację istnienia, jak w podobnym przypadku Somalilandu. Ale Ansar Dine miało ambicję rozciągnąć swoją władzę na całe Mali. Atak grupy na południowe, położone niedaleko od stolicy miasto, dał Francuzom pretekst do wkroczenia. W ten sposób, urażone ambicje jednego Tuarega doprowadzają do pogrzebania snu o niepodległym Azawadzie. Który akurat tym razem już prawie był jawą.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Turkish Nationalists Attack NATO Troops
      Cheradenine Zakalwe
      dzisiaj, 07:33

      The Turks have showed us their quality yet again. This time they attack German troops sent to man missile batteries to defend Turkey against the possibility of a supposed attacked from Syria.

      Turkish police have broken up a violent mob in the port town of Iskenderun, after nationalist activists attacked three German soldiers.

      28 protesters from the Turkish Union of Youth have been detained.

      The ultra-nationalist group is known for throwing bags over the heads of NATO forces. It carries out the practice in protest at an incident during the 2003-4 Iraq war, in which US forces captured and hooded Turkish soldiers.

      Ilker Yucel, leader of the Turkish Union of Youth, says:

      “We will not allow foreign soldiers to walk freely in our country. We will continue to throw bags over soldiers. We just did and will continue to do so.”

      Germany, the Netherlands and the United States are each sending two Patriot missile batteries and up to 400 troops to Turkey, following a request from Ankara.

      The reinforcements are intended to protect the country from potential attack by neighbouring Syria.

      Source: Euronews

      74% of French Think Islam is Incompatible With French Society
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 18:41

      74% of the people polled by Ipsos think that Islam is an „intolerant” religion, incompatible with the values of French society. An even more radical figure, 8 out of 10 French people think that the Muslim religion seeks „to impose its way of life on others”.

      Source: Le Monde

      Curiously, almost exactly the same proportion of British people think almost exactly the same thing.

      Fewer than one in four British voters believes Islam is compatible with the British way of life, the UK’s first Muslim woman Cabinet Minister reveals today.
      Baroness Warsi will quote private police figures which show that more than half of race hate attacks in Britain are against Muslims as she condemns critics of Islam for peddling ‚hate’.

      Lady Warsi sparked huge controversy two years ago when she said Britain’s approach to Muslims has made Islamophobia acceptable at middle class dinner parties.
      But in a new speech today she accuses critics of Islam of being ‚un-British’ themselves by grouping ordinary Muslims with extremists.

      The Minister for Faith and Communities reveals stark polling conducted by YouGov which found that just 24 per cent of voters think Islam is compatible with being British, while more than half disagree. Only 23 per cent say Islam is not a threat to Western civilisation.

      Source: Daily Mail

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wpis gościnny: Sytuacja na światowym rynku paliw – cześć II
      Posted by Trystero in Ropa naftowa

      Kilka miesięcy temu czytelnik i komentator bloga, używający nicku XXX, zaproponował, że we wpisie gościnnym przedstawi swoje spojrzenie na światowy rynek paliw. Wpis gościnny urósł XXX-owi do takich rozmiarów, że musiał go podzielić na dwie części. Dziś publikuje drugą część (pierwsza znajduje się tutaj).

      Zapewne zauważycie, że wpis ma charakter polemiczny z poglądami Pana Andrzeja Szczęśniaka. Ze swojej strony udostępniam XXX miejsce na blogu by mógł przedstawić swoje poglądy na rynek ropy naftowej i w sprawie jego sporu z Panem Szczęśniakiem jestem w 100% neutralny.

      Wpis jest w 100% autorstwa XXX – nie miałem żadnego wpływu na jego treść i formę. Zachęcam do lektury. Trystero.


      Wpis jest kontynuacją I części znajdującej się tutaj. Jako, że na blogu Szczęśniaka pojawiła się w pewnej formie odpowiedź na tę pierwszą część zaczynam od jej skomentowania. Moja odpowiedź jest dość brutalna, a powody po temu są trzy – pierwszy: Szczęśniak ma w zwyczaju używać na swoim blogu w stosunku do swoich gości identycznych określeń jakie tu padną w stosunku do niego, drugi: jestem pewien, że po lekturze czytelnik przyzna mi rację, że Szczęśniak sobie na te wszystkie określenia zasłużył (a w każdym razie bardziej niż goście Szczęśniaka, których to Szczęśniak takimi epitetami regularnie obrzuca) i trzeci: Szczęśniak uznał, że w poprzedniej części go oczerniłem, bez wskazania nawet na czym niby to oczernienie miałoby polegać – skoro mimo łagodnego tonu poprzedniej części Szczęśniak uznał ją za oczerniającą i nie napisał nawet dlaczego, to czas skończyć z uprzejmościami.

      Najczęściej padające tu określenie pochodzi z poniższej dyskusji z blogu Szczęśniaka (jak w poprzedniej części: lewa strona dyskusja przed moderacją Szczęśniaka, prawa po niej):


      [Źródła: dyskusja, link i wykres]

      Jak widać powyżej Szczęśniak pisze o „kompromitującej niewiedzy” dyskutantów, a sam nie wie o istnieniu inflacji. Czy rzeczywiście zadłużenie Polaków jakoś zatrważająco wzrosło od 1995? Kilka danych ekonomicznych z Polski 1995 roku:

      Minimalne wynagrodzenie brutto: 285 zł
      Przeciętne wynagrodzenie brutto: 702,62 zł
      Uncja złota (wg kursu giełdowego): 875 zł
      Cena metra kwadratowego mieszkania: 897,50 zł (średnia cena „urzędowa” ustalana na podstawie nakładów poniesionych przez inwestorów na budowę wielomieszkaniowych budynków mieszkalnych, wyliczana dla celów określonych w ustawie o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych)
      No i na koniec w charakterze „wisienki na torcie” zdjęcie ze stacji benzynowej pochodzące z roku 1996 (a obok wykres z inflacją w Polsce):


      Niech teraz czytelnicy sami ocenią, kto wykazał się w temacie zadłużenia Polaków „kompromitującą niewiedzą” – Szczęśniak, czy goszczący na jego blogu Jan z Kanady.

      W ogóle totalna ignorancja w dziedzinie ekonomii systematycznie prezentowana u Szczęśniaka to temat na osobny artykuł, kiedyś może się zresztą tym zajmę (i nie przesadzam nazywając to totalną ignorancją, bo nawet kompletny ignorant ekonomiczny powinien się zorientować, że PKB nie ma nic wspólnego z obrotem czy wysokością sprzedaży, choćby po tym, że roczny eksport Hong-Kongu czy Singapuru jest znacznie wyższy niż roczny PKB tych krajów, a tymczasem Szczęśniak regularnie te pojęcia utożsamia np. tutaj i tutaj, podobnie z resztą wbrew temu co tam Szczęśniak pisze saldo bilansu bieżącego w najmniejszym stopniu nie wyraża rocznej zmiany majątku netto kraju – o czym też nawet ignorant ekonomiczny powinien się zorientować, bo gdyby tak było, to kraj nie prowadzący żadnej wymiany z zagranicą nie mógłby ani zwiększyć ani zmniejszyć swojego majątku – nie mógłby ani zbiednieć ani się wzbogacić).

      No ale wróćmy do tematu paliw.

      Andrzej „Kompromitująca Niewiedza” Szczęśniak

      Ponieważ A. Szczęśniak odpowiedział na mój poprzedni wpis, tę część zacznę od tej sprawy.

      W odpowiedzi na zawarte w poprzednim wpisie twierdzenia pojawiły się u Szczęśniaka 2 wpisy i przyznam, że czuję tylko konsternację: Szczęśniak nie tylko potwierdza tymi wpisami w zasadzie wszystko co zawierała część I mojego tekstu, ale pokazuje też, że nie doceniłem jak wielkie obrzydzenie i pogardę Szczęśniak czuje do czytania czegokolwiek co pochodzi od jakichkolwiek zajmujących się rynkiem paliw instytucji i jak wysoki jest poziom jego niewiedzy i ignorancji w tej materii.

      Weźmy „na warsztat” pierwszy z tych wpisów.

      Szczęśniak przyznaje w nim, że w różnych publikacjach podawane są informacje, że marginalna baryła ropy kosztuje blisko $100, twierdzi że ta informacja jest nieprawdziwa i obarcza winą za jej rozpowszechnianie firmy konsultingowe (a zwłaszcza Bernsteina, którego nazwa wprawdzie otwarcie nie pada, ale pada nazwa Financial Times, bazującego na danych firm consultingowych – a jednym raportem o kosztach marginalnej baryłki ropy jaki w „Financial Times” omawiano w ciągu ostatnich kilku lat był raport Bernsteina właśnie). Jako „dowód” błędności kosztu marginalnego podanego w raporcie Bernsteina Szczęśniak przedstawia dane TNK-BP, w których średnie koszty odkrycia i zagospodarowania złóż (F&D costs) wynoszą w większości firm naftowych niecałe $20.

      Niestety to dowód niesamowitego spustoszenia w umyśle Szczęśniaka do jakiego doprowadziło najwyraźniej zbyt intensywne czytanie tekstów autorstwa wyznawców teorii spiskowych. Jakim trzeba być ignorantem, aby krytykować raport, którego nie tylko się nie czytało, ale nawet pobieżnie nie przejrzało? Do tego przecież nie wystarczy być zwykłym ignorantem – do tego trzeba być Szczęśniakiem! Skąd wiem, że nasz pan Kompromitująca Niewiedza nawet nie przejrzał raportu, który krytykuje? A no stąd, że na samym początku raportu Bernsteina – na stronie 3 – jest „bijąca po oczach” tabelka z danymi o elementach kosztów wydobycia ropy i gazu, a jednym z prezentowanych w tej tabelce elementów są koszty odkrycia i zagospodarowania złóż, które w 2011 roku wynosiły według Bernsteiana… $17.45:



      Tak – to nie pomyłka, spustoszenia w umyśle Szczęśniaka są tak ogromne, że doprowadziły jak widać do tego, że Szczęśniak podaje taką samą, co Bernstein liczbę określającą jeden z elementów kosztów i twierdzi, że jest to dowód na to, że Bernstein się myli!!!

      Wbrew dyrdymałom wypisywanym przez Szczęśniaka nie tylko firmy consultingowe podają koszt marginalnej bałyki ropy na poziomie podawanym przez Bernsteina. W raporcie Statoil’a z 2012 roku na stronie 33, mamy taki oto wykres:



      Zatem oprócz firm consultingowych marginalny koszt na tym poziomie podaje też Statoil i IEA.

      Tylko skąd Szczęśniak miałby o tym wiedzieć, skoro nie czytał i nigdy nie przeczyta czegokolwiek autorstwa wyżej wymienionych – zbyt otwarcie zdążył już wyrazić swój wstręt i pogardę do choćby pobieżnego przejrzenia publikacji z takich źródeł, aby można było mieć co do tego jakiekolwiek wątpliwości.

      Weźmy teraz „na warsztat” wpis drugi.

      Sytuacja jest tu odwrotna i taka sama zarazem, o ile bowiem w poprzednio wspomnianym wpisie Szczęśniak krytykował coś czego nawet pobieżnie nie przejrzał (tj. raport Bernsteina), to w tym wpisie pan Kompromitująca Niewiedza powołuje się na coś czego… również nawet pobieżnie nie przejrzał – bo taki zapewne był powód tego, że zawarte w raporcie EIA koszty wydobycia ropy i gazu zostały zaprezentowane jako koszty wydobycia ropy. Gdyby nie interwencja użytkownika Chemmobile (pseudonim Jakuba Słabickiego, pojawiającego się czesem i tutaj) pewnie tak by zostało – po tym jak Chemmobile dał linka na oryginalną tablekę, z której pochodzą dane do wykresu Szczęśniak dopisał „i gazu” w dwóch miejscach wpisu (na wykresie dodać „i gazu” już się Szczęśniakowi chyba nie chciało). Tak przy okazji Chemmobile mam do Ciebie prośbę – pewnie to czytasz, więc bądź tak miły i podrzuć Szczęśniakowi linka na ten wpis.

      Najśmieszniejsze jest to, że już w tej niepoprawionej wersji ropa z amerykańskiego offshore’u kosztowała $51.6 średnio, czyli już w pierwszej wersji Szczęśniak zaprzeczył swoim latami powtarzanym bredniom o marginalnej baryłce ropy kosztującej ok. $30 (tutaj albo tutaj/tutaj [czas filmu 1:10 do 1:30]). Po interwencji Chemmobile (Jakuba Słabickiego) okazało się, że te $51.6 to średni koszt offshore’owej ropy i gazu łącznie (gdzie 5618 stóp sześciennych gazu jest liczone jako baryłka ropy), co zważywszy na fakt, że przy takim przeliczniku stóp sześciennych na baryłki wydobycie offshore’owej ropy w USA było w przybliżeniu równe wydobyciu offshore’owego gazu pozwala bez ryzyka zbytniego „przestrzelenia” uznać, że wyprodukowanie offshore’owej ropy kosztowało średnio $60+ (amerykańska produkcja offshore’owych ropy i gazu w latach 2007-2009 to średnio 1.63 mln baryłek ropy dziennie, a 3193 miliardy stóp sześciennych gazu rocznie = 1.56 mln baryłek ekwiwalentu ropy dziennie po wyżej wspomnianym przeliczniku 5618 stóp sześciennych na baryłkę).

      Na tym nie koniec, bo offshore’owa ropa to zarówno ta wydobywana z płytkich, głębokich i ultragłębokich złóż i znów bez ryzyka zbytniego przestrzelenia można uznać, że skoro średni koszt wyprodukowania amerykańskiej offshore’owej ropy to $60+, to średni koszt wyprodukowania ropy „ultra deep water” to $70+.

      Warto zauważyć, że powyższe dane to średnia lat 2007, 2008 i 2009. Raport Bernsteina (patrz tabelka z raportu Bernsteina na początku) podaje koszt marginalnej baryłki równy: $63.81 w 2007, $96.14 w 2008 i $67.80 w 2009, a średnia arytmetyczna tych 3 liczb to $75.92.

      Mamy więc bardzo wysoką zbieżność danych EIA z danymi z raportu Bernsteina, danymi z raportu Statoil’a i tym samym danymi IEA, a także np. informacjami od duńskich „nafciarzy” z filmu „Cenna ropa na glebokich wodach” (fragment filmu od 1:15 do 1:30).

      Jak widać poza Szczęśniakiem i oczywiście zwolennikami absurdalnych teorii spiskowych, od których Szczęśniak czerpie swoje „mądrości” nie ma nikogo, kto podawałby koszt baryłki ropy „ultra deep water” niższy niż $70.

      Zatem wbrew temu, co Szczęśniak pisze tutaj nie trzeba Szczęśniaka w ogóle oczerniać, bo prezentując swoją kompromitującą niewiedzę, wstręt i pogardę do zaglądania do poważnych publikacji na temat rynku paliw oraz bezmyślnie kopiując informacje od wyznawców absurdalnych teorii spiskowych Szczęśniak doskonale oczernia siebie sam, zwłaszcza że do tego wszystkiego robi z siebie pośmiewisko np. tarzając się ze śmiechu i „życząc zdrowia” mądrzejszym od siebie, gdy w roku 2010 pisali mu na blogu, że marginalna baryłka kosztuje ok. $80 (patrz w tabelce na początku jaką wartość tego kosztu podaje na ten czas Bernstein).

      A co mówią prawdziwi eksperci?

      No dobra skoro rozprawiłem się już z dyrdymałami zwolenników absurdalnych teorii spiskowych na temat sytuacji na rynku ropy i bezmyślnym ich powtarzaniem przez naszego fałszywego eksperta mogę przejść do tego jak sytuacja wygląda wg prawdziwych ekspertów i w raportach instytucji zajmujących się rynkiem ropy.

      Jak już pisałem w części I instytucje i eksperci zajmujący się rynkiem ropy wskazują na rosnący koszt marginalnej baryłki ropy, tak ocenia zmiany tego kosztu Goldman Sachs:

      A tak wspomniany wcześniej Bernstein:

      Wzrost kosztu marginalnego był konsekwencją sięgania na dużą skalę do trudniejszych i tym samym droższych w eksploatacji złóż („ultra deep water”, kanadyjskie piaski roponośne, ropa z łupków, ropa superciężka), ta zaś była konsekwencją faktu, że ilość pojazdów napędzanych paliwami płynnymi rosła w ostatnich kilkunastu latach w tempie przekraczającym 3% rocznie – jak się okazało za szybkim by możliwe było adekwatne zwiększanie wydobycia ropy (to rosło średnio o zaledwie nieco ponad 1% rocznie):


      Opracowania największych instytucji zajmujących się światowym rynkiem paliw: Energy Information Administration (EIA) i International Energy Agency (IEA) przewidują niestety kontynuację tych trendów w obecnej i następnej dekadzie. Średni wzrost ilości pojazdów na świecie w latach 2006-2010 według Ward’s Auto to aż 3.1% rocznie (dane z tego okresu Ward’s Auto udostępnia za darmo, dane liczbowe z wcześniejszych i późniejszych lat są płatne, ale jak widać z wykresu powyżej podobne co w tym okresie tempo wzrostu ilości pojazdów mamy na świecie od kilkunastu lat). Zakładając dalszy wzrost ilości pojazdów w tym tempie w roku 2020 będzie po świecie jeździło 1.36 mld pojazdów z silnikiem spalinowym, a zapotrzebowanie na paliwa płynne byłoby na poziomie 110 mld baryłek dziennie gdyby średnia ilość rocznie przejeżdżanych przez statystyczny samochód kilometrów była podobna jak teraz, a obecne trendy wzrostu wydajności pojazdów oraz trendy wycofywania ropy z innych niż transport branż utrzymały się.

      Tymczasem EIA w raporcie AEO z 2012 roku w scenariuszu referencyjnym przewiduje na resztę bieżącej dekady wzrost wydobycia „kopalnych” paliw płynnych o zaledwie 0.63% rocznie (z 84.2 mln baryłek dziennie w 2012 do 88.5 mln w 2020) i tylko niewiele lepiej jest po ujęciu również innych paliw płynnych – tj. generalnie biopaliw (wzrost z 89.5 mln baryłek dziennie w 2012 do 96.3 w 2020):


      [Źródła: 1, 2]

      Prognozy IEA z raportu WEO z 2012 są w scenariuszu referencyjnym („New Policies Scenario”) jeszcze niższe od prognoz EIA:


      (zwróćcie uwagę, że według IEA jesteśmy za szczytem wydobycia ropy konwencjonalnej – cały przyszły wzrost ma pochodzić z rozwoju źródeł niekonwencjonalnych).

      Zatem raporty EIA i IEA kreślą podobną przyszłość, w której powolny wzrost podaży paliw płynnych zderzy się z wielokrotnie szybciej rosnącą ilością pojazdów z silnikiem spalinowym i wywołanym tym faktem popytem, co będzie musiało się przełożyć na dalszy stopniowy wzrost cen ropy. Ze względu na to, że popyt na ropę jest bardzo sztywny (nawet małe zmiany produkcji albo zapotrzebowania przekładają się na duże zmiany ceny) bardzo trudno przewidzieć skalę przyszłego wzrostu, niemniej jednak niektóre instytucje próbują, taką prognozę przyszłych cen podaje EIA we wspomnianym raporcie AEO2012:


      [Źródła: 1, 2]

      IMF (Międzynarodowy Fundusz Walutowy) w swoim raporcie z 2012 roku The future of oil: Geology vs Technology jest odnoście wpływu opisanej wyżej sytuacji na cenę ropy jeszcze bardziej pesymistyczny, na stronie 31 tego raportu mamy taką oto prognozę:




      Z takimi oto prognozami największych instytucji świata zajmujących się rynkiem paliw zaczynamy rok 2013 – niezbyt optymistycznymi jak widać. Kilka tygodni temu na portalu Ziemia na rozdrożu pojawił się artykuł o zbliżonej tematyce do mojego – zachęcam do przeczytania, choćby ze względu na nieco inne wnioski od moich. Zachęcam też do dyskusji w komentarzach pod moim artykułem.
      Be Sociable, Share!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      „Polski obóz koncentracyjny”, czyli wojna o prawdę

      Aberdeen, Szkocja, czwartek 31 stycznia 2013 roku.
      Nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Od kilku lat angażuję się we wszelkie inicjatywy mające na celu utrwalenie pamięci o Holokauście, uczę Szkotów, czym był Auschwitz, a w rozmowach z dziennikarzami wielokrotnie uświadamiałem ich, co grozi za użycie tej haniebnej frazy.
      I wszystko na nic.
      Przede mną leżało poniedziałkowe wydanie „Evening Express”, a w nim, w pierwszym zdaniu jednego z artykułów widniał tekst „Polish concentration camp”.
      Oj, poleje się krew…

      W Aberdeen ukazują się dwa główne dzienniki – „The Press and Journal” oraz „Evening Express”.
      Ten pierwszy, zwany w skrócie P&J to najstarsza gazeta w Szkocji, ukazująca się od 1747 roku. Dość poważne, opiniotwórcze pismo o nakładzie około 70 tysięcy egzemplarzy.
      Drugim pismem jest „Evening Express”, tabloid z aspiracjami. Skupia się na sprawach lokalnych, pisze o jakichś skandalikach itp. Nie jest to jednak typowy tabloid typu „The Sun”, czy nieświętej pamięci „News of the World”. Ma nakład około 50 tysięcy egzemplarzy. Obydwa pisma są wydawane przez tę samą spółkę – Aberdeen Journals Ltd.
      Wielokrotnie miałem styczność z dziennikarzami obu gazet przy okazji Holocaust Memorial Day, naszej wystawy o polskich pilotach podczas pokazów lotniczych w bazie Leuchars, czy podczas eventów organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie w Aberdeen. Podczas rozmów często poruszałem kwestię obraźliwego określenia „Polskie obozy koncentracyjne”. Mówiłem im, co za to grozi i jaka jest reakcja polskich władz.
      Mniej więcej w połowie ubiegłego tygodnia pojawiły się pogłoski, że w jednej z tych gazet pojawiła się haniebna fraza „Polski obóz koncentracyjny”. Rzadko czytuję te pisma (jeśli już to kupuję P&J), a nikt nie podawał żadnych konkretów. Na dodatek miałem bardzo intensywny okres w pracy i nie wychodziłem z biura przed godziną 20.
      W czwartek moja żona Marta, która pełni funkcję prezesa Polskiego Stowarzyszenia w Aberdeen położyła przede mną poniedziałkowe wydanie „Evening Expressu”. Z trudem uwierzyłem w to, co przeczytałem. Opisując wizytę kilku aberdońskich uczennic w Auschwitz niedouczony pismak już w pierwszym zdaniu użył frazy „Polish concentration camp”.

      Artykuł, który ukazał się 28 stycznia 2013 roku w „Evening Expressie”. Kliknij, aby powiększyć.

      Szlag mnie jaśnisty trafił. Od razu wysmażyłem ostre oświadczenie, które Marta jako prezes Stowarzyszenia posłała do redakcji. Ich reakcja była natychmiastowa. Jeszcze w czwartek wieczorem Marta otrzymała maila od niejakiego Craiga – zastępcy redaktora naczelnego „Evening Express” z prośbą o pilny kontakt. Odpisała, że następnego dnia z redakcją skontaktuje się niejaki Matt Biskup, czyli moja skromna osoba.
      Zostałem mianowany rzecznikiem prasowym Polskiego Stowarzyszenia w Aberdeen. Na jeden dzień.

      Nasze oświadczenie. Zostało ono wysłane nie tylko do redakcji, ale także do Anne Begg – lokalnej posłanki do Parlamentu, Konsulatu Generalnego RP w Edynburgu oraz Aberdeen City Council. Jeśli ktoś chciałby skorzystać z tekstu w podobnej sytuacji – ma nasze zezwolenie i wsparcie.

      Zadzwoniłem do Craiga w piątek rano i zostawiłem mu wiadomość na poczcie głosowej. Oddzwonił po kilkunastu minutach.
      Przedstawiłem mu w skrócie dlaczego określenie „Polish concentration camp” jest absolutnie niedopuszczalne i bardzo obraźliwe. Tłumaczył się w sposób standardowy – że chodziło o geograficzną lokalizację Auschwitz, że ich intencją nie było urażenie kogokolwiek (w to akurat wierzę) itp. Przypomniałem mu więc historię z prezydentem Obamą, który w maju zeszłego roku podczas uroczystości na cześć słynnego „Kuriera z Warszawy” Jana Karskiego użył identycznego stwierdzenia, za które później przepraszał.
      Craig obiecał, że skonsultuje się z naczalstwem i zadzwoni jeszcze raz. Oddzwonił po dwóch godzinach.
      Zaproponował, bym napisał tekst w sprawie hańbiącego określenia, a oni wydrukują go w dziale „Listy od Czytelników”. Poza tym wydawca skieruje osobisty list z przeprosinami do Polskiego Stowarzyszenia. Powiedziałem mu, że się zastanowię i oddzwonię do niego.
      Zadzwoniłem do Marty. Stwierdziliśmy, że pismaki próbują się wykręcić sianem – rubryki „Listy od Czytelników” prawie nikt nie czyta, a list z przeprosinami Marta będzie mogła co najwyżej oprawić w ramki i powiesić w siedzibie Stowarzyszenia. Tu chodziło o coś innego.
      Zadzwoniłem do Craiga i przedstawiłem mu ustalone z Martą rozwiązanie, które nas usatysfakcjonuje.
      Ja napiszę artykuł, w którym wyjaśnię dlaczego zwrot „Polskie obozy koncentracyjne” jest absolutnie niedopuszczalny i obraźliwy dla polskiej społeczności. Że przesuwa odpowiedzialność za Holokaust z Niemców na Polaków, że zafałszowuje historię, że z ofiar robi katów itp. Nad artykułem ma się ukazać tekst od redakcji wyjaśniający, że poniższy artykuł ukazuje się jako reakcja na poniedziałkowy tekst, w którym ukazało się niedopuszczalne stwierdzenie, za które redakcja przeprasza.
      Po drugiej stronie słuchawki zapadło milczenie.
      – A jeśli nie zamieścimy takiego artykułu? – padło w końcu pytanie.
      – W takim wypadku poprosimy o interwencję polski Konsulat Generalny w Edynburgu, ambasadę w Londynie i Ministerstwo Spraw Zagranicznych. A mogę Pana zapewnić, że w takich wypadkach te instytucje ZAWSZE reagują i to ostro! – odpowiedziałem.
      O tym chyba już wiedział. Poprzedniego dnia Marta posłała mu link do strony na Wikipedii, na której opisane są przypadki użycia tego hańbiącego stwierdzenia i reakcje, z jakimi się spotkały.
      – I co one nam zrobią? – spytał Craig.
      – A o tym to Pan i pańska redakcja przekonacie się na własnej skórze! – odparłem złowieszczo, a w myślach dodałem: „Zlituj się facet nad samym sobą, bo będziesz mierzył swoją pismacką karierę w mikronach!”.
      Powiedział, że taką decyzję musi podjąć redaktor naczelny i że oddzwoni do mnie.
      Potem miałem ważne spotkanie służbowe, które trochę się przeciągnęło. Po powrocie do biurka zadzwoniłem do redakcji.
      – Dzień dobry, mówi Matt Biskup z Polskiego Stowa…..
      – Taaaak, wiem kim Pan jest! – przerwała mi sekretarka – Właśnie trwa zebranie redakcji w Pana sprawie.
      I rzuciła słuchawką.
      „No, niezłego dymu narobiłem!” – pomyślałem z satysfakcją i otworzyłem skrzynkę mailową.
      Wcześniej bowiem rozesłałem nasze oświadczenie do Aberdeen City Council oraz wszystkich oficjeli, których poznałem przy okazji prac nad organizacją Holocaust Memorial Day, w tym do Lorda Provosta (tutejszy odpowiednik prezydenta miasta). Odpisało kilkunastu z nich. Wszyscy bez wyjątku wsparli nasze stanowisko.
      Bardzo zaskoczyła mnie reakcja moich współpracowników, którym w przerwie na lunch opowiedziałem całą sprawę. Większość z nich to inżynierowie spędzający pół życia na platformach wiertniczych. Sądziłem, że będę musiał im drobiazgowo tłumaczyć całą sprawę. A tymczasem oni natychmiast zrozumieli o co chodzi.
      „Cooo??? Napisali „Polski obóz koncentracyjny”??? Matt, zaciągnij im tyłki do sądu i niech płacą!”.
      Craig oddzwonił pod koniec dnia.
      – Jutro w gazecie na jednej z głównych stron ukaże się odpowiednie sprostowanie z przeprosinami.
      Zgodziłem się na to. Mojego artykułu, który zapewne byłby napisany równie ostrym językiem co oświadczenie (nie należę bowiem do ludzi owijających rzeczy w bawełnę) i tak by nie wydrukowali. Albo przeciągaliby publikację w nieskończoność. A na końcu wydrukowaliby go na dwudziestej którejś stronie. A czas również grał w tej sprawie istotną rolę.
      Reakcja moich współpracowników: „Na pierwszej stronie niech przepraszają! I to przez tydzień!”.
      Faktycznie, następnego dnia ukazało się sprostowanie. Robi na mnie wrażenie dość ogólnikowego, ale ważne, że znajduje się w nim słowo „przepraszam”. No i ukazało się na piątej stronie gazety, podczas, gdy artykuł z haniebnym stwierdzeniem ukazał się na stronie czternastej.
      No i to by było na tyle. Szkoccy dziennikarze zrozumieli swój błąd, sprostowali i przeprosili. A po dymie, jakiego narobiliśmy jestem niemal pewien, że żaden z aberdońskich pismaków już więcej nie użyje tego sformułowania.
      Szokująca była za to dla mnie reakcja pewnego didżeja (nazwiska litościwie nie wspomnę) prowadzącego polską audycję w radiu SHMU FM. To lokalna stacja radiowa, w której w każdą sobotę od godziny 8:00 do 10:00 rano trwa program „Śniadanie po polsku”. Ów didżej (Polak oczywiście) określił całą sprawę mianem niewartej poruszenia „jakiejś tam niezgodności gramatycznej” oraz nazwał ją „wkładaniem patyka w mrowisko”, co okrasił głupkowatym śmiechem. Współprowadząca próbowała wytłumaczyć mu istotę całej sprawy, ale niewiele do niego docierało.
      Zresztą posłuchajcie sami TUTAJ – właściwy fragment zaczyna się o 1h 03m 30s.

      Materiał o tej sprawie ukaże się również na

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Wariat dziaduje
      Dział Zagraniczny
      środa, 10:01

      Wariatowi musiało się pewnie wydawać, że miał wyjątkowego pecha. Robił przecież co mógł, żeby nie zostać złapanym. Na wszelki wypadek opłacał wszystkich, którzy mogliby mu zagrozić. Potajemnie wyjechał z kraju. Zmienił wygląd i boleśnie usunął sobie linie papilarne. Z bliskimi kontaktował się całkowicie losowo. Kiedy w końcu aresztowano go we wrześniu zeszłego roku, Daniel “El Loco” Barrera był w szoku, wmawiając sobie, że najwyraźniej współpracujący ze sobą agenci służb specjalnych z czterech różnych państw musieli mieć zwyczajne szczęście.

      Dziś nazwany “ostatnim wielkim kolumbijskim baronem narkotykowym” Wariat pewnie czuje się dość głupio. Okazuje się bowiem, że w rzeczywistości cały ten czas pracował na stojącego w cieniu szefa. Który osobiście wydał go policji.

      WariatWariat już nie poświruje (Fot. Ministerio del Poder Popular para Relaciones Interiores y Justicia)

      Stany Zjednoczone dawały 5 mln dolarów za informacje, które doprowadziłyby do aresztowania Wariata. Kolumbia dorzucała do tej puli kolejne 2,5 mln. Kiedy został pojmany, ze specjalnym oświadczeniem telewizyjnym wystąpił prezydent tego drugiego kraju Juan Manuel Santos. Policja w Bogocie ostatni raz świętowała tak hucznie, kiedy zginął Pablo Escobar.

      Barrera był największym klientem lewackiej partyzantki FARC, dziś utrzymującej się już właściwie tylko z handlu koką – narkobaron co miesiąc kupował od rebeliantów aż 30 ton tej rośliny. Żeby zabezpieczyć towar, na wszelki wypadek wysyłał też walizki pieniędzy komendantom AUC, paramilitarnym skrajnie prawicowym grupom zbrojnym, do niedawna uwikłanym w brudna wojną przeciw komunistom. Wariat zasypywał tysiącami kilogramów kokainy najpierw, Stany Zjednoczone, a potem także Brazylię i Europę. Na każdym transporcie zarabiał średnio 10 milionów dolarów, śledczy nieoficjalnie szacują, że w ciągu dwóch dekad działalności, przez jego ręce mógł ich przepłynąć nawet miliard. Wariat rozkręcił się do tego stopnia, że założył nawet własną mini-armię, która kontrolowała niewielkie części Kolumbii i Wenezueli. Chociaż często wyrażał się z niesmakiem o kolegach z branży, krytykując ich za zbytnią okrutność, sam nie pozostawał daleko w tyle – pojmanych wrogów torturował osobiście.

      Gangster długo unikał sprawiedliwości, bo opłacał też licznych policjantów, którzy z odpowiednim wyprzedzeniem informowali go o planach aresztowania. Ale osiem lat temu część z nich sama trafiła za kratki, a Wariatowi grunt zaczął się palić pod nogami. Poszukiwały go już nie tylko służby kolumbijskie, ale także policja w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Wenezueli, Ekwadorze, Brazylii, Urugwaju i Argentynie. Barrera postanowił zniknąć.

      Jak się potem okazało, zaszył się w niewielkim wenezuelskim miasteczku, kilkadziesiąt kilometrów od kolumbijskiej granicy. Przeszedł kilka operacji plastycznych, a koniuszki palców przypalał sobie żrącym kwasem, żeby nie można było zidentyfikować jego odcisków. Nie używał życia, nie miał złotego zegarka, ani wysadzanych drogimi kamieniami sygnetów, nosił tanie koszule i jeździł używanym samochodem. Potajemnie wysłał jednego syna na studia do Londynu, ale pozostałej szóstce i ich matce wysyłał niecałe tysiąc euro miesięcznie. Dzwonił rzadko, wybierając losowo jedną z 69 budek telefonicznych w mieście. Z fałszywymi dokumentami w kieszeni wpłacił zaliczkę za niewielki 9-pokojowy hotelik, w którym miał zamiar osiąść pod koniec życia.

      We wrześniu zatrzymała go wenezuelska policja, z którą blisko współpracowały służby kolumbijskie, amerykańskie CIA i FBI, oraz brytyjskie MI6. Śledczy zdradzili, że do aresztowania doprowadził otrzymany miesiąc wcześniej donos. Media spekulowały, że któryś ze współpracowników Wariata pokusił się o wielomilionową nagrodę. Teraz wychodzi na jaw, że Barrera został zdradzony z zupełnie innego powodu. I nie przez podwładnego, tylko zwierzchnika.

      Według nowojorskiej prokuratury, człowiekiem, który cały czas stał za Wariatem był Luis Caicedo, znany bardziej jako Don Lucho. W 2010 r. został aresztowany w Argentynie i po nieskutecznej obronie szybko wydany Stanom Zjednoczonym. Według przecieków, kiedy gangsterowi stanęła przed oczami perspektywa odsiadki do ostatnich dni, zmiękł. W zamian za złagodzony 10-letni wyrok zaczął sypać, a oprócz Wariata wydał też ponad 200 innych członków swojego kartelu.

      Przed laty, sławę nad Wisłą też zdobył gangster nazywany Wariatem. Szef jego gangu – a zarazem brat – posługiwał się pseudonimem Dziad. Po latach, broniąc się przed sądem, twierdził, że przypisuje mu się nie jego winy, bo śledczy pomylili ksywki rodzeństwa. Kolumbijski Wariat, po zorientowaniu się, jakie wyrzeczenia musiał przejść dla kogoś, kto wydał go policji bez mrugnięcia okiem, dziś z pewnością też czuje się bardziej Dziadem.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Raport o PKB – liczenie do 15 bilionów jest trudne

      Autor: Trystero | Tagi: Bureau of Economic Analysis, dane makroekonomiczne, raport o PKB, rewizje danych o PKB | 2013.02.04

      Gdy podejmuję na blogu problem publikowanych danych makroekonomicznych staram się podkreślać dwie istotne kwestie. Po pierwsze, zdecydowana większość publikowanych danych makroekonomicznych ma charakter szacunkowy, odznacza się istotnym marginesem błędu i podlega później wielokrotnym rewizjom. Po drugie, jakakolwiek analiza tych danych powinna wyjść poza nagłaśniane w mediach najważniejsze wskaźniki i zwrócić uwagę na ukryte na dalszych stronach raportów szczegóły.

      Chciałbym zwrócić uwagę na wspomniane powyżej zagadnienia w odniesieniu do raportu o zmianie amerykańskiego PKB, który opublikowano w ubiegłbym tygodniu. Bureau of Economic Analysis podało, że realny PKB w USA zmniejszał się w IV kwartale 2012 roku w zanualizowanym tempie 0,1%. Ekonomiści prognozowali wzrost o 1,1%. Co ciekawe, istotna, negatywna różnica pomiędzy odczytem a prognozami nie wywołała przeceny na rynku.

      Szczerze mówiąc, taka reakcja rynku zupełnie mnie nie zaskakuje. W ubiegłbym tygodniu opublikowano wstępne dane o zmianie amerykańskiego PKB w IV kwartale 2012 roku. Za miesiąc, czyli pod koniec drugiego miesiąc po końcu badanego kwartału, BEA opublikuje drugie szacunki. Pod koniec marca BEA opublikuje trzecie szacunki. Te dane będą jeszcze wielokrotnie rewidowane – w rewizjach rocznych, mających miejsce w lipcu i obejmujących ostatnie trzy lata, oraz w rewizjach całościowych, benchmarkowych, które mają miejsce mniej więcej raz na pięć lat i związane są często z udoskonaleniem metod i procedur szacowania amerykańskiego PKB.

      Nate Silver w The Signal and the Noise: Why So Many Predictions Fail-but Some Don’t podał, że w latach 1965-2009 wstępne dane o kwartalnej zmianie realnego PKB rewidowane były przeciętnie o 1,7 punktu procentowego (wartość bezwzględna rewizji). Tyle wynosiła przeciętna wartość bezwzględna rewizji pomiędzy pierwszym odczytem a ostatnimi dostępnymi danymi obejmującymi rewizje roczne i całościowe. Silver policzył, że 95% przedział ufności dla tych danych (zakładając, że ostatnie dostępne przybliżenie idealnie oddaje zmianę PKB) wynosi plus albo minus 4,3 p.p. Stosując ten wskaźnik dla danych z ubiegłego tygodnia możemy powiedzieć, że rzeczywista realna zanualizowana zmiana amerykańskiego PKB w IV kwartale 2012 z 95% prawdopodobieństwem mieści się w przedziale od -4,4% do 4,2%.

      Warto zwrócić uwagę na dwa fakty. Po pierwsze duża część wysokości rewizji kreowana jest przez rewizje roczne i całościowe. Po drugie, jakość szacunków amerykańskiego PKB uległa poprawie w ostatnich dekadach. Poniższa tabela podaje wysokość rewizji dla poszczególnych odczytów kwartalnego PKB w USA w latach 1983-2009:

      Za BEA

      Średnia wartość bezwzględna rewizji pomiędzy wstępnym odczytem a trzecim (czasem nazywanym w mediach ostatecznym), to 0,6 punktu procentowego. Średnia wartość bezwzględna rewizji pomiędzy pierwszym szacunkiem a ostatnim dostępnym szacunkiem, a więc wartość, którą można bezpośrednio porównać z danymi Silvera z lat 1965-2009, to 1,3 punktu procentowego.

      Jak widać, mierzenie zmian aktywności w systemie gospodarczym wytwarzającym co roku dobra o wartości około 15 bilionów dolarów nie jest łatwe i dane o kwartalnej zmianie PKB powinny być traktowane jako informacje szacunkowe. Warto zauważyć, że opisana trudność dotyczy de facto mierzenia tego co stało się w ostatnich 3 miesiącach. Moim zdaniem stanowi to odpowiedni fundament do dyskusji o tym jak łatwo prognozuje się co stanie się za 12 miesięcy w amerykańskiej gospodarce.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      „We don’t need to make it better”
      Seth Godin
      dzisiaj, 11:45
      Improvement comes with many costs.
      It costs time and money to make something better. It’s risky, as well, because trying to make something better might make it worse. Perhaps making it better for the masses makes it worse for the people who already like it. And risk brings fear, because that means someone is going to be held responsible, and so the lizard brain wants out.
      Which is why, unless there’s an urgent reason to make something better right now, most organizations naturally don’t volunteer to improve.
      Operating systems, government programs, established non-profits, teachers with tenure, market leaders, businesses with long-standing customers–these organizations are all facing an uphill battle in creating a culture where there’s an urgency to improve.
      Just because it’s uphill doesn’t mean it’s hopeless, though. One of the most essential tasks a leader faces is understanding just how much the team is afraid of making things better (because it usually means making things worse–for some people).


      How to listen
      Seth Godin
      wczoraj, 15:13
      Live interaction still matters. Teachers, meetings, presentations, one on one brainstorms–they can lead to real change. The listener has nearly as big a responsibility as the speaker does, though. And yet, Google reports four times as many matches for „how to speak” as „how to listen.” It’s not a passive act, not if you want to do it right.
      If listening better leads to better speaking, then it becomes a competitive advantage.
      Ask an entrepreneur leaving the office of a great VC like Fred Wilson. She’ll tell you that she gave the best pitch of her career–largely because of the audience. The hardest step in better listening is the first one: do it on purpose. Make the effort to actually be good at it.
      Don’t worry so much about taking notes. Notes can be summarized in a memo (or a book) later.
      Pay back the person who’s speaking with enthusiasm. Enthusiasm shown by the expression on your face, in your posture, in your questions.
      Play back what you hear but in your own words, using your own situation. Don’t ask questions as much as make statements, building on what you just heard but making it your own. Take what you heard and make it the foundation for what you are trying on as your next idea.
      If you disagree, wait a few beats, let the thought finish, and then explain why. Don’t challenge the speaker, challenge the idea.
      The best way to honor someone who has said something smart and useful is to say something back that is smart and useful. The other way to honor them is to go do something with what you learned.
      Good listeners get what they deserve–better speakers.


      Why do we care about football?
      Seth Godin
      niedziela, 18:01
      For someone outside the US, the visceral connection with football seems mysterious. You can understand a lot about the future (and past) of marketing once you understand how the sport turned into a cultural touchstone.
      Tribes -> TV -> Money -> Mass -> TV -> Tribes
      Football as we know it started in colleges. It was an epic muddy battle, pitting one alma mater against another, a war-like, non-balletic battle that united (at a pretty elemental level) the tribes on each side. As it grew as a college sport, it became as much of a social event as a sporting one, with alumni and students finding connection around a game.
      But if that’s all it was, today wouldn’t be the biggest day of the year for several industries. If that’s all it was, you wouldn’t be able to pick a fight merely by challenging the hegemony of football or the local team. We’d be spending as much time and energy on soccer or lacrosse or basketball, but we don’t.
      No, it turns out that, quite accidentally, football, more than any other sport, is made for television. It’s better on TV than it is live. The combination of the play clock, the angles, the repetition and the opportunity for analysis all make it perfect to watch on TV. And perfect to run commercials on. TV and football grew up together, side by side. Instant replay and the thirty-second commercial, supporting each other.
      It’s not an accident that the commercials are as much a part of the Super Bowl as the game. The commercials represent both the cash component of football as well as the cultural souvenirs that go with our consumption of the game.
      Fifty years ago, a coat salesman paid $4,000 for the rights to film a game, and NFL Films was born. The decisions Ed and Steve Sobol made over the years turned the sport cinematic, amplifying the tribal origins but taking them much further. They used sound editing and shot on film, all to transform a game into a spectacle.
      Then, the second great accident occurred: As football became the official sport of television, it generated billions of dollars in revenue. This revenue led advertisers to push for more football, which led to more television, which led to colleges transforming football from a small sideline into a cash cow of some focus, despite the fact that it has very little to do with the core mission of the institution.
      People justify the unpaid (and dangerous) labor of college football players by pointing to all the scholarships. But the scholarships aren’t for playing football, they are for appearing on TV. That’s what pays for the system.
      The media-football complex drives deep into childhood, with many kids fast-tracked from a very young age into the game (not soccer, not baseball, not physics) at some level because of TV and because of money and because of tribes. If football is part of what we stand for, then of course we’re happy to have our kid be part of that. But what does it mean for football to be part of what you stand for?
      No one stands for movies, or ice cream or double-entry bookkeeping. No, a sport has become a pillar of our worldview, a tribal and economic connection to our past and our future. We don’t want to understand the history and the money and the happy accidents. We just assume that this is as it was and as it will be.
      Going forward, no other sport will ever have a run like this, because the TV-cash part of the connection can’t be recreated. Mass TV built many elements of our culture, but mass TV (except for tonight) is basically over.
      The new media giants of our age (Facebook, Twitter, Google, etc.) don’t point everyone to one bit of content, don’t trade in mass. Instead, they splinter, connecting many to many, not many to one.
      The cultural touchstones we’re building today are mostly not mass, mostly not for everyone. Instead, the process is Tribes -> Connections/communities -> Diverse impact. Without the mass engine of TV, it’s difficult to imagine it happening again. So instead we build our lives around cultural pockets, not cultural mass. Our job as marketers and leaders is to create vibrant pockets, not to hunt for mass.
      But for next season… Go Bills!


      A diet for your mind
      Seth Godin
      sobota, 20:55
      It’s Groundhog Day, which means that January is over. January, of course, is official diet book month, the time of year that formerly young, formerly thin people buy books in the hopes that by osmosis, they will magically become post-holiday skinny.
      Now that this madness is over, perhaps it’s time to invest in something you can change: the way you think. Here are a bunch of books, ebooks and recordings that can help with that: Diet books for the mind.
      Controlling what you eat is an interesting challenge, but not nearly as important as controlling how you think.


      Paracosms, loyalty and reality in the pursuit of creative problem solving
      Seth Godin
      sobota, 11:44
      A paracosm is an ornate, richly detailed imaginary world. Whether you’re a three-year old with imaginary playmates, or a passionate inventor imagining how your insight will change just about everything, a paracosm gives you the opportunity to hypothesize, to try out big ideas and see where they take you.
      Managers at established organizations have a very hard time with this. Take book publishing as an example. Ten or fifteen years ago, I’d sit with publishing chiefs and say, „let’s imagine how the world looks when there are no mass market books published on paper…” Before we could get any further, they’d stop the exercise. „It’s impossible to imagine that. Paper is magical. Are you saying you don’t believe in books?” (I heard variations on this from people as recently as a year ago.)
      The emotional response is easy to understand. If one of the core principles of your business needs to be abandoned in order to act out the paracosm, it feels disloyal to even utter it. Sort of like asking your spouse if he’s going to remarry after you die…
      And yet.
      The most effective, powerful way to envision the future is to envision it, all of it, including a future that doesn’t include your sacred cows. Only then can you try it on for size, imagine what the forces at work might be and then work to either prevent (or even better, improve on) that future and your role in it.
      It’s not disloyal to imagine a future that doesn’t include your founding precepts. It’s disloyal not to.


      For the one person who didn’t get the joke
      Seth Godin
      piątek, 11:42
      The fabled comedian is killing it at a club that seats 400. One guy in the back, though, isn’t laughing.
      Miles Davis was shunned by a few people in the audience, even at his coolest.
      The theater critic at the Times might not like this play, the one that made people cry and sold tickets for years.
      And just about every blog post and book listing collects a trolling comment from someone who didn’t like it, didn’t read it or didn’t agree with it (or all three) and isn’t shy about speaking up with a sharp tongue.
      For those people, the message from the creator of the work is clear: „It’s not for you.”
      Unanimity is impossible unless you are willing to be invisible. We can be unanimous in our lack of feedback for the invisible one.
      For everyone else, though, the ability to say, „It’s not for you,” is the foundation for creating something brave and important. You can’t do your best work if you’re always trying to touch the untouchable, or entertain those that refuse to be entertained.
      „It’s not for you.”
      This is easy to say and incredibly difficult to do. You don’t have much choice, though, not if you want your work to matter.


      Customers who break things
      Seth Godin
      czwartek, 11:27
      2% of your customers don’t get it. They won’t read the instructions, they’ll use the wrong handle, they’ll ignore the warning about using IE6. They will blame you for giving them a virus or will change the recipe even though you ask them not to.
      And not only that, they’ll blame you when things go wrong.
      If you do a very, very good job of design and UX and process analysis, you can lower this number to 1%.
      But then what?
      The thing is, blaming this group for getting it wrong helps no one. They don’t want to be blamed, and they’re not going to learn.
      The other challenge, of course, is that the 1% keep changing. If they were always the same people, you could happily fire them. But there’s no way to know in advance who’s going to get it wrong.
      If you’re going to be in a mass market business, you have no choice to but to accept that this group exists. And to embrace them. Not to blame them, but to love them. Successful businesses have the resilience to make it easy for them to recover. To make it easy for these people to find you and to blame you and to get the help they need.
      Sure, whittle down the number. But the ones who are left? They’re part of the deal.


      Watching is not doing (confronting the spectator problem)
      Seth Godin
      środa, 11:00
      Talk shows, from Johnny Carson to Fresh Air, have always been about spectating. Comedy, TV, graphic arts, business leadership, politics–they’ve been sold to us as spectator sports.
      Selling spectatorhood is pretty easy. It’s safe and fun and easy. You hit the remote. You pretend you have power–the power to turn it off, to change the channel, to buy or not to buy. We’ve seduced the masses with a simple bargain, and even permitted the role of the spectator to move into the work world. Most people, most of the time, are told to watch, not to lead, to follow, not to create.
      Waiting for breakfast in bed to be served is very different indeed than getting up early and serving breakfast in bed.
      The spectators foolishly assert that if everyone was a doer, a leader and a maker of ruckuses, then there’d be no one left in the audience. As if those that do require an audience.
      The alternative to being a spectator involves failure and apparent risk. It means that you will encounter people who accuse you of hubris and flying too high, people who are eager to point out the loose thread on your jacket or the flaw in your reasoning. The spectators in the stands are happy to boo, happy to walk out when the team is struggling in the third period, happy to switch if the bread or the circuses cease to delight.
      Why on earth, they ask, would they want to be anything but a spectator?
      And yet, those that have foolishly picked themselves, stood up, stood out and made a difference, can’t help but ask, „and why would I ever want to be a spectator again?”
      [More on this from fabled professor Jeffrey Pfeffer]

      Owning vs. renting
      Seth Godin
      29 styczeń, 11:57
      You don’t own attention or trust or shelf space. You don’t even own tomorrow’s plans.
      It’s all for rent, with a cancellation clause that can kick in at any time.
      The moment you start treating the rental like a right, it disappears.

      Beyond showing up
      Seth Godin
      28 styczeń, 11:05
      You’ve probably got that part nailed. Butt in seat, smile on your face. We often run into people who understand their job to be showing up on time to do the work that’s assigned.
      We’ve moved way beyond that now. Showing up and taking notes isn’t your job. Your job is to surprise and delight and to change the agenda. Your job is to escalate, reset expectations and make us delighted that you are part of the team.
      Showing up is overrated. Necessary but not nearly sufficient.

      Eleven things organizations can learn from airports
      Seth Godin
      27 styczeń, 11:13
      [Of course, this post isn’t actually about airports].
      I realized that I don’t dislike flying–I dislike airports. There are so many things we can learn from what they do wrong:
      1. No one is in charge. The airport doesn’t appear to have a CEO, and if it does, you never see her, hear about her or interact with her in any way. When the person at the top doesn’t care, it filters down.
      2. Problems persist because organizations defend their turf instead of embrace the problem. The TSA blames the facilities people, who blame someone else, and around and around. Only when the user’s problem is the driver of behavior (as opposed to maintaining power or the status quo) things change.
      3. The food is aimed squarely at the (disappearing) middle of the market. People who like steamed meat and bags of chips never have a problem finding something to eat at an airport. Apparently, profit-maximizing vendors haven’t realized that we’re all a lot weirder than we used to be.
      4. Like colleges, airports see customers as powerless transients. Hey, you’re going to be gone tomorrow, but they’ll still be here.
      5. By removing slack, airlines create failure. In order to increase profit, airlines work hard to get the maximum number of flights out of each plane, each day. As a result, there are no spares, no downtime and no resilience. By assuming that their customer base prefers to save money, not anxiety, they create an anxiety-filled system.
      6. The TSA is ruled by superstition, not fact. They act without data and put on a quite serious but ultimately useless bit of theater. Ten years later, the theater is now becoming an entrenched status quo, one that gets ever worse.
      7. The ad hoc is forbidden. Imagine an airplane employee bringing in an extension cord and a power strip to deal with the daily occurrence of travelers hunched in the corner around a single outlet. Impossible. There is a bias toward permanent and improved, not quick and effective.
      8. Everyone is treated the same. Effective organizations treat different people differently. While there’s some window dressing at the edges (I’m thinking of slightly faster first class lines and slightly more convenient motorized cars for seniors), in general, airports insist that the one size they’ve chosen to offer fit all.
      9. There are plenty of potential bad surprises, but no good ones. You can have a flight be cancelled, be strip searched or even go to the wrong airport. But all possibility for delight has been removed. It wouldn’t take much to completely transform the experience from a chore to a delight.
      10. They are sterile. Everyone who passes through leaves no trace, every morning starts anew. There are no connections between people, either fellow passengers or the staff. No one says, “welcome back,” and that’s honest, because no one feels particularly welcome.
      11. No one is having any fun. Most people who work at airports have precisely the same demeanor as people who work at a cemetery. The system has become so industrialized that personal expression is apparently forbidden.
      As we see at many organizations that end up like this, the airport mistakes its market domination for a you-have-no-choice monopoly (we do have a choice, we stay home). And in pursuit of reliable, predictable outcomes, these organizations dehumanize everything, pretending it will increase profits, when it actually does exactly the opposite.

      The long run keeps getting shorter
      Seth Godin
      26 styczeń, 11:08
      In the long run, we’re all dead, sure that’s still true.
      But the other long run effects–in the long run, you get caught, in the long run, kindness wins out, in the long run, we learn about who you really are–all of those are happening faster than they used to.
      The short run has always been short (and it’s getting shorter still). The real change, though, is how short the long run is getting.

      Slow media
      Seth Godin
      25 styczeń, 11:00
      Slow media is patient. It’s not on a deadline. It isn’t measured in column inches. It can be calm instead of sensational, deep instead of superficial.
      In the age of „Breaking news, Emmy nominations announced!” and 140 characters, it’s sort of surprising to realize that we are also living in the golden age of slow media.
      For years, on Sunday mornings, you could find me sitting in my driveway, recently arrived home from one errand or another, listening to Krista Tippett’s extraordinary interviews on the radio. Thanks to the web, there’s no need to sit in your car any longer, and Krista’s groundbreaking approach is spreading. Spending 90 minutes in the studio with her to create this week’s show was, for me, one of the highlights of my career. (download).
      When there’s unlimited shelf space allowing unlimited podcasts, which can be of unlimited length, the goal isn’t to get the show on the air faster or to make it noisier. Instead, the goal, like the goal of a good book, is to say something worth saying, and to do it in a way that’s worth waiting for.
      The challenge used to be to promote your idea enough to get on the radio or get into the newspaper. Of course, along the way your idea was truncated, edited, misconstrued, amped up and dumbed down, because scarce media space often demanded this.
      Today, the challenge is, as Krista has shown, to be insightful enough and patient enough to use the (unlimited) time to create slow media that people actually want to listen to. Not all people, of course, but enough. Not media for the masses, but media for the weird, for people who care. It might not be obvious media, or easy to understand media, or easily digested media, but that’s okay, because slow media is not mass media. Slow media is not for the distracted masses, it’s for the focused few.
      One of the greatest privileges of publishing The Icarus Deception and V is for Vulnerable is that I’ve had the chance to talk with some amazing podcasters. And to do it slowly. With focus.
      Go ahead and subscribe to a few. Slow media is good for us.

      Ideal, average and outlier
      Seth Godin
      24 styczeń, 11:48
      Generalizations are the heart of marketing decision-making. When we look at an audience–customers, prospects, constituents–we make decisions on the whole based on our assumptions about the individuals within the group.
      But are we basing those generalizations on our vision of the ideal member of the tribe, the average member or the outlier who got our attention?
      It’s easy, for example, to defend high-priced famous colleges if you focus on the ideal situation. The ideal student, getting instruction from the ideal professor and making ideal progress. No one can argue with this.
      On the other hand, when we see the outlier (the person who is manipulating the system, or the one who is being harmed by it) it’s easy to generalize in precisely the other direction, deciding that the entire system isn’t worth saving.
      And finally, it’s tempting to rely on the average, to boil down populations of people into simple numbers. The problem with this, of course, is that if one foot is in a bucket of ice water and the other is being scalded, on average, you should be comfortable.
      Before we start making decisions about markets, tribes and policy, we need to get clear about which signals we’re using and what we’re trying to focus on or improve.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Dział Zagraniczny
      dzisiaj, 10:07

      Wielu wątpiło, że to kiedyś nastąpi, ale jednak. Pod koniec stycznia działająca w Somalii islamistyczna partyzantka Al-Shabab straciła swój najbardziej znany przyczółek: jej konto na Twitterze zostało zablokowane.

      W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy do zlikwidowania tablicy ogłoszeniowej salafitów wzywały liczne organizacje i osoby indywidualne. Nadaremno. Administratorzy Twittera nie reagowali, choć regulamin serwisu wyraźnie zabrania zamieszczania w nim treści, które stanowiłyby groźby wobec innych użytkowników, albo osób trzecich. A za takie można by uznać większość postów na profilu HSMPress.

      Jednak w styczniu Al-Shabab najwyraźniej przekroczył granicę. Dzień przed zbrojną interwencją w Mali, francuscy komandosi próbowali odbić porwanego w Somalii przed trzema laty agenta swojego wywiadu. Akcja okazała się blamażem, w jej trakcie zginął sam zakładnik, oraz dwóch żołnierzy – na profilu HSMPress szybko pojawiły się zdjęcia ich trupów z prowokacyjnymi podpisami. A ostatnie posty sprzed zawieszenia konta (teraz można je znaleźć już tylko na krążących w internecie screenshotach) były powtarzającymi się groźbami, że partyzanci zamordują kenijskich jeńców. Po takim nagromadzeniu agresywnych treści, administracja serwisu postanowiła wreszcie zareagować zgodnie ze swoim regulaminem.

      Cios na Twitterze, to tylko jedna z serii porażek, jakie Al-Shabab ponosi od wielu miesięcy. W grudniu międzynarodowy kontyngent Unii Afrykańskiej odebrał mu Jowhar, strategiczne miasto leżące na przecięciu głównych szlaków handlowych w kraju. Kilka tygodniu wcześniej partyzanci stracili swój bastion Kismayu. A jeszcze w sierpniu 2011 r. zostali wypchnięci z Mogadiszu – oficjalny rząd Somalii po raz pierwszy od kilkunastu lat zaczął naprawdę kontrolować całą stolicę.

      Co, paradoksalnie, wcale nie poprawiło sytuacji większości jego mieszkańców.

      MogadiszuŚciernisko zamienia się w San Francisco (Fot. Stuart Price/UN Photo)

      Kto wraca do Mogadiszu po co najmniej dwuletniej nieobecności, ten może nie poznać miasta.

      Jeszcze na początku tej dekady, stolica Somalii pozostawała synonimem anarchii i bezprawia, oficjalne władze kontrolowały tylko lotnisko i kilka ulic w okolicach Pałacu Prezydenckiego, a poszczególnymi dzielnicami zarządzali najpierw zbrojni watażkowie, a potem także partyzanci z Al-Shabab. Lokalni dziennikarze – dawna włoska kolonia jest dziś jednym z najniebezpieczniejszych miejsc na świecie dla przedstawicieli tego zawodu – co ranek musieli dokładnie sprawdzać, czy pod samochodem nie podłożono bomby, a do redakcji dojeżdżali zawsze inną trasą, niż dzień wcześniej, w obawie przed zamachem kogoś niezadowolonego z ich reportażu. Krótkie strzelaniny i pojedyncze wybuchy były na porządku dziennym, większość budynków leżała w ruinie, a te, które się jakoś trzymały, wyglądały jak sito: właścicielom nie opłacało się usuwać śladów po pociskach, bo i tak za chwilę pojawiały się nowe.

      To już przeszłość. Świeżo wyremontowane domy są wystawiane na sprzedaż za 100 tys. dolarów i więcej. Za wynajęcie któregoś nad morzem właściciele żądają minimum tysiąc. Na alei Maka Almukarramah lśnią wypucowane szyby luksusowych hoteli i drogich sklepów. W dzielnicy Hodan można zjeść świeże owoce morza w modnej restauracji The Village, idealnej kopii oryginału z Londynu. Właścicielem obu jest Ahmed Jama, który wrócił do domu z emigracji w stolicy Wielkiej Brytanii. Tak samo robi dziś wielu jego rodaków, do Somalii przywożących nie tylko dobre chęci, ale też duże pieniądze zarobione przez lata w Europie czy Stanach Zjednoczonych. Ale podczas gdy oni skutecznie pomnażają swój kapitał zdobyty na emigracji, sytuacja wielu z tych, którzy cały czas pozostawali w ogarniętym wojną domową kraju, znowu się pogarsza.

      Przez ostatnie dwie dekady z Mogadiszu uciekali bogaci, wykształceni, albo chociaż przedsiębiorczy i chcący spróbować szczęścia w kraju nieogarniętym wojną. Tymczasem na ich miejsce ściągali wieśniacy, których z prowincji wygnały jeszcze ostrzejsze walki niż w stolicy, albo powtarzające się susze, mordercze dla i tak już przetrzebionych stad pasterzy. Biedacy wspólnie zasiedlali opuszczone budynki, albo rozbijali obozowiska w zrujnowanych częściach śródmieścia, gdzie z mozołem budowali nowe życie społeczne. Ale gdy żołnierze sił międzynarodowych wyparli Al-Shabab z miasta i na ulice powrócił spokój i względny porządek, szybko okazało się, że na ich nowych miejscach zamieszkania można sporo zarobić.

      Przez ostatni rok, ceny gruntów w najbardziej atrakcyjnych miastach skoczyły w górę jak szalone – w okolicach lotniska, gdzie żołnierze z misji Unii Afrykańskiej mają swoją główną bazę, nawet dziesięciokrotnie. Uchodźcom każe się opuszczać miejsca, gdzie spędzili miesiące, a czasem lata. Opornych usuwa się siłą, często pod lufami karabinów, jak właśnie w Hodan, gdzie The Village serwuje najlepsze ryby w mieście – turecki deweloper obiecał gruntownie odświeżyć dzielnicę, więc wieśniaków wyrzucono z zajmowanych przez nich budynków po dawnej szkole. Nie mają co liczyć na pomoc rządu, który wyprasza ich też ze swoich nieruchomości.

      Eksmitowani trafiają do obozów na peryferia miasta. Nie ma tu ani dobrej komunikacji, ani elektryczności, ani bieżącej wody. Brakuje toalet, więc za potrzebą trzeba chodzić w krzaki – kobiety załatwiające się nocą w całkowitej ciemności są napadane i gwałcone. Często przez tych, na których pomoc powinny liczyć, a którzy czują się całkowicie bezkarni. W zeszłym tygodniu somalijska prokuratura postawiła zarzuty kobiecie, która oskarżyła stołecznych policjantów o zgwałcenie jej na komisariacie. Sądzony ma być także jej mąż, dziennikarz, który zrobił z nią wywiad, oraz dwie dodatkowe osoby, które zorganizowały spotkanie obojga.

      Chociaż islamiści z Al-Shabab nie kontrolują już Mogadiszu, to wciąż stanowią poważne zagrożenie dla władz. W zeszły wtorek zamachowiec samobójca wysadził się przed domem premiera, zabijając dwie osoby. Podobno jego celem była siedziba prezydenta, ale nim udało mu się do niej dotrzeć, został zatrzymany przez żołnierzy. Dla uchodźców z prowincji to bez znaczenia – oni już i tak nie mają wstępu do tej części miasta.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      2013-02-05 20:29
      Clarity na Allegro: „kup pan regulamin”
      Oceń wpis

      Jednym z najciekawszych odkryć 2013 roku — do którego dotarłem, nie ukrywam, częściowo poprzez dobro, które czynię — jest najnowsze osiągnięcie stowarzyszenia „Clarity”, czyli akcja-aukcja na Allegro pt. „Kup pan Regulamin”.

      Oto najnowszy sposób na zarobek: już nie trzeba pisać i wnosić pozwów do sądu ochrony konkurencji i konsumenta, aby następnie — wzorem stowarzyszenia Lexus, którego „Clarity” jest frankensteinowskim potomstwem — sugerować odpłatne ich cofnięcie.
      Wystarczy odpalić dwie aukcje na Allegro, czyli Regulamin, regulaminy sklepów www, tworzenie reg.. oraz Regulamin sklepu, regulamin strony www, regulaminy (każda po 100 sztuk), a tam obiecać gruszki na wierzbie, w rodzaju „W tej aukcji oferujemy regulamin, który realizuje wymóg informacji (zgodnie z ustawą o usługach świadczonych drogą elektroniczną oraz ustawą kodeks spółek handlowych), wymóg wynikający z ustawa konsumenckich, a także wymóg wynikający z ustawy o ochronie danych osobowych. Jest to gotowy wzór regulaminu z dodatkowymi informacjami, przydatnymi, aby nie naruszać obowiązujących norm prawnych” (takie banialuki wypisuje i cuda obiecuje użytkownik kodeksymp3_pl) — i brać za to po 246 złotych.

      Clarity sprzedaje regulaminy na Allegro

      Dla mnie komedia, ale ktoś uwierzył — w chwili pisania tego tekstu 2 Allegrowiczów kupiło cud-regulamin… — a przecież regulamin to nic innego jak wzorzec umowy, więc nie da się powiedzieć, że może on być taki sam dla wszystkich przedsiębiorców (dla sprzedawcy żelazek i świadczącego usługi fotografowania na ślubach, dla pośrednika finansowego i dla sklepu z odżywkami). Pójść w takie interesy to jak żywić się całe życie w fast-fódzie… pewnie da się, ale jak długo?

      Najlepsze jest to, że p. Adam Marzycki „wzmacnia” ofertę swojego sklepiku z regulaminami swoistą kampanią reklamową, tj. seriami listeli, w których informuje drobnych przedsiębiorców o rzekomych nieprawidłowościach w ich sklepach oraz — strasząc akcją przed SOKiK-iem — proponuje, jako tańsze rozwiązanie, kupno na Allegro jego bubla za 246 zł.

      Mnie coś mówi, że mamy tu czyn nieuczciwej konkurencji, a ściśle:

      wprowadzenia klientów w błąd co do pochodzenia oraz przydatności usługi (art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji);
      reklamy wprowadzającej klienta w błąd oraz reklamy przyjmującej postać pozornie neutralnej informacji (art. 16 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 UoZNK).

      PS po napisaniu tego tekstu zgłosiłem nadużycie administracji Allegro, jedna z aukcji już została usunięta przez pracownika. Tak trzymać!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Tuesday, 12 February 2013
      A Negro Counterjihadist Pope?
      10:11 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      Two black African cardinals emerged as frontrunners for the papacy yesterday after the shock resignation of Benedict XVI.

      He became the first leader of the Roman Catholic church to step down in 600 years and the first to abdicate through ill-health.

      Amid feverish speculation about the succession, two of the favourites were Ghana’s Cardinal Peter Turkson, 64, and Cardinal Francis Arinze from eastern Nigeria.

      Source: Daily Mail

      This is interesting. Regular readers may remember some posts I made a few months ago about a video on Muslim demographics that had been shown to a Vatican synod. Peter Turkson was the person responsible. The Vatican later dissociated itself from his actions, but now he may be the next Pope.

      Even if he does become Pope, though, the office may have a moderating effect on his Counterjihad tendencies. Ratzinger, too, was wary of the Muslim, and particularly Turkish, threat to Europe, but became a bland multicultist when in office. He might surprise us, though, as non-Europeans tend not to be as intimidated by political correctness, and Africa is on the frontlines of the Jihad. And there it’s still the old skool jihad of killing, raping and burning, not the stealth Jihad we have to endure in the West.

      One good thing about the election of the new Pope is that we can be fairly sure it won’t be a Muslim. In this day and age, though, can we be absolutely sure?

      Labels: Catholic church, Pope, Vatican | 14 comments ——————————————————————————————–
      Monday, 11 February 2013
      Even More on Imran Firasat’s Past
      19:58 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      This is quite devastating, I have to say. I wasn’t sure about Firasat before, but this article makes me think that it’s time for the Counterjihad movement to start disinvesting in this guy.

      I should also say that I was in email correspondence with Firasat, correspondence which ceased abruptly when I asked him the name of the restaurant where he had worked in Cordoba. I was just casually curious about this, because I go to a lot of restaurants here (Cordoba), and wondered if it had been one I knew. He had been in some kind of dispute with the restaurant owners here, too, though, so perhaps he thought I wanted to make inquiries about his past.

      This was published on 24 February 2008

      They took flight leaving a trail of victims and debts behind. Imran Firasat and Jenny Setiawan, political refugees in Cantabria who need to answer before a court in relation to the case filed by their business partners from Santander, have abandoned the flat they were living in and also the city. And the lawyer for the accusers has now asked the judge for a search and capture order covering all the national territory. For the many Cantabrians who threw themselves into helping them because of their hard personal history, the Pakistani and the Indonesian must have been a great disappointment.

      Firasat and Setiawan succeeded in gaining temporary authorisation to reside in Cantabria in view of their exceptional circumstances: marriage between a Muslim and a Buddhist is punished by both religions, which prevented them from returning to either of their countries of origin. Having arrived in this region from Germany, Firasat moved like a fish in water between institutions and communication media. He even organised an internet campaign to support his cause.

      Having achieved their goal of regularising their stateless situation, the pair opened a catering business in the Grupo Amaro in Santander, called ‚Kebabish’. Under this name they formed a company with two Cantabrian couples who quarrelled with them in relation to business-related crimes approximately one month ago: after opening three premises (the Grupo Amaro one, another in Menéndez Pelayo and a third in Marqués de la Hermida), the young man and his wife sold them without the knowledge of their business partners. This gave rise to the complaint for document falsification and administrative fraud.

      One of the accusers had also rented a home to them. Because they stopped paying the rent a few months ago, an eviction process has been started.

      These were not the only “irregularities” committed by the political refugees. Maite Calderón, owner of a signage company, has also filed a complaint with the police after observing that the Pakistani had given her a cheque without any funds for an amount just below 600 euros. The businesswoman says it is not the money that bothers her (“I don’t expect to get it back”) but the “tremendous disappointment”. “The personal deception hurts me. When he gave me the cheque dated February, he was already preparing his flight”.

      Calderón – who had no previous knowledge of the history of the immigrants through the media – is aware that the young man “had a wide circle of people who were supporting him. He offered to make all of them partners in his business. Now it’s clear his only aim was to rip them off”.

      She doesn’t think it will be easy to find him. “It would be a stroke of luck”, she notes. A fortune for all those who have been left unpaid, she indicates, “because there were also people, like bar suppliers, that he has left owing”.

      The family that support him in his business projects have it worst. A few days ago they learned that they will have to pay the bank the amount they guaranteed for him and they are very upset.

      And the local government also have knowledge of the couple, who got a grant to start their business which these sources put at almost 5,000 euros with specific conditions that, if not fulfilled, would mean it had to be returned.

      For this reason an investigation has been opened, as has been confirmed by the ex-partners of the Pakistani and the first to accuse him in the situation, who are moving heaven and earth to find him.

      These persons add that, among the victims, is a former employee and the compatriot to whom he sold the premises in Menéndez Pelayo. It seems the man who convinced so many people of his painful family situation will have to give many explanations. But for that, he first has to stick his neck out.


      Again, H/T to the anonymous commenter who provided links in this thread.

      Imran Firasat, if you want to publish a detailed response to these allegations, I am willing to publish it here. You know my email address.
      Labels: Cantabria, Cordoba, Imran Firasat, Spain, The Innocent Prophet | 13 comments
      More on Imran Firasat’s Past——————————————————————————————–
      17:56 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      This was published in 27 October 2004 and comes from a link supplied by an anonymous commenter in this thread.

      Because they are a couple, they would die in Pakistan, where a Muslim (male) may not marry a Buddhist (female). So Imran Firasat and Jenny Setiawan fled to Germany. But the authorities here say they don’t belong together either. Because they are not married, the German authorities want to deport them separately to different countries.

      … Firasat and Setiawan fled from Pakistan with the utmost urgency. An unmarried pair of different religions – this merits the death penalty in Pakistan, says Imran Firasat. They were locked up and tortured. „They cut off my thumb with a meat knife,” says Firasat and shows his mutilated left hand. His girlfriend was raped multiple times by the police, he says. Jenny Setiawan holds a child in her arms and cries. She is in Frankfurt, is pregnant again and the future looks bleak. She had already fled to Pakistan because she had experienced terrible things as a member of an ethnic Chinese minority. During the riots in Jakarta in 1998 she had to watch as her parents were slaughtered. Jenny Setiawan was also seriously injured herself. Later her then husband died in further rioting. She then flees to Pakistan and meets Imran Firasat.

      …They fall in love and become a couple, which is forbidden by Pakistani law. They constantly flee from the police and the neighbours, move house, are arrested again and tortured. At the end of September of this year they fled to Frankfurt via Bangkok. As the aircraft landed on 30 September at 6 am, Imran Firasat and Jenny Setiawan think they are in safety. But the German authorities don’t believe a word. The border protection officer laughed in his face, recalls Firasat. „You’re lying, you’re lying,” the officer said. And his pregnant girlfriend who was in pain was told that is she could survive the flight, she could endure the questioning.

      …The federal agency rejects the asylum application as „clearly unjustified”. „It is almost inconceivable that an unmarried couple could live together in Pakistan” reads the decision. This is punished by imprisonment or even the death penalty. Therefore it can be assumed that „Firasat would not have dared to live with his Buddhist partner”. The decision-makers believe that the whole story has been fabricated „there is a clear attempt to fabricate a performance of an existing partnership in Pakistan.”

      Some questions are raised by this? First, is it really against the law in Pakistan for a Muslim male to marry a Buddhist female? As far as I knew, Islamic law placed restrictions on Muslim females marrying non-Muslim males, but not the other way round, because they see males as dominant and thus, in a sense, „capturing” the woman for Islam.

      Second, as the anonymous commenter observed, why would a non-Muslim whose family had been butchered by Muslim fanatics flee to Pakistan for sanctuary? Pakistan is crawling with Muslim wack-jobs, as anyone would know.

      It’s striking that even at this stage Firasat has displayed a talent for gaining media attention. His story at this stage was surely no more remarkable than that of legions of other asylum seekers. So it seems odd that it received this kind of coverage.
      Labels: Germany, Imran Firasat, Indonesia, Spain, The Innocent Prophet | 1 comments
      Former Key Official in Belgian Anti-Islam Party Vlaams Belang Admits He Was a Government Spy
      14:06 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      Bart Debie supplied information on the internal operations of Vlaams Belang to the State Security Service for three years, he declared to the daily newspapers De Standaard and Het Nieuwsblad.

      „I was recruited as an informer in 2007. Until my resignation from the party in 2010, I met someone from the intelligence services almost every month,” declared Mr Debie who at that time was a key figure in Vlaams Belang.

      Bart Debie is in particular said to have provided information concerning financial support for Vlaams Belang.

      He decided to speak about his role as an informer following declarations made by the Minister of Justice, Annemie Turtelboom, who state recently that the State Security Service was not involved in spying on members of parliament.

      The head of the State Security Service, Alain Winants, did not want to comment on the statements made by Bart Debie.

      Labels: Belgium, government infiltrators, use of state power to crush political dissent, Vlaams Belang | 0 comments——————————————————————————————–
      Sunday, 10 February 2013
      Berlin: German Defence League Holds Vigil for Imran Firasat
      17:37 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      Video in German below:

      Last Thursday, the German Defence League and the anti-Islam party Die Freiheit held a vigil for Imran Firasat outside the Spanish embassy in Berlin. A letter of protest about the Spanish government’s treatment of Firasat was handed into the embassy.

      Source: PI
      Labels: Berlin, Germany, Imran Firasat, Spain, The Innocent Prophet | 0 comments
      Munich: Woman Condemned for Placard Warning of Turkish and Muslim Threat to Europe——————————————————————————————–
      10:32 | Posted by Cheradenine Zakalwe
      Maria Frank in white, gathering signatures to protest against construction of a mosque

      Maria Frank, a 74-year-old woman, who leads an organisation called „Association for the Future of Germany” peacefully gathers signatures calling for a referendum on whether an „Islam in Europe” centre should be built in Munich. She is constantly mobbed by antifa, green and trade union activists, so her placards are hardly visible. Despite that, she is prosecuted for incitement to hatred.

      In Rotkreuzplatz the 74-year-old pensioner exhibited a placard on this day, which among other thing said that after the siege of Vienna by the Ottoman empire in 1683 now „the arrogant Turks and Muslims … [are threatening] Europe again”. The accused thus established and suggested the reference to a war of aggression, at least „implicitly accepting” that fear of Islam and Turks would be generated, argued the state prosecutor. She thus disturbed the public peace.

      Source: Sü

      She was placed under caution and ordered to pay 1000 euros to Amnesty International! She said she had nothing to do with this organisation and asked to be allowed to pay the money to a charity for persecuted Christians instead. The judge said no, it had to go to Amnesty International!

      In addition he warned Frank, who has made numerous negative statements about Turks and Muslims on the internet, sometimes in a much more drastic way than on the placard.
      „You need to stop that and become aware of what is acceptable and what isn’t.”

      If she commits a similar „offence” within the next three years, she has to pay a fine of 3,600 euros.
      Labels: free speech martyrs to Islam, Germany, Maria Frank, Munich, suppression of free speech | 12 comments——————————————————————————————–
      Saturday, 9 February 2013
      France: Non-Muslim Shops Targeted by Criminals, Muslim Shops Left Alone
      19:49 | Posted by Cheradenine Zakalwe

      Subtitling done by the Vlad Tepes team – great work

      The Party of „In-nocence” congratulates France 2, which, to believe the astonishing report broadcast in the 8 o’clock news on Wednesday, 6 February 2013, has in some form resolved all on its own the question of the Great Replacement and the various harms linked to it. First of all this brief documentary evoked the impressive series of violent acts and aggressions which results, in a district called ‚sensitive’, in a no less impressive series of closures of all types, shopping centres, chemists, tobacconists, grocer’s shops, butcher’s shops and supermarkets.

      Then comes the admirable solution noted in the report and implicitly praised by it, based on the example of a supermarket founded, owned and managed by a young entrepreneur of Turkish origin: no more attacks, this business is not threatened at all and prospers in peace. The young entrepreneur explains, with admirable candour, that insofar as the various shops and commercial premises are owned, managed and held by people of the same origins (or the same religion? since he himself is of Turkish origin) as the majority population, there will be no more violence and the risk of closure is removed: „We looked at all the robberies, the thefts and the attacks that took place, that’s when I said to myself that if it had been me that had had them, we wouldn’t have had all these problems”.


      The town featured is Saint-Gratien, about 20 km north of Paris. The text is from Renaud Camus, the writer who lost his publishing contract because of his declared support for Marine Le Pen.

      Even if you don’t understand French, the images in the video are evocative. First we see the „desertification” resulting from Muslim crime. The shops all close. Old European people can’t buy the things they need close by. They have to go on long journeys to the shops now, and, because some of them are very old, that’s not easy. Along comes a Muslim, opens a supermarket and, mysteriously, is never targeted by the criminals. What’s bizarre is the tone of unqualified admiration the news show offers to this Turk, without any consideration of why it is that non-Muslim shops are targeted while Muslim shops are not.

      Maybe the Vlad Tepes people could do a full translation of this clip. I don’t have time to do it myself just now.
      Labels: France, Paris, Renaud Camus | 1 comments

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Władze czują miętę
      Dział Zagraniczny
      wczoraj, 10:08

      Nawet trwająca pół dnia ulewa nie powstrzymała kilku tysięcy demonstrantów przed zebraniem się w centrum miasta. Przez trzy godziny stłoczony pod morzem parasolek tłum wylewał swoje żale na imigrantów: że zawyżają koszty życia i nieruchomości, że dostają dopłaty, a nie muszą odbywać obowiązkowej dwuletniej służby wojskowej, że odbierają pracę miejscowym i ogólnie ich unieszczęśliwiają. Wszystko to przerywane regularnymi prośbami organizatorów, by nie używać haseł o wymowie ksenofobicznej, ani tym bardziej politycznej.

      Sobotni protest miał bowiem miejsce w Singapurze. Kraju paradoksów. I niewyobrażalnie kiczowatej nacjonalistycznej propagandy w reklamach firmy Mentos.

      Dziewczyna z SingapuruPamiętaj dziewczyno, jeżeli poznany na imprezie chłopak ssie mentosa, to miej się na baczności (Fot. Philippe Put/Flickr)

      Paradoksem jest, że mimo jednego z najniższych poziomów płodności na świecie, Singapur jest równocześnie najgęściej zaludnionym krajem, a po wprowadzeniu w życie planowanych reform stanie się jeszcze ciaśniejszy. Że jeden z bardzo niewielu protestów w jego historii jest wymierzony w imigrantów, chociaż ci stanowili nieodłączny element miejscowego pejzażu nawet przed uzyskaniem niepodległości. Że chociaż przybysze mają być rozwiązaniem dla braku rąk do pracy, to wielu z nich przyjeżdża do Singapuru z ogromnymi fortunami i sztucznie zawyża ceny. I że w telewizji mogą lecieć reklamówki namawiające widzów do seksu, a w sklepach nie da się kupić płyty wokalistki śpiewającej o miłości.

      Niedzielny protest sprowokowały ogłoszone dwa tygodnie wcześniej prognozy rządowe, zgodnie z którymi do 2030 r. populacja kraju powinna się zwiększyć z nieco ponad 5 milionów do prawie 7. Ponieważ jednak współczynnik dzietności wynosi zaledwie 1,2 i nie zapewnia zastępowalności pokolenia, władze chcą osiągnąć skok otwierając szeroko drzwi dla imigrantów. Którzy i tak stanowią już 40 proc. miejscowej ludności. I są według niej problemem, bez względu na posiadany status społeczny.

      W maju lokalne media społecznościowe obiegło nagranie, na którym widać, jak rozpędzone Ferrari 599 GTO nie zatrzymuje się na czerwonym świetle i z impetem uderza w przejeżdżającą na skrzyżowaniu taksówkę. W wypadku zginęła dwójka jej pasażerów, oraz kierowca luksusowego auta, którym okazał się mieszkający w Singapurze chiński milioner. Przez kilka następnych tygodni media poświęciły sprawie liczne oburzone komentarze, ale prawdziwy festiwal nienawiści do imigrantów z Państwa Środka rozegrał się w internecie, gdzie niektórzy komentatorzy sugerowali nawet, żeby uniemożliwić pochowanie kierowcy Ferrari na miejscowym cmentarzu, bo “jego prochy zanieczyszczą singapurską ziemię”. Choć przytłaczająca większość obywateli sama jest chińskiego pochodzenia, to wielu z nich nie kryje nienawiści do kuzynów z ChRL, których na południowym krańcu Półwyspu Malajskiego jest prawie milion, aż o 23 proc. więcej niż przed dekadą. A ponieważ wielu z nich jest jest milionerami, to Singapurczycy skarżą się, że przyjezdni windują w górę nie tylko wartości i tak nielicznych nieruchomości, ale też ceny w sklepach, oraz barach. I że mogą sobie finansowo pozwolić na wjeżdżanie samochodami do centrum miasta, przez co korkują je w sposób przed laty niewyobrażalny. Na ulicy można więc coraz częściej usłyszeć o “bogatej chińskiej szarańczy”.

      Niechęć nie jest jednak wyrazem rosnących podziałów klasowych, tylko zwykłego nacjonalizmu, bo miejscowym nie w smak są także ubodzy Chińczycy, którzy imigrują na miejsce w poszukiwaniu zarobku. Nie podoba im się, że są głośni, gburowaci, plują na ulicy i przepychają się w metrze. A przede wszystkim, że kradną cenne miejsca pracy, jak chociażby w transporcie miejskim – co siódmy kierowca tutejszych autobusów jest Chińczykiem. W listopadzie 171 z nich nie przyszło do pracy w proteście przeciw zaniżanym pensjom i złym warunkom lokalowym, fundując Singapurowi pierwszy strajk od od 1980 r. Zaskoczone były lokalne media, które nie wiedziały jak relacjonować wydarzenia, oraz sam rząd, któremu aresztowanie organizatorów zajęło aż kilka dni.

      A władze nie są przyzwyczajone do sprzeciwów. Prawo wyborcze jest tak skonstruowane, że chociaż w wyborach 2011 r. rządząca od uzyskania niepodległości Partia Akcji Ludowej mimo tradycyjnej praktyki rozdawania prezentów i obietnic uzyskała tylko 60 proc. głosów – co było jej najgorszym wynikiem w historii – to i tak dostała w parlamencie 81 na 87 możliwych miejsc. Członkowie opozycji, którzy są zbyt aktywni we własnych kampaniach wyborczych, dostają pozwy sądowe o zniesławienie, a okręgom, które na nie głosują, obcina się dotacje. Żeby zorganizować jakąkolwiek demonstrację, trzeba wcześniej uzyskać zezwolenie od władz.

      Dlatego organizatorzy sobotniego protestu wykorzystali uchyloną furtkę i wezwali mieszkańców do zebrania się w parku Hong Lima, gdzie znajduje się wzorowany na brytyjskim pierwowzorze Speakers’ Corner: od 2008 r. można tam manifestować nawet ze sprzętem nagłaśniającym, a jedynym wymogiem jest przestrzeganie ciszy nocnej. Chociaż pogoda nie dopisywała, a wyznaczony teren jest niewielki, to na demonstrację przybyły prawie 4 tysiące niezadowolonych z planowanej reformy imigracyjnej.

      Taki przejaw obywatelskiego nieposłuszeństwa byłby nie do pomyślenia jeszcze dwa lata temu, kiedy władzę żelazną ręką trzymał Lee Kuan Yew, “ojciec niepodległości” i niekwestionowany przywódca Singapuru przez ponad pół wieku. Dziś nie wiadomo nawet, czy “Harry” – jak bywa nazywany przez rodzinę i bliskich znajomych – w ogóle słyszał o protestach: tuż przed demonstracją trafił do szpitala z niedokrwieniem mózgu. Ze społecznym niezadowoleniem musi więc sobie radzić jego następca (a prywatnie syn) Lee Hsien Loong, który przejął władzę po wspomnianych wyborach z 2011 r.

      “W 2030 roku nawet sześć milionów [obywateli – przyp. DZ] nie będzie wystarczać, żeby sprostać potrzebom naszej starzejącej się populacji” przekonywał podczas parlamentarnej debaty nad otworzeniem drzwi dla imigrantów. Mimo licznych finansowych zachęt (matki dostają tu po 4 tys. dolarów za pierwszą dwójkę potomstwa i po 6 tys. dolarów za każde kolejne), w Singapurze co roku przychodzi na świat aż o 20 tys. za mało dzieci, żeby utrzymać kolejne pokolenia. Aż co trzecia kobieta i co drugi mężczyzna do 34. roku życia woli być singlem.

      Z pomocą pośpieszyła więc firma Mentos.

      W zeszłym roku koncern wypuścił specjalną reklamówkę na 9 sierpnia, święto narodowe Singapuru, w której namawia mieszkańców kraju do rozmnażania się. Klip trudno jest opisać słowami. Na szczęście sam jest ich pełen:

      Najwyraźniej władze poczuły miętę do reklamówki, bo Singapurczycy mogli wysłuchiwać “I’m a patriotic husband, you my patriotic wife, lemme book into ya camp and manufacture a life” bez żadnej cenzury. To spora zmiana, bo jeszcze 12 lat temu rząd zabronił sprzedaży na terenie kraju albumu “All For You” Janet Jackson, ponieważ w jednej z piosenek pojawił się nazbyt obsceniczny jego zdaniem tekst “I just wanna touch you, tease you, lick you, please you, love you, make love to you“.

      Być może kluczem do sukcesu jest więc swoista lekcja przystosowania do życia w rodzinie, jaką The Freshmaker serwuje widzom na koniec klipu: “Only financially secure adults in stable, committed, long-term relationships should participate”.

      No Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.
      Orlik dla rybaków
      Dział Zagraniczny
      piątek, 12:25

      Zatoka Claxton nie daje już tylu ryb, co przed laty. Wody zostały zanieczyszczone przez miejscowy przemysł i nieuczciwych deweloperów, którzy zrzucają tu odpadki z placów budowy. Trałowanie rozgrzebuje dno morskie, które nie jest się w stanie wystarczająco szybko zregenerować. Ale na miejscowym targu sprzedaje się też coraz mniej makreli, bo rybacy rzadziej wypływają w morze – boją się, że padną ofiarą coraz bezczelniejszych piratów.

      Mimo sielankowego obrazu, Trynidad i Tobago ma poważny problem z przestępczością. A człowiek, który powinien ją zwalczać, sam jest skompromitowanym łapówkarzem.

      Policja na TrynidadzieNa Trynidadzie łatwiej znaleźć policyjny radiowóz wypełniony skrzynkami piwa, niż przestępcami (Fot. Taran Rampersad/Flickr)

      Gary Dipnarine nie był nawet zawodowym rybakiem, tylko fryzjerem – w wolnych chwilach dorabiał pomagając rodzinie na kutrze. W maju zmarł na progu szpitala w San Fernando. Więcej szczęścia miał jego wujek Mickey, którego lekarze zdołali odratować, mimo że został kilkakrotnie postrzelony w klatkę piersiową. Po tym napadzie, władze krajowego związku zawodowego rybaków zaapelowały do policji, żeby wydawała ich członkom pozwolenia na broń.

      Piraci zamordowali już na Trynidadzie 15 osób. Wiele innych wzięli na zakładników, jeden z kutrów został ponownie oswobodzony dopiero po przekazaniu 10 tys. dolarów okupu. Tylko w zeszłym roku zrabowali sprzęt i maszynerię z tuzina łodzi. Większość ich ofiar nie potrafi się finansowo podnieść po napadzie – w miarę tani silnik od kutra kosztuje nawet 35 tys. dolarów, a sieci to wydatek kolejnych 15 tys.

      Napady na rybaków z zatoki Claxton to tylko wierzchołek góry lodowej. Trynidad i Tobago zmaga się z falą brutalnej przestępczości, która przed laty była nie do pomyślenia. Według danych ONZ, jeszcze w 1998 r. na wyspach zdarzało się 8 morderstw na każde 100 tys. mieszkańców, ale już dekadę później było ich pięć razy więcej. W sierpniu 2011 r. rząd ogłosił stan wyjątkowy w kilku regionach w kraju, po tym jak w ciągu 48 godzin zabito aż 11 osób. Kilka miesięcy później, premier Kamla Persad-Bissessar ogłosiła, że miejscowi gangsterzy chcieli w ramach zemsty zamordować także ją.

      Kryminolodzy za wzrost przestępczości obwiniają kokainę. Karaiby są jednym z jej głównych kanałów przerzutowych do Stanów Zjednoczonych, a kolumbijskie kartele często zamiast przemycać ją samemu, posługują się w tym celu pośrednikami. Na Trynidadzie i Tobago nigdy nie powstały tak silne i dobrze zorganizowane grupy przestępcze, jak chociażby na sąsiedniej Jamajce, dlatego o kontrolę walczy ze sobą wiele małych gangów. Rywalizacja jest tak bezwzględna, że mieszkaniec wysp ma statystycznie siedmiokrotnie większą szansę zginąć od kuli zamachowca, niż obywatel Stanów Zjednoczonych.

      W Port of Spain nie bardzo potrafią sobie z problemem poradzić. Policjanci są sfrustrowani niskim budżetem, skarżą się na brak sprzętu i zbyt niskie płace. Trzy lata temu wściekli się też, że komendantem głównym i jego zastępcą mianowano dwóch obcokrajowców. Kanadyjczycy Dwayne Gibbs i Jack Ewatski mieli być powiewem świeżego powietrza, który zreformuje niesprawny aparat i przywróci mu skuteczność działania. Chociaż obaj funkcjonariusze zaczęli z przytupem, szybko rozprawiając się z najbardziej skorumpowanymi podwładnymi, to ostatecznie nie wytrzymali negatywnej presji środowiska i w lipcu podali się do dymisji.

      Teraz nowym człowiekiem, który ma położyć kres pladze przemocy jest minister obrony narodowej Austin Warner, na wyspach znany po prostu jako “Jack”. Mało kto wierzy jednak w jego kompetencje. Zanim wszedł do rządu, Jack był wiceprezydentem FIFA i wieloletnim przewodniczącym Konfederacja piłki nożnej Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów – z oby tych stanowisk musiał odejść dwa lata temu, kiedy oskarżeń o rażącą korupcję, niekompetencję i zwykłe złodziejstwo (Warner miał sobie rzekomo przywłaszczyć część pieniędzy przeznaczonych na odbudowę zniszczonego w trzęsieniu ziemi Haiti) nagromadziło się tyle, że przerosło to nawet znanych z miedzianych czół piłkarskich działaczy. Teraz minister chce zwalczać gangi, dając młodzieży sportową alternatywę: w ciągu najbliższych kilku lat w całym kraju ma powstać sieć orlików, które zdaniem polityka będą lekiem na całe zło. Wielu jego rodaków ma co do tego jednak spore wątpliwości – projekt kosztuje ponad 300 mln dolarów, więc niektórzy podejrzewają, że działacz chce tak naprawdę znowu napchać sobie kieszenie. Żeby pokazać, że jego plan ma jednak pozytywne skutki, Warner sięgnął po oryginalne rozwiązanie: w październiku po prostu zabronił policji publikowania statystyk zabójstw.

      No. Ale polskiego czytelnika to nie interesuje.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104


      Historia pewnego aparatu

      Okolice Stanley, Falklandy, grudzień 2011 roku.
      Pięćdziesięcioletni, krótko ostrzyżony mężczyzna usiadł na skale i rozejrzał się dookoła. Wszystko wyglądało identycznie jak trzydzieści lat temu. Z tą tylko różnicą, że wtedy ta okolica przypominała lodową pustynię, a teraz rozpoczynało się antarktyczne lato. No i wtedy zamiast śpiewu ptaków słychać było wystrzały, eksplozje i żołnierskie przekleństwa.
      Mężczyzna sięgnął do plecaka i upewnił się, że wziął ze sobą wszystko, co zamierzał. Na dnie leżał niewielki album fotograficzny. To właśnie z jego powodu przebył osiem tysięcy mil z Wielkiej Brytanii. Chciał w końcu zwrócić zdjęcia prawowitemu właścicielowi.
      Po lewej stronie rozległ się jakiś chrobot. Inny mężczyzna mozolnie wspinał się na wzgórze.
      Brytyjczyk uśmiechnął się i wstał z kamienia. Był nieco zdenerwowany.
      W końcu za chwilę miał spotkać człowieka, który trzydzieści lat wcześniej próbował go zabić.
      I vice versa.

      Najbardziej zaciekłe walki podczas brytyjsko-argentyńskiego konfliktu o Falklandy toczyły się na początku czerwca 1982 roku na wzgórzach okalających Stanley, stolicę wysp. Dobrze okopani na nich i świetnie wyposażeni Argentyńczycy stawili ostry opór brytyjskim spadochroniarzom i komandosom Royal Marines, którzy mimo wsparcia ciężkich dział niszczyciela HMS „Glamorgan” dopiero po ciężkich walkach zdołali opanować kluczowe wzgórza.
      Główne siły brytyjskie desantowały się pod koniec maja w Zatoce San Carlos na zachodnim wybrzeżu Falklandu Wschodniego. Stamtąd komandosi i spadochroniarze mieli zostać przetransportowani śmigłowcami w okolice Stanley. Niestety, w tym samym czasie transportowiec wojskowy MV „Atlantic Conveyor” został trafiony rakietami Exocet wystrzelonymi przez argentyńskie myśliwce i zatonął. Razem z nim zatonęły przewożone śmigłowce Chinook.
      Żołnierzy czekał więc morderczy 80-kilometrowy marsz przez niegościnne, pokryte śniegiem i lodem pustkowie, w marznącym deszczu i porywistym wietrze. Każdy z nich oprócz broni i amunicji dźwigał kilkudziesięciokilogramowy plecak z pozostałym wyposażeniem. Wielu z nich dodatkowo obciążały karabiny maszynowe, pociski przeciwpancerne, moździerze i radiostacje.
      Drałowanie (w brytyjskim slangu wojskowym „yomping”) przez całą szerokość wyspy zajęło spadochroniarzom i komandosom trzy dni. Na mecie nie czekał ich jednak odpoczynek, lecz walka.
      Wzgórze Dwie Siostry zostało obsadzone przez argentyńskich żołnierzy z 4 Pułku Piechoty, a zadanie jego zdobycia przypadło komandosom z 45 Batalionu Royal Marines.
      Jednym z nich był szeregowy Nick Taylor z Arbroath. Zaciągnął się do wojska zaledwie rok wcześniej i otrzymał przydział do Kompanii X 45 Batalionu.
      Teraz, u progu antarktycznej zimy kulił się z zimna na drugim końcu świata i czekał na sygnał do ataku.
      Sytuacja brytyjskich żołnierzy była skrajnie trudna. Po morderczym marszu przez Falkland Wschodni groziła im hipotermia – temperatura powietrza spadła poniżej zera, a zimowe namioty zatonęły wraz z „Atlantic Conveyorem”. Komandosi postąpili więc tak, jak ich uczono na szkoleniu – aby przeżyć zrzucili kompletnie przemoczone mundury i nadzy weszli po dwóch do jednego śpiwora.
      Zadali w ten sposób kłam twierdzeniu, że jedynym stworzeniem, jakie komandos Royal Marines toleruje w swoim śpiworze jest naga dziewczyna :-).
      Atak na Dwie Siostry wyznaczono na noc z 11 na 12 czerwca 1982 roku. Nocny atak był koniecznością. Na Falklandach w ogóle nie ma drzew, ani nawet większych krzewów. Atakujący w dzień Brytyjczycy byliby widoczni jak na dłoni.
      Kompania X miała atakować od zachodu zboczem nazwanym „Długim Paluchem”. Nie było ono zbyt strome, ale pełne wykrotów i usiane głazami. Na jego szczycie znajdowały się argentyńskie stanowiska moździerzy i karabinów maszynowych.
      Szturm rozpoczął się 11 czerwca o godzinie 23:30. Porucznik David Stewart poderwał swój pluton do ataku, ale Argentyńczycy z 3. Plutonu, Kompanii C, 4 Pułku Piechoty natychmiast przygwoździli Brytyjczyków do ziemi huraganowym ogniem z karabinów maszynowych. Komandosi ukryli się za licznie rozsianymi głazami.
      Stuk! Stuk! Stuk! W dół zbocza potoczyły się jakieś niewielkie przedmioty. W pierwszej chwili komandosi myśleli, że to kamienie. Wątpliwości rozwiały się w momencie, gdy jeden z tych kamieni eksplodował… Oprócz granatów na zboczu wzgórza zaczęły się rozrywać pociski moździerzowe.
      Brytyjczycy próbowali odpowiadać ogniem ze swoich L1A1, ale był on nieskuteczny. Argentyńczycy byli ukryci za skałami i świetnie przygotowani do obrony. Komandosi sięgnęli więc po kierowane pociski przeciwpancerne MILAN, które z trudem przytaszczyli ze sobą. Broń ta, przeznaczona do walki z czołgami i pojazdami opancerzonymi okazała się bardzo skuteczna w niszczeniu argentyńskich stanowisk ogniowych. Wystarczyło, że pocisk uderzył w skałę tuż obok stanowiska, by pozabijać lub poranić znajdujących się w nim żołnierzy.
      Brytyjczycy zaczęli systematycznie niszczyć argentyńskie gniazda oporu. Wkrótce na szczycie Długiego Palucha terkotał już tylko jeden karabin maszynowy.
      Szeregowy Nick Taylor skokami posuwał się do przodu kryjąc za głazami. Od argentyńskiego stanowiska ogniowego dzieliło go teraz około 30 metrów. Miał jednak przed sobą pustą przestrzeń, bez żadnych skał, czy kamieni. Szturmować pod górę to samobójstwo – seria z kaemu przetnie go na pół zanim przebiegnie dziesięć kroków. Po prawej stronie, w odległości kilkunastu metrów zobaczył samotny głaz. Postanowił doskoczyć do niego i ukryć się za nim. Odczekał dłuższą chwilę, aż księżyc ukrył się za chmurami, wyskoczył ze swojej kryjówki i popędził w stronę głazu.
      Argentyński karabin maszynowy znowu zaterkotał, a pociski przeleciały Nickowi koło ucha. Na szczęście zdążył dobiec do głazu. Kolejna seria odłupała z niego niewielkie odłamki.
      „Ani chybi skurwiel ma noktowizor” – pomyślał Nick.
      Przyczaił się za głazem wiedząc, że jeśli nawet minimalnie się zza niego wychyli wówczas na pewno zginie.
      Z dołu nadciągali jego towarzysze. Argentyński żołnierz puścił jeszcze kilka serii, po czym jego karabin zamilkł.
      Około godziny 5 rano komandosi przystąpili do ostatecznego szturmu. Z bagnetami nałożonymi na lufy karabinów wbiegli na szczyt wzgórza i… nikogo tam nie zastali.
      Argentyńczycy wycofali się.
      Zmarznięci i wygłodniali Brytyjczycy rzucili się na argentyńskie zapasy, których wycofujący się obrońcy nie wzięli ze sobą. A było tam wszystko, czego zziębnięta dusza zapragnie – zimowe namioty, ciepła odzież, puszki z wołowiną, oranżada w proszku, nawet whisky w małych buteleczkach. Komandosi zmieszali sproszkowaną oranżadę z wodą ze stopionego śniegu i po raz pierwszy od kilku dni zaspokoili głód.
      Nick Taylor rozglądał się po opuszczonym stanowisku karabinu maszynowego. Obok ciepłej jeszcze broni leżał plecak. Otworzył go, a ze środka wypadł aparat fotograficzny i kilka małych butelek whisky. Obejrzał aparat. Typowa jednorazowa idioten kamera Kodaka. Spojrzawszy na licznik stwierdził, że pozostało jeszcze kilka klatek do wykorzystania. Niewiele myśląc zrobił kilka zdjęć okolicznych wzgórz. Uwiecznił także Stanley widniejące w oddali. Kiedy film się skończył wrzucił aparat do swojego plecaka i zapomniał o nim.
      Wojna dobiegła końca. Argentyński garnizon w Stanley został otoczony i 14 czerwca 1982 roku generał Mario Menendez podpisał akt kapitulacji.

      Aparat Kodak Instamatic identyczny jak ten znaleziony przez Nicka Taylora.

      Miesiąc później Nick Taylor i jego towarzysze powrócili do Wielkiej Brytanii na pokładzie transatlantyka SS „Canberra”. W Southhampton witały ich wiwatujące tłumy.
      Kilka dni po powrocie do domu w Arbroath Nick zaniósł aparat do lokalnej apteki, by wywołać zdjęcia. Sprzedawca od niechcenia spytał się, co na nich jest.
      – Aaaa… To takie zdjęcia z wakacji. – odparł Nick.
      Kiedy odebrał wywołane odbitki przeżył szok. Ze zdjęć patrzył na niego chłopak w tym samym wieku, tylko w innym mundurze. Rozpoznał wzgórza, na których walczył i argentyńskie umocnienia, które zdobył. Koleś na zdjęciach wyglądał tak, jak on, ale miał na sobie inny mundur i walczył po przeciwnej stronie. Kim był? Jak się nazywał? Czy przeżył?
      Nick związał swoją karierę z wojskiem. Pozostał w Royal Marines, po czym zgłosił się jako kandydat do elitarnej jednostki Special Boat Service – morskiego odpowiednika słynnej SAS. Przeszedł selekcję i mordercze szkolenie, po czym jako operator SBS uczestniczył w tajnych operacjach na całym świecie. Dosłużył się rangi chorążego i w 2003 roku przeszedł na emeryturę. Obecnie pracuje jako specjalista do spraw bezpieczeństwa dla amerykańskiej firmy naftowej.
      Przez te wszystkie lata widok argentyńskiego żołnierza ze zdjęć nie dawał mu spokoju. Czuł, że powinien zwrócić fotografie ich prawowitemu właścicielowi.
      Postanowił go odszukać.
      Dzięki internetowi poszukiwania trwały dość krótko. Nick umieścił zdjęcia na argentyńskim forum dla byłych żołnierzy i wkrótce skontaktował się z nim ktoś, kto rozpoznał widniejącą na nich postać.
      Tajemniczym żołnierzem ze zdjęć okazał się podporucznik Marcelo Llanbias Pravaz, dowódca 3 Plutonu, Kompanii C, 4 Pułku Piechoty. Człowiek, który dowodził obroną wzgórza atakowanego przez Nicka i jego towarzyszy.
      Jak się później okazało – był ostatnim żołnierzem, który opuścił pozycje. To właśnie on „ścigał” serią z karabinu maszynowego Nicka kryjącego się za głazami.
      Nick wkrótce otrzymał jego adres mailowy i wysłał długiego emaila. Marcelo natychmiast odpisał.
      „To dla mnie wielki zaszczyt, że chcesz się ze mną spotkać i zwrócić mi moje zdjęcia…”.
      Marcelo również pozostał w wojsku. Służył w Siłach Pokojowych ONZ na Cyprze i w Kuwejcie, gdzie spotkał wielu brytyjskich żołnierzy. W 2001 roku przeszedł na emeryturę i otworzył kancelarię adwokacką. Obecnie jest wziętym prawnikiem w Buenos Aires.
      Niewiele myśląc obydwaj dawni wrogowie postanowili się spotkać. Gdzie? Ano tam, gdzie się spotkali po raz pierwszy (tyle, że w mniej przyjaznych okolicznościach…), czyli na zboczach Dwóch Sióstr na Falklandach.
      Do spotkania doszło w grudniu 2011 roku.
      Nick przybył jako pierwszy. Usiadł na głazie niemal w tym samym miejscu, w którym 30 lat wcześniej krył się przed pociskami.
      Marcelo dotarł na miejsce spotkania chwilę później. Dawni wrogowie uścisnęli się serdecznie i zaczęli rozmawiać, jakby byli całe życie najlepszymi kumplami. Zaraz na początku Nick przekazał Marcelowi fotografie pieczołowicie wklejone do albumu.
      – Nick, popatrz! Wyglądam jak Rambo! – zaśmiał się Marcelo pokazując na jedno ze zdjęć.
      – O, to zrobiłem na Mount Challenger! A to grupowe zdjęcie mojego plutonu! – wykrzykiwał przewracając kolejne strony albumu.
      Do obydwu z nich wróciły wspomnienia sprzed trzydziestu lat. Chwilę potem Nick wyjął z plecaka dwie małe buteleczki whisky pochodzące z argentyńskich zapasów – te same, które zabrał razem z aparatem.
      Wznieśli z Marcelem toast. Za przyjaźń!

      Od lewej: Marcelo Llanbias Pravaz i Nick Taylor z powrotem na Falklandach po 30 latach.

      Wojna o Falklandy była czystą wojną, w której żołnierze walczyli z żołnierzami. Bez nienawiści, bez ofiar wśród cywili (z wyjątkiem trzech kobiet, które zginęły od zbłąkanego brytyjskiego pocisku) i bez mordowania jeńców.
      Argentyńczycy wzięci do niewoli wspominali potem, że Brytyjczycy traktowali ich lepiej niż… ich właśni oficerowie!
      W połowie lat 90-tych mój Ojciec był w grupie ONZ-owskich obserwatorów wysłanych do Sahary Zachodniej – spornego terytorium w zachodniej Afryce. W tej grupie znaleźli się także oficerowie brytyjski i argentyński. Od słowa do słowa doszli do wniosku, że już się kiedyś spotkali. Faktycznie – ten Brytyjczyk wziął tego Argentyńczyka do niewoli na Falklandach. Te specyficzne wspomnienia wojenne nie przeszkodziły im w zostaniu dobrymi kumplami i wspólnym jeżdżeniu na patrole…


      Francja, okolice Sainte-Foy-de-Montgommery, 17 lipca 1944 roku, godzina 16:00.
      Pasażer siedzący na tylnym siedzeniu czarnego kubelwagena był w kiepskim nastroju. Wracał cały czas myślami do ostatniej rozmowy z Falkenhausenem i Stulpnagelem. Spisek przeciwko Hitlerowi zataczał coraz szersze kręgi i wydawało się, że dni Fuhrera są już policzone. Sam był przeciwnikiem jego likwidacji – uważał, że aresztowanie go i postawienie przed sądem będzie wyjściem znacznie lepszym. Mimo tego udzielił spiskowcom swojego wsparcia i obiecał, że stanie po ich stronie.
      Czy dobrze zrobił? W razie niepowodzenia on i jego rodzina zapłacą straszną cenę…
      Sytuacja na froncie również nie napawała optymizmem. Alianci po wylądowaniu w Normandii ciągle parli naprzód. Gdyby Hitler w odpowiednim czasie zezwolił na użycie dwóch dywizji pancernych wówczas Niemcy zgnietliby ich bez problemu. Ale nie zezwolił, uważając, że atak na plaże Normandii to blef… Może to i dobrze, że wkrótce nie będzie już tego szaleńca…
      Rozmyślania przerwał warkot silnika samolotu. Pasażer kubelwagena spojrzał za siebie. Spitfire ze znakami kanadyjskiego 412. Dywizjonu na kadłubie właśnie rozpoczął zniżanie. Nie było chwili do stracenia.
      – Zjeżdżaj na bok! – krzyknął do kierowcy. Ten raptownie skręcił kierownicę w lewo.
      O ułamek sekundy za późno. Pilot Spitfire’a kilka sekund wcześniej uruchomił karabiny maszynowe myśliwca i długa seria pocisków dogoniła samochód w momencie, kiedy kierowca szarpnął kierownicą. Kamień wzbity w powietrze jednym z pocisków uderzył pasażera w twarz.
      Zalany krwią feldmarszałek Erwin Rommel osunął się na siedzenie samochodu.

      Był chyba jedynym takim generałem podczas II Wojny Światowej. Rozmawiał z szeregowcami jak z przyjaciółmi, jadł te same posiłki co oni i dowodził nimi siedząc nie za biurkiem, ale w samochodzie jadącym kilka metrów za nacierającymi żołnierzami. Był geniuszem wojny kochanym przez swoich podwładnych i szanowanym przez nieprzyjaciół. Szkoda, że walczył nie po tej stronie, co trzeba…
      Erwin Rommel urodził się w listopadzie 1891 roku niedaleko Ulm w Wirtembergii jako jedno z pięciorga dzieci dyrektora miejscowej szkoły. Jako dziecko był bardzo wrażliwy, ale jako nastolatek zaczął przejawiać zdolności przywódcze. Był bardzo lubiany przez rówieśników i miał sporą grupę przyjaciół. Po ukończeniu szkół planował zostać inżynierem, jednak uległ namowom ojca i wstąpił do 124. Wirtemberskiego Pułku Piechoty. Był zdyscyplinowanym kadetem – nie pił, nie palił, odzywał się tylko wtedy, kiedy miał coś do powiedzenia. Po wstępnym szkoleniu trafił do Szkoły Wojennej w Gdańsku. Tam szybko poznano się na jego zdolnościach przywódczych. Po kilku miesiącach został awansowany na kaprala, a krótko potem na sierżanta. Podczas studiów w Gdańsku poznał 17-letnią Lucię Marię Mollin, która kilka lat później została jego żoną.
      W 1912 roku dostał awans na podporucznika i przydział do 6. Wirtemberskiego Pułku Piechoty.
      Podczas I Wojny Światowej walczył we Francji, Rumunii i we Włoszech.
      Na froncie imponował niezwykłą odwagą. Pewnego razu podczas natarcia wpadł na grupę francuskich żołnierzy. Zastrzelił dwóch i rzucił się z bagnetem na pozostałych. Jeden z Francuzów strzelił do niego trafiając w biodro. Za ten czyn otrzymał pierwszy Krzyż Żelazny, a w jego oddziale zaczęły krążyć opowieści o jego męstwie. Miał olbrzymi wpływ na swoich towarzyszy broni – żołnierze podczas walki starali się brać z niego przykład. Obdarzony był jakimś szóstym zmysłem, dzięki któremu przewidywał ruchy przeciwnika i przygotowywał właściwą odpowiedź. Podwładni wkrótce zaczęli mu bezgranicznie ufać.
      Podczas ofensywy na froncie włoskim w październiku 1917 roku miało miejsce wydarzenie, które zwróciło na Rommla uwagę najwyższych dowódców. W okolicach Mount Matajur zauważył słabo broniony odcinek, zebrał oddział w sile batalionu i ruszył do walki. Zaskoczył Włochów, wziął do niewoli ponad 9 tysięcy żołnierzy, 150 oficerów i osiemdziesiąt dział samemu tracąc zaledwie sześciu ludzi. Za swoje męstwo otrzymał order Pour le Merite oraz awans na kapitana.
      Niemcy przegrały wojnę, a Rommel poświęcił się życiu rodzinnemu. W 1928 roku przyszedł na świat jego syn Manfred. Rok później przyjął propozycję objęcia stanowiska instruktora w drezdeńskiej Szkole Piechoty. Szybko awansował – w 1932 roku został majorem, a rok później podpułkownikiem. Wykorzystując swoje doświadczenia wojenne napisał książkę „Piechota atakuje”, którą wzbogacił własnoręcznymi szkicami i rysunkami. Wydana w 1937 roku książka okazała się tak dobra, że wiele europejskich akademii wojskowych wpisało ją na listę podręczników.
      Zwróciła ona także uwagę Adolfa Hitlera. I nic dziwnego – podczas I Wojny Światowej on także był żołnierzem piechoty. Z miejsca poczuł sympatię do zdolnego podpułkownika. Powierzył mu stanowisko w Ministerstwie Wojny, na którym Rommel był odpowiedzialny za kontakty z nazistowską młodzieżówką paramilitarną Hitlerjugend. W 1938 roku otrzymał awans na pułkownika i został mianowany komendantem Akademii Wojennej w Wiener Neustadt. Nie zagrzał tam miejsca zbyt długo. Adolf Hitler mianował go szefem swojej ochrony osobistej.
      Przebywając w otoczeniu Hitlera Rommel zwrócił na siebie uwagę Josepha Goebbelsa, który postanowił wykorzystać wizerunek doskonałego oficera do celów propagandowych, co Rommlowi niezbyt się spodobało.
      Nie wziął udziału w wojnie z Polską we wrześniu 1939 roku, cały czas przebywając w otoczeniu Hitlera. Na prośbę żony próbował wyciągnąć z więzienia jej dalekiego krewnego, polskiego księdza. Interweniował w siedzibie Gestapo, lecz powiedziano mu, że miejsce pobytu owego księdza nie jest im znane.
      Rommel nie czuł się dobrze na berlińskich salonach i chciał wrócić na pole walki. Obserwując kampanię w Polsce zauważył jak wielką rolę odegrały w niej wojska pancerne. Uprosił Hitlera, by powierzył mu dowództwo jednej z dywizji czołgów. Fuhrer zgodził się. Rommel został dowódcą elitarnej 7 Dywizji Pancernej.
      Zauważcie, że nie miał absolutnie żadnego doświadczenia w tym rodzaju wojsk – był przecież żołnierzem piechoty. Odtąd jednak jego nazwisko będzie zawsze kojarzone z czołgami.
      Podczas inwazji na Francję dowiódł, że powierzenie mu elitarnej dywizji nie było błędem. Zastosował taktykę sprawdzoną w piechocie – wyszukiwał słabo bronione odcinki i zaskakiwał wroga śmiałymi, zdecydowanymi atakami. Zaskoczenie i mocny cios – to była jego recepta na zwycięstwo. Jego znakiem rozpoznawczym stały się dalekie wypady, podczas których często tracił kontakt z własnym sztabem – sam bowiem dowodził atakiem jadąc w jednym z czołgów. 7 Dywizja Pancerna wkrótce zyskała miano „Dywizji Duchów” – wskutek szybkich, improwizowanych manewrów nie było wiadomo, gdzie aktualnie Rommel się znajduje. Był uosobieniem Blitzkriegu. W ciągu sześciotygodniowej kampanii francuskiej wziął do niewoli 100 tysięcy żołnierzy i zdobył 450 czołgów tracąc zaledwie 42. Wrócił do Berlina w glorii zwycięzcy i otrzymał awans na generała.
      Oprócz pochwał i opinii najskuteczniejszego dowódcy wojsk III Rzeszy dorobił się także wrogów. Zarzucano mu brawurę i niepotrzebne ryzykanctwo. Niesłusznie – Rommel drobiazgowo planował każdy manewr i nie szafował krwią swoich żołnierzy.
      Wraz z awansem na generała otrzymał także nowe zadanie – na czele nowopowstałego Afrika Korps utworzonego z 5 Dywizji Lekkiej oraz 15 Dywizji Pancernej miał wyruszyć do Libii, by wspomóc zdemoralizowane wojska włoskie, które otrzymywały regularny łomot od Brytyjczyków.
      Przed wyjazdem Afrika Korps przeszedł intensywne szkolenie na Pustyni Błędowskiej.
      Było to zadanie wymarzone dla Rommla – bezkresna afrykańska pustynia dawała nieograniczone możliwości manewrowania, w którym był mistrzem.
      Przybył do Afryki w lutym 1941 roku. Przypomnijmy – miał za zadanie jedynie wspomóc Włochów i odwlec w czasie klęskę. Nie miał rozkazu podbicia północnej Afryki. Rommel postanowił jednak samowolnie rozszerzyć swoje zadanie i przeszedł do działań ofensywnych. W ciągu kilku tygodni wypchnął Brytyjczyków z Cyrenajki i wziął do niewoli generała Richarda O’Connora.
      Podczas dwuletniej kampanii afrykańskiej gwiazda Rommla rozbłysła jak nigdy wcześniej i nigdy potem. Dla aliantów stał się wcielonym diabłem, człowiekiem siejącym klęskę i zniszczenie, gdziekolwiek się pojawił. Brytyjczycy bali się wykonywać gwałtowniejsze ruchy wiedząc, że Rommel zapewne już je przewidział i w odpowiedzi uderzy w nich tam, gdzie się tego najmniej spodziewają.
      „Nic nie jest ważniejsze od pokonania tego człowieka!” – wrzeszczał Churchill w parlamencie.
      Istotnie, dla Brytyjczyków kontrola nad Egiptem i Kanałem Sueskim miała kluczowe znaczenie – był to jeden z ich głównych szlaków transportowych, dzięki któremu otrzymywali ropę i inne surowce. Siły brytyjskie w Egipcie zostały więc znacznie wzmocnione – wkrótce trzykrotnie przewyższały siły niemiecko-włoskie. Co jednak nie przeszkadzało Rommlowi skutecznie ich szachować. To właśnie tam zyskał przydomek Lisa Pustyni.

      Rommel w Afryce. Fot. Bundesarchiv, Bild 101I-786-0327-19 / Otto / CC-BY-SA

      Nienawiść pomieszana z szacunkiem, jaką darzyli go wrogowie była równa uwielbieniu, jakim darzyli Lisa jego żołnierze.
      Nie był to bowiem jeden z tych generałów, którzy chodzą w wyglansowanych butach, śpią w wygodnej kwaterze, popijają wino i dowodzą stukając palcami w mapę. Lis żył życiem swoich żołnierzy. Mieszkał z nimi w zakurzonym namiocie, chodził w zapoconym, zawszonym mundurze, był brudny, głodny i stęskniony za rodziną tak samo jak oni. Miał zwyczaj jadania dokładnie takich samych posiłków jak jego szeregowcy – często zresztą jadał je razem z nimi. Najlepiej się czuł wśród prostych żołnierzy, którzy niewyszukanym językiem mówili to, co mieli na myśli. A najszczęśliwszy był kiedy jechał w jednym z czołgów prowadząc kolejne natarcie.
      Warto w tym miejscu wspomnieć, że na Afrika Korps nie ciążą żadne zarzuty o zbrodnie wojenne. Lis czasami otrzymywał rozkazy, by wśród wziętych do niewoli aliantów wyszukiwać Żydów i natychmiast ich likwidować. Zawsze jednak takie rozkazy ignorował. Nie był nazistą i zaraz po objęciu dowództwa Afrika Korps zlikwidował szkolenie ideologiczne.
      W czerwcu 1942 roku został mianowany feldmarszałkiem.
      Alianci mimo szacunku, jakim darzyli Lisa próbowali go zgładzić. W listopadzie 1941 roku z portu w Aleksandrii wyszły w morze dwa okręty podwodne – HMS „Torbay” i HMS „Talisman”, na pokładach których znajdowała się grupa kilkudziesięciu komandosów, którzy mieli za zadanie opanować siedzibę Lisa w Beda Littoria w Libii. Atak zakończył się całkowitą klęską. Rommla nie było w kwaterze, a komandosi zostali zabici lub trafili do niewoli. Gdy Lis się o tym dowiedział uśmiał się setnie. Bardzo rzadko przebywał w tej kwaterze cały czas spędzając wśród swoich żołnierzy. Jak widać aliancki wywiad nie popisał się…
      Sytuacja na froncie afrykańskim zaczęła ulegać zmianie. Brytyjczycy ciągle zwiększali swój kontyngent wojskowy w regionie, a zaopatrzenie dla nich płynęło nieprzerwanym strumieniem. Lis nie mógł na coś takiego liczyć – uwaga Hitlera skupiona była na froncie wschodnim.
      Niemieckie linie zaopatrzeniowe były skutecznie sabotowane. Wielki udział w tym miał polski superagent Jerzy Iwanow-Szajnowicz, o którym pisałem TUTAJ.
      Mimo tego ruszył do Egiptu. W lipcu 1942 roku oddziały Afrika Korps dotarły na odległość zaledwie 200 kilometrów od Kairu, zostały jednak powstrzymane przez brytyjską 8 Armię okopaną pod El-Alamein. Lis zdecydował się utrzymać zdobytą rubież i przegrupować siły.

      Podczas pogawędki z żołnierzami. Fot. Bundesarchiv, Bild 146-1991-031-25A / Koch / CC-BY-SA

      Brytyjczycy postanowili raz na zawsze rozprawić się ze strasznym przeciwnikiem. Dowództwo 8 Armii objął marszałek Bernard Law Montgomery, który rozpoczął przygotowania do decydującej bitwy.
      Lis zaś popełnił tragiczny błąd – zamiast przygotowywać się do spodziewanej brytyjskiej ofensywy poleciał w październiku 1942 roku do Niemiec, by przekonać Hitlera do zwiększenia pomocy materiałowej dla wycieńczonego Afrika Korps. Nie uzyskał nic poza pustymi obietnicami.
      23 października Brytyjczycy ruszyli do ataku. Rozpoczęła się Druga Bitwa pod El-Alamein. Niemiecki generał Stumme dowodzący w zastępstwie Rommla dostał ataku serca podczas ostrzału artyleryjskiego i zmarł. Lis pojawił się na miejscu dopiero dwa dni później – zbyt późno, by opanować sytuację. Przewaga Brytyjczyków w sprzęcie i ludziach była tak olbrzymia, że nawet on nie mógł nic na to poradzić. Rozpoczęła się totalna konfrontacja, w której nie było miejsca na manewrowanie, czy efektowne ruchy taktyczne. Lis zdecydował się na odwrót.
      Wojska Osi straciły w tej bitwie 20 tysięcy żołnierzy, a ponad 30 tysięcy dostało się do niewoli. Marszałek Montgomery zaczął od tej chwili zażywać sławy jako „Pogromca Rommla”. Mimo, że jako dowódca i strateg nie dorastał Lisowi nawet do pięt…
      Na początku listopada 1942 roku rozpoczęła się aliancka operacja „Pochodnia”. Oddziały amerykańskie i brytyjskie wylądowały na plażach Algierii i Maroka błyskawicznie opanowując francuską Afrykę północną.
      Ten sukces był możliwy głównie dzięki działalności innego polskiego szpiega – majora Mieczysława Słowikowskiego, o którym pisałem TUTAJ.
      Lis został wzięty w dwa ognie. Wycofał się do Tunezji.
      Osłabiony i pozbawiony wsparcia logistycznego nadal był bardzo groźny. Wciągnął aliantów w trudny, górski teren i zadał im dotkliwą klęskę w bitwie na przełęczy Kasserine w lutym 1943 roku.
      To były jednak ostatnie podrygi wykończonego Afrika Korps. W walkach z Brytyjczykami Lis stracił ostatnie czołgi i 9 marca 1943 roku został odwołany do Europy. Objął dowództwo Grupy Armii E w Grecji, gdzie miał przygotować wybrzeże przed spodziewaną aliancką inwazją. W sierpniu tego samego roku został odwołany do północnych Włoch. W międzyczasie resztki Afrika Korps dostały się do alianckiej niewoli.
      Wśród wziętych do niewoli żołnierzy było sporo Polaków, głównie ze Śląska, którzy zostali siłą wcieleni do Afrika Korps. Po segregacji i weryfikacji wielu z nich zostało wysłanych do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpili do Polskich Sił Zbrojnych, zwłaszcza do Samodzielnej Brygady Spadochronowej generała Sosabowskiego (która podobnie jak Afrika Korps była jednostką elitarną). Oprócz znakomitego wyszkolenia wnieśli ze sobą doskonałą znajomość języka niemieckiego, a także nieocenioną wiedzę o strategii i zwyczajach przeciwnika.
      Hitler powierzył Lisowi nowe zadanie – miał ufortyfikować i zorganizować obronę Wału Atlantyckiego – pasa umocnień ciągnącego się wzdłuż zachodnich wybrzeży Europy. Rommel wykonał zadanie jak potrafił najlepiej – wzmocnił bunkry, najeżył plaże zasiekami, założył pola minowe, a miejsca, w których spodziewał się lądowania alianckich szybowców obsadził betonowymi słupami, nazwanymi później przez wrogów „szparagami Rommla”.
      Nie czuł się jednak dobrze w tej roli. Był przecież zagończykiem, najlepiej czuł się w polu, gdzie miał możliwość dokonywania raptownych i zaskakujących manewrów. Wojna pozycyjna to nie była jego bajka. Bunkry uważał za grobowce dla żołnierzy.
      Na dodatek dowiedział się o nieopisanych zbrodniach popełnionych przez nazistów w Polsce i Związku Radzieckim. Zrozumiał, że bierze udział nie tylko w wojnie, że jest jednym z ważniejszych trybów potężnej machiny zbrodni.
      6 czerwca 1944 roku Lis był w domu w Niemczech świętując urodziny swojej żony, kiedy dowiedział się o alianckiej inwazji w Normandii. Natychmiast przerwał urlop i pospieszył na front. Alianci zdołali przebić się przez zorganizowaną przez niego obronę i uchwycili przyczółki na francuskim brzegu. Rommel apelował do Hitlera, by pozwolił mu rzucić do walki dwie dywizje pancerne, które wyparłyby aliantów z wybrzeża. Ten jednak, bagatelizując wydarzenia na nowopowstałym froncie zachodnim nie zgodził się. To do reszty podkopało zaufanie Rommla do Fuhrera.
      Już na początku 1944 roku trzej oficerowie grający główne role w antyhitlerowskim spisku – Strolin, Falkenhausen i Stupnagel rozpoczęli starania o wciągnięcie Lisa do konspiracji. Potrzebowali go. Niezmiernie popularny w Niemczech dowódca polowy z ogromnymi osiągnięciami bardzo przysłużyłby się sprawie. Stupnagel zaprosił go na poufne spotkanie w Paryżu.
      Podczas spotkania Rommel zgodził się ze spiskowcami, że Hitler utracił kontakt z rzeczywistością i jego usunięcie jest jak najbardziej pożądane. Sprzeciwił się jednak zamordowaniu Fuhrera. Uważał, że powinien on zostać aresztowany i postawiony przed sądem. Powiedział spiskowcom, że da Fuhrerowi jeszcze jedną szansę. Napisze do niego telegram przedstawiający sytuację na froncie zachodnim w najczarniejszych barwach i wzywający go do podjęcia rokowań z aliantami. Był przekonany, że telegram zostanie zignorowany. W takim wypadku zadeklarował swoje poparcie dla spiskowców.
      Napisał telegram 16 lipca 1944 roku i wręczył go feldmarszałkowi Guntherowi von Kluge prosząc go o jak najszybsze dostarczenie pisma Hitlerowi. Telegram dotarł do Fuhrera dopiero po dwóch tygodniach. O wiele za późno.
      Następnego dnia samochód, którym jechał Rommel został zaatakowany przez aliancki myśliwiec w okolicach francuskiej miejscowości Sainte-Foy-de-Montgommery. Lis został ciężko ranny w twarz i trafił do szpitala.
      W tym samym czasie miała miejsce druga próba usunięcia Lisa przez aliantów. Grupa sześciu komandosów została zrzucona na spadochronach w pobliżu Orleanu z zadaniem opanowania kwatery Lisa w La Roche-Guyon. Po wylądowaniu dowiedzieli się, że cel ataku miał poprzedniego dnia wypadek.
      Trzy dni później, 20 lipca 1944 roku pułkownik Claus von Stauffenberg podłożył walizkę z bombą w kwaterze Hitlera w Wilczym Szańcu. Wybuch zdemolował barak, w którym odbywała się narada z udziałem Fuhrera, ale on sam zdołał przeżyć.
      Plan spiskowców spalił na panewce i wkrótce trafili oni w ręce Gestapo. Podczas zeznań kilkakrotnie padło nazwisko Rommla. Jeden z czołowych spiskowców – generał Carl-Heinrich von Stupnagel próbował popełnić samobójstwo strzelając sobie w głowę. Zamiast tego oślepił się, a po aresztowaniu zaczął powtarzać w malignie „Rommel! Rommel!”. Na domiar złego do Hitlera dotarł telegram Lisa, w którym ten stanowczo domagał się rozpoczęcia rokowań z aliantami.
      Rommel w tym czasie cały czas przebywał w szpitalu ranny po ataku z 17 lipca.
      Hitler nie potrzebował już więcej dowodów na zdradę Rommla. Jednak postawienie przed sądem niezwykle popularnego marszałka i oskarżenie go o zdradę niechybnie podkopałoby morale społeczeństwa. Fuhrer postanowił rozegrać to inaczej.
      14 października 1944 roku generałowie Wilhelm Burgdorf i Ernst Maisel przybyli do domu Rommla w Herrlingen. Przedstawili mu dwie opcje do wyboru: oskarżenie o zdradę, sąd, zesłanie rodziny do obozu koncentracyjnego i nieuchronną egzekucję lub samobójstwo, puszczenie zdrady w niepamięć, pogrzeb ze wszystkimi honorami i wysoką rentę dla żony. Lis nie miał wyboru. Pożegnał się z rodziną i wsiadł do samochodu z generałami. Po przejechaniu kilku kilometrów pojazd zatrzymał się. Jeden z generałów wręczył Rommlowi kapsułkę z cyjankiem, po czym razem z towarzyszem i kierowcą wysiedli z wozu i odeszli na odległość kilkunastu kroków. Kiedy wrócili do samochodu kilka minut później Rommel już nie żył. Jako oficjalną przyczynę śmierci podano atak serca.
      Prawda o przyczynach śmierci Lisa wyszła na jaw dopiero podczas procesu w Norymberdze.
      Lis Pustyni został pochowany na cmentarzu w Herrlingen niedaleko Ulm.
      Do dzisiaj żyje jego syn Manfred. Jest jednym z najbardziej popularnych polityków partii CDU i wieloletnim burmistrzem Stuttgartu. Publikuje także felietony w gazecie „Stuttgarter Zeitung”. Przyjaźni się Z Georgem S. Pattonem IV oraz Davidem Montgomerym – synami dawnych przeciwników swojego ojca.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      One more time: Danish conservative-liberal organisation to re-publish Muhammad cartoons in new docu about free speech
      Nicolai Sennels
      wczoraj, 23:43
      Danish CEPOS – Center for Political Studies – is a conservative-liberal think tank:

      „The controversial cartoons that were published in Jyllands-Posten in 2005 and triggered a subsequent major diplomatic crisis, will soon be published again.
      This time in a 20-minute long short film by Jacob Mchangama, General Counsel for Cepos …
      Since the cartoon crisis was what triggered the debate on free speech, the cartoons will be included in the fillm, said Mchangama.
      „I can not see how I can make a film about the importance of being able to criticize and make satire of religion without showing the cartoons. It’s a documentary, so it has to show what it’s about,” McHangama said.

      Source: Politiken – Danish liberal to show cartoons in new film
      „The Musselmen, upon Iberia’s shore, descend”: 1.6 Million Muslims in Spain
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 07:55
      More than 500,000 Muslim residents of Spain are Spanish [sic] and, of those, more than half were born in the country, according to the „Demographic study of the Muslim population. Statistical elaboration of the census of Muslim citizens in Spain’ dated 31/12/2012, prepared by the Unión de Comunidades Islámicas de España (UCIDE) [Union of Islamic Communities in Spain] and the Observatorio Andalusí, based on data from the electoral roll, Ministries of the Interior, Justice and Education and UCIDE.

      Thus, the study, to which Europa Press has had access, reveals that of the 1.6 million Muslims in Spain, 1.1 million are foreigners and 513,942 are Spanish [sic].

      …Specifically, it was noted that in 54 years, 142,393 Muslims acquired citizenship in the period between 1958 and 1997; 61,086 in the decade 1998 to 2007; and 52,095 between 2008 and 2011.

      Looking at the origin, it emerges from the data that the two big numerical blocks of the Muslim population in Spain are the Spanish [sic] (513,942) and Moroccans (783,137), along with Pakis (79,626), Senegalese (63,491) and Algerians (62,432).

      With regards to regions, those with the most Muslim citizens are Catalonia (448,879), Andalusia, (266,421), Madrid (249,643), Valencia (176,053), Murcia (86.275), the Canaries (66,969) and Castilla La Mancha (56,551); while those with the fewest are Cantabria (4,416) and Asturias (6,818).

      Source: EuropaPress

      Morocco Demands Spanish Government Take Measures to Ensure Moroccan Children in Spain Do Not Convert to Christianity
      Cheradenine Zakalwe
      środa, 19:14
      Morocco wants to reach an agreement with Spain on some mechanism that will allow the authorities in the Alaouite kingdom to monitor children given up for adoption to families in our country, the Moroccan Minister for External Affairs, Saaedín el Otmani, informed Europa Press in an interview.

      Among other things it involves monitoring that these children have not converted to Christianity and maintain their original names and surnames until they reach adult age, as mandated by the Moroccan legislation under which they were given up for adoption.

      In March 2012, only months after the arrival of the Islamist government of the Party of Justice and Development, the processes for adoption of abandoned Moroccan children by foreign families began to reach a standstill and the Alaouite authorities introduces a new requirement that the families interested in adoption had to reside in Morocco.

      …Moroccan legislation demands that parents who adopt are Muslim or convert if they are not, and obliges them to respect the name and surnames of the child, as well as its nationality and religion until they reach adult age.

      Source: EuropaPress

      Greeks Protest Against Bomb Attack on Golden Dawn Offices
      Cheradenine Zakalwe
      środa, 17:47

      There was another bomb attack on Golden Dawn’s offices last Wednesday. I completely missed this, not surprising perhaps since almost no newspapers saw fit to even report it. We can be sure if the bomb attack had been on an establishment party and the „far right” was suspected, there would have been wall-to-wall coverage.

      No Comment Necessary
      Cheradenine Zakalwe
      środa, 09:47
      Source: Telegraph
      Algerian Hacker Targets French Christian Websites
      Cheradenine Zakalwe
      wtorek, 11:27

      The website of the basilica of Saint-Remi in Reims has been pirated. According to the webmaster, the site has been the target of an attack since the weekend. If the home page seems normal, navigation is impossible and blocked. All the links present on the home page redirect towards pages bearing the signature of the hacker who calls himself „Hacker D527″, presenting himself as an Algerian pirate.

      The Algerian flag also appears on the page. This mysterious D767 seems particularly to target Christian websites.

      In the browser tab, the same message always appears: ” fucked by DZ27″.

      Source: Via: Novopress
      Immigration the Top Concern of Swiss
      Cheradenine Zakalwe
      poniedziałek, 19:46
      Immigration is the number one preoccupation of the Swiss, according to the annual Vimentis poll unveiled on Monday.

      …The topic of immigration stands out clearly at the top of the concerns of the Swiss people. Thus, 34% of the participants in the annual online poll, conducted by the association Vimentis, perceive a great need to act, against 20% in 2011.

      Robert Spencer interviews Nicolai Sennels on ABN sat: „Psychology of Islam and Muslims”
      Nicolai Sennels
      niedziela, 23:59
      More on the Imran Firasat Saga
      Cheradenine Zakalwe
      niedziela, 19:59 ————————————————————–
      Imran Firasat sent me this image of what purports to be a document from the Spanish government attesting to the fact that he had no criminal record in Spain as of 7 August 2012. He has given me permission to publish it here.

      For various reasons, I think this evidence is not conclusive. The Spanish government bureaucracy is not very efficient and is highly regionalised. So I have no faith that the various arms of the Spanish government bureaucracies are able to properly share information with one another. Document forgery is also one of the accusations that has been levelled at Firasat and his partner. And even if it is true that he has no criminal record, that may be because his whereabouts were unknown so criminal charges could not be brought.

      Let’s review what we know of the basic facts related to Imran Firasat’s presence in Europe.

      He arrives in Germany in 2004, supposedly from Pakistan, along with the woman Jenny Setiawan he claims is his wife, supposedly an ethnic Chinese Buddhist who is a citizen of Indonesia. Firasat says Setiawan had previously fled Indonesia to Pakistan to escape Muslim fanatics who killed her family in Indonesia. This is perhaps the world’s first recorded example of a person fleeing to Pakistan to escape Muslim fanatics.

      In Germany, they claim asylum on the basis that both of their countries prohibit marriage between a Muslim and a non-Muslim and that in Pakistan it is punished by death. Firasat claims to have been regularly denounced by neighbours as they moved from one place to another. He says the police tortured him and cut off his thumb. He also says his father was assassinated.

      I can’t find definitive information about inter-religious marriage in Pakistan and Indonesia, but this reference on Indonesian law says that inter-faith marriages are difficult but not impossible to arrange in Indonesia itself and that, in order to bypass these difficulties, many inter-faith couples wishing to marry travel abroad to do it.

      The German authorities reject Firasat’s claim for asylum and decide to report the couple. By this stage, Firasat has already shown his great skill in recruiting the media and asylum and immigration NGOs to help his cause. Because he and Setiawan are not married, the German government plans to deport them to separate countries, one to Pakistan, one to Indonesia. The media and asylum seeker organisations create a great fuss around this and eventually the authorities relent and deport them both together to Indonesia. Firasat has no papers to enter Indonesia, though, so the authorities there refuse him entry at the airport and send him back to Germany. After more media and NGO pressure, the German authorities grant him special temporary permission to stay pending deportation(!).

      Following the advice of an African he met in the detention centre at the airport, they decide to leave Germany for Spain. According to him, the legislation is more permissive in Spain than in other countries.


      In Spain, their asylum claim is also rejected. There, too, Firasat is able to attract great media attention and help from do-gooder organisations.

      So far, Firasat has said nothing specifically in criticism of Islam. But Spanish law has a provision allowing a second claim for asylum to be made after a first has been rejected, as long as the elements of the supposed persecution have changed. So then Firasat begins to talk up his critique of Islam and claim that he would be persecuted because of it.

      Firasat settles in Cantabria and gets involved in various business activities there with local people, setting up kebab restaurants. He flees Cantabria in 2007, leaving many outraged partners behind who claim they were defrauded. A nationwide search and capture order is issued for him in Spain.

      At this point, it seems Firasat returned to Indonesia with his wife, the country where he claimed they could not live initially because they were an interfaith couple and then because he would be persecuted for his criticism of Islam.

      At the very least, the fact that he voluntarily returned to a country from which he claimed he would face persecution suggests the original claim for asylum contained a major element of fraud. However, even Ayaan Hirsi Ali admitted to fraud in her asylum application, saying, „all asylum seekers lie”.

      Firasat is then deported from Indonesia to Spain, where he goes to live in Cordoba, working in a restaurant for another Paki. Indonesia then files murder charges against him, convicts him in absentia, and demands his extradition. Firasat also gets into dispute with his employer in Cordoba, who claims Firasat assaulted him and stole money from him.

      At every stage, Firasat has shown extraordinary skill in getting sympathetic attention for his case from the media and other organisations.

      Spain has a lot of news websites with almost no standards of professional probity. They pick up and recirculate wild claims without any serious checking. In interviews with these websites, Firasat has claimed that he sued and won damages from newspapers that printed false information about him.

      I have asked Firasat for proof that he had won damages from newspapers. Cases like this should leave checkable traces on the internet. He has failed to provide any proof. Instead, in an email he referred to yet another article on yet another website which simply reported that he had won 200,000 euros from the newspaper El Diario Montañes for this article. It is not clear whether the website did anything to confirm this claim or, more likely, simply accepted Firasat’s word for it.

      Here are some extracts from the article that formed the basis of the supposed lawsuit in which Firasat claims he won 200,000 euros damages. Some of the people in the Counterjihad movement should certainly reflect carefully on the quotes from some of those who had previous dealings with Firasat.

      Imran was a „thinking computer”, a „very intelligent mind” who never stopped scheming about „how to get more money”. This is how two Cantabrians defined the Pakistani Firasat yesterday, the man who resided for almost three years in Cantabria, the region in which he successfully gained political refugee status for himself and his companion, the Indonesian Jenny Setiawan, with whom he formed a couple not „for love”, as they both say, „but for business”. The incredible aspect of the case is that almost everyone who got to know him, and there were many, „was taken in by his story of a couple persecuted in Pakistan and Indonesia”.

      …”I saw that it bothered him to have daughters and not sons. I noted that he never said anything about his life in Pakistan, that he had repudiated his religion in public but then said he would go back to his country to look for an appropriate husband for the girls…”

      Source: El Diario Montañes

      So, after claiming he would be persecuted in Pakistan and that he had abjured Islam, Firasat said he was going to go back there to recruit presumably Muslim husbands for his daughters!

      It also started to become clear that he had a „deformation of personality: he was going well, despite the fact that he treated his employees abominably and was terribly calculating. He knew very well who he could stop paying and who not. They always paid the gestoría that handled their paperwork religiously [in Spain a gestoría is a company that handles paperwork with the government bureaucracy, similar to an accountant’s practice but covering a broader area], because they were advising them on help they could get and how to obtain it. They drove the employee at the gestoría crazy.”

      Source: El Diario Montañes

      He never stopped thinking about how to get money, the two women agree. One tells of how „one time he asked us for money to go to China and buy machines for the catering business. He said he could get them cheaper there. And he went away for 20 days then, but God knows where. He was a compulsive liar.”

      …”He was very clever. When the problems started, it was clear that he was a born manipulator, who knew perfectly what to say, who to say it to and in what way. The presence of the children helped him a lot. He took them around everywhere with him. Especially when he was asking for something.”

      Beneath the appearance of the man in love, hard-working, upright and polite was „the other Imran: the one who hardly paid attention to his wife and children, who he just used for his own purposes, the same one who is thinking now about changing countries. He never stops looking into where he could get the most benefits. He had been looking at Canada and the USA. But the steps he would have to take to do it didn’t satisfy him. It would have been very difficult to get into either of them despite his refugee status.”

      Source: El Diario Montañes

      There is no doubt that Firasat is extremely skilled in recruiting people to help his cause. Even before he had said anything about Islam, his case (which, on its face, was unremarkable considering the number of asylum applications processed each year in Europe) attracted extraordinary attention from the media and NGOs. If the quotes from his business partners above are to be believed, Firasat is just an extremely skilled conman who knows how to manipulate people by telling them exactly what they want to hear. If the quote about him planning to return to Pakistan to find husbands for his daughters is accurate, we would have to consider the possibility that he is, in fact, still a Muslim and that his public posturing as a critic of Islam is just a ruse.

      To set against that, however, why would Firasat continue with his anti-Islam posturings after he had successfully obtained refugee status? I can’t see any advantage in that for him, unless he thought the likely reaction (either from the Spanish government or other sources) would help him make a fresh claim for asylum somewhere else, like the USA or Canada.

      Whatever the truth about Imran Firasat, it is clear that the Spanish government is acting against him because of his public criticism of Islam and not because of any dubious past that he may have. Its actions therefore deserve to be criticised on their own merits.

      Germany: Turks Rape 15-Year-Old Schoolgirl and Force Her to Prostitute Herself
      Cheradenine Zakalwe
      niedziela, 11:29
      Stories of Pakis in Britain gang-raping pubescent British girls and forcing them into prostitution are by now well known. When the equality ideologues who control public information consumption could no longer suppress reporting of this phenomenon, they fell back to the „limited hang-out” option that it was a uniquely Pakistani problem. The deeper truth, that this problem has its roots in Islam, an ideology that specifically sanctions the sexual enslavement of „infidel” women, based on the example of the so-called Prophet Mohammed, is still considered a truth too terrible to be even discussed, never mind acknowledged. But the same predatory patterns of behaviour manifest themselves wherever Muslim males are able to gain access to non-Muslim females. Here is an example of exactly the same phenomenon from Germany. In this case, the perpetrators are not Pakis, but Turks.

      It happened in the centre of Hagen: a 15-year-old schoolgirl was forced to snort cocaine by two men (39 and 23). Then she was raped, while being filmed, and then finally had to sell her body in an inner city brothel.

      The sauna club operator Ayhan A. (39) and his friend Tugay C. (23) from Boelerheide, a bus driver in the EN circle, have been in detention since 12 September – and are now before the Young Persons Protection Chamber of the Regional Court. „Human trafficking for the purposes of sexual exploitation” according to one of the numerous charges.

      Jasmin (name changed) is certainly not an ordinary young girl. As the 15-year-old reached puberty, there were often problems at home. She ran away several times. In January last year at the central railway station, in a so-called „shisha bar”, a bar in which hookah pipes are smoked, she met Tugay C. He introduced the schoolgirl to his fellow Turk Ayhan A., who then ran a brothel in Bergstraße.

      The two men apparently wanted to exploit the 15-year-old’s runaway status and force her to prostitution. Initially they went on a jaunt in a BMW in Dortmund’s Nordstadt. There they acquired cocaine. The girl was forced to take the white powder through her nose.

      Then it was back to Hagen. There, in a garage next to the brothel, the 15-year-old was forced by Ayhan A. to have sexual intercourse on a washing machine. Friend and fellow accused Tugay C. filmed the rape of the schoolgirl with his mobile phone. „Because of her drug-impaired state and because she was alone in the garage with two clearly more powerful and older men, she was not able to defend herself” – explained the lawyer.

      The next day Jasmin was supposed to spend the night with a client in a hotel. When she refused, Tugay C. grabbed her and kicked her in the back: she should watch what she was doing, he said, because she was a girl and had to obey him. Otherwise he would „do something” to her mother, threatened Tugay C. – the 15-year-old who was intimidated by this then went to the room with a client.

      Afterwards, too, the 15-year-old, who was given the name Kimberly, was threatened with her family being killed if she didn’t prostitute herself for the men. The clients had to pay 50 euros. The girl got nothing.

      The two accused admitted all charges before the regional court. The comprehensive admission of guilt, which spared Jasmin from having to testify personally in a psychologically-troubling confrontation with her tormentors „will mitigate the sentence”, knows the defence lawyer Frank Becker. The Court has already indicated that Tugay C. should expect a sentence of between 3 and 4 years, and former brothel operator Ayhan A. a sentence of between three and a half and four and a half years. The trial is to resume on 20 February.

      The police freed Jasmin and another girl, a 14-year-old, from the home of Tugay C.’s brother in Vinckestraße (Altenhagen). The schoolgirl’s enraged father stood in front of the house door with a pitchfork and wanted to lynch the pimps.

      Source: Via: PI

      Norway: Domestic violence three times higher among immigrants
      Nicolai Sennels
      sobota, 21:00 ————————————————————–
      This does not come as a surprise:

      „‚- 70 percent of domestic violence involve families with immigrant back ground. The cultures we are talking about use little alcohol and do not celebrate Christmas,’ says coordinator of the police’s effort against domestic violence in Oslo, Stein Erik Olsen to Nettavisen. He adds:

      ‚- Det vi har sett her på Stovner er at antall saker har gått ned under ramadan,'”

      Source: Nettavisen – – are behind 70 percent of domestic violence in Oslo

      „Immigrants in Telemark are overrepresented in most crime areas. This is the conclusion in a study made by the police in Telemark.

      ‚Politimeister Rita Kilvær is particularly worried about the increase of domestic violence in minority communities.

      ‚- There are three times as many people who are either victims of domestic violence or who are committing it’ …

      The report shows that theft and domestic violence are more often committede by immigrants than among the rest of the population.”

      Souce: NRK – Here immigrants are overrepresented in crime stats

      Islam in France Dominated by Foreign States
      Cheradenine Zakalwe
      sobota, 12:46 ————————————————————–

      I’ve written before about the imam Hassen Chalgoumi, based in Drancy in France. Together with David Pujadas, he’s just published a book in France called „Agissons avant qu’il ne soit trop tard” [Act Now Before It’s Too Late]. Here are some extracts from an interview he did recently with Atlantico magazine.

      Hassen Chalghoumi : It is clear that the majority of the places of worship in France are managed by embassies. The Grand Mosque of Paris is managed by Algeria, the RMF (Rassemblement des musulmans de France [Association of Muslims of France) is managed by Morocco and several mosques are directly dependent on Turkey, Egypt and Qatar. We know very well that there is interference on a large scale.

      Haoues Seniguer: The concern of Hassan Chalghoumi can be better understood in the context that he himself, in the past, frequented madrassas (traditional religious schools where the Koran is memorised especially) in Syria, India, Pakistan, etc. to the point where he was even very much in favour, at least for a while, of the full veil. His recent positions can therefore be seen in light of this perhaps traumatic experience of his earlier years.

      Now, we need to be precise about the nature of what is being called interference, real or imagined. It can be of two types: first, at the theoretical level, because of globalisation it is true that ideologies circulate easily, spread very widely from one area to another with, in the Islamic landscape of France, the unquestionable pre-eminence of the ideology of the Muslim Brotherhood which has implanted itself very strongly in France in recent years. Then, at the financing level, we know that some countries give money, occasionally or regularly, to the Muslim faithful, also citizens, such as Morocco, which, for example, financed the Grand Mosque in Saint-Étienne which was even named the Mohammed VI mosque from the name of the current Alawite sovereign. There are also patrons in the Gulf who make regular donations, rather discreetly since September 2001, in order to avoid provoking a defensive reaction from the public authorities in our country and from French opinion, which might suspect them of favouring terrorism.

      Who are the principal actors in this interference? Where do they come from and what is their organisation?

      Hassen Chalghoumi: The Muslim Brotherhood have a significant influence which is also known by everyone, even the State. There are about a hundred imams who come from Algeria on a four-year contract, the same for Moroccan and Turkish imams.

      Haoues Seniguer: In addition to the countries I’ve just mentioned, I show very clearly in an article that appeared yesterday in the academic journal Confluences méditerranée, that countries such as Qatar are getting more and more involved in Islam outside of their own borders. Qatar could also make a breakthrough at the level of European Islam in general, and in France in particular, within the next few years, because of the ever greater proximity between our two countries, and the implantation of the ideology of the Muslim Brotherhood in Europe, which is a cherished goal in particular of the second wife of the emir Hamad Ben Khalifa Al-Thani, Moza bint Nasser Al-Misnad. Let’s also not lose sight of the fact that she is very close to Yûsuf Al-Qaradhâwî, the globally notorious islamist theologian. In this respect, it is useful to recall that Tariq Ramadan, who enjoys great prestige among French-speaking Muslims, and who is often invited to France by different Muslim associations or organisations, inaugurated, in March 2012 in Doha, the CILE (Centre for Research on Islamic Legislation) of which has been the director since then. This centre is financed the given broad support by this very same second wife of the Emir of Qatar.

      Source: Atlantico

      Belgium: Muslim Politician Negotiates Suppression of „Offensive” Word
      Cheradenine Zakalwe
      14 luty, 20:32 ————————————————————–

      See below for backgground on this.

      The city of Ghent is going to delete the word „allochtone” from its „accord de majorité” and from daily use. „The suppression of the word ‚allochtone’ is the beginning of a new policy of integration”, explains Resul Tapmaz (sp.a), deputy burgomaster in charge of Equal Opportunities, in several Dutch-language newspapers. According to the deputy burgomaster, the parties concerned are themselves demanding the suppression of this word. „You see it in the streets, the Ghentians with origins elsewhere are not happy with this label. They feel like Ghentians, not ‚allochtones.'”

      Specifically, the city wants to suppress the word „allochtone” from the „accord de majorité”, in which it occurs 15 times, and replace it with terms such as „ethnic or cultural minorities”, „Ghentian Turks”, or even „first arrivals”.


      First, Resul Tapmaz is of Turkish origin, so presumably a Muslim.

      Second, as far as I can tell an „accord de majorité” is a political agreement that defines the agenda to be pursued by a government formed by a coalition of smaller parties.

      Third, ‚allochtone’ is a word that started to be used in Dutch language discourse then spread to French. It means someone of immigrant origin, even if they are not first generation immigrants. So, in practice, it refers to Europe’s third-world colonist population. The word ‚allocthonous’ is sometimes used in English but hasn’t really caught on in reference to immigrants. There isn’t really a direct equivalent in English. This is why I sometimes use the word ‚alien’.

      In essence, the aliens are now demanding the suppression of any reference to their alienness.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Cannes: Muslim Tells Police ‚I’m Algerian, This Street is Mine, Get Out’
      Cheradenine Zakalwe
      wczoraj, 16:14

      After the arrest on late Thursday afternoon of an Algerian delinquent who had outraged the municipal police and made insulting remarks about France, the city of Cannes has decided to file charges in the case.

      The individual concerned, 22, had a dispute with the municipal motorcycle police (whose director is Yves Darros) who were carrying out a patrol in Haddad-Simon Street around 5 pm.

      The „jeune” first declared to the officials: „I am Algerian, this street is mine, get out”. Then, he made filthy remarks about the police and France.

      Questioned and placed in detention, the suspect repeated his insults in the police station, before apologising and expressing regrets during a second interview by the duty service.

      The police investigations also uncovered the fact that this individual, already known to the justice system, had given them a false identity and was had already been given notice to quit the national territory.

      Source: ————————————————————
      Spanish Police Knowingly Allowed Muslims to Commit Thousands of Crimes
      Cheradenine Zakalwe
      sobota, 20:31

      Although pick-pocketing may seem among the more minor of the problems that Muslims contribute to the world, in its way this story is a good illustration of the age of lunacy that we are living through. The story is about an all-female pickpocketing gang
      known as „Las Bosnias”. It doesn’t say specifically that they are Muslims, but they have Islamic names so I think we can assume that they are.

      What’s most striking about it is that the same gang has been operating for years, as reported by the press, and known to the police, committing hundreds of crimes every month, and the police do nothing about it! Yet if someone was to say something like,”We shouldn’t let all these Muslim criminals into our country,” they would probably be arrested and imprisoned for that.

      The group always acted in the same way. They moved from their place of residence, in Leganés, to the busiest underground stations, where they tried to go undetected by the police. For this reason, they pretended to be tourists or went heavily clothed. But it wasn’t just the underground they liked. They also came to big events like football matches, concerts and demonstrations, where they would use various methods to commit robberies.

      The roles were well defined and divided up among the five. The leader and most experienced of the group, Raifa I., 30, is responsible for allocating the robbery areas and identifying the victims. Immediately below her is Zahida I., 36, who removes or steals the wallets. The other three women district the victim or cover their colleagues so that no one can see them.

      The police explain why they are in the street despite so many arrests: they commit minor robberies without violence. „If there’s no robbery, it’s a ‚zero penalty’, we can’t even detain them. For it to be a crime of robbery, and for us to be able to arrest them and take them before a judge, they have to have stolen more than 400 euros,” says a spokesman. Usually, pickpockets like this are booked, so when they are caught red-handed, they are identified and cited in a summary misdemeanour trial, which they come to if they feel like it, otherwise not. In the trial, they’ll be given a fine, which they don’t usually pay because they declare insolvency.

      …In 2006, this newspaper already described how „Las Bosnias” were conducting themselves in a report on the Bus Station South, where a hundred robberies were taking place each month, 30% of them above 400 euros. The Bosnias, said this piece, „arrive in a group, start to create a scene, shouting and end up surrounding someone who doesn’t know how to get away. By the time they realise it, their wallet has been stolen”.

      Source: El País

      The gang has now been banned from Madrid metro stations, but still not imprisoned.
      Strasbourg: Muslim Smashes Up Church, Leaves Koran and Muslim Prayer Carpet Inside and Writes „Allahu Akbar” on Smashed Statues
      Cheradenine Zakalwe
      sobota, 00:22

      A 24-year-old Moroccan has been arrested in Strasbourg, suspected of having damaged statues in a church and of having placed a prayer carpet and a Koran stolen from a mosque.

      Taken into custody on Thursday, the suspect has acknowledged the facts. He is going to be subjected to psychiatric examination. According to the priest of the church concerned, located in the centre of Strasbourg, he „probably” has psychological problems.

      The man is suspected of having toppled around 15 statues. „He wrote ‚Allah ou akbar’ [God is the greatest] in Arabic with chalk, especially underneath thet status, and placed a Koran on a pulpit,” specified the priest.

      The man was exposed by officials of the Grand Mosque of Strasbourg, who noticed that several times he had stolen objects from the mosque, including the imam’s prayer carpet, indicated one of the officials of the mosque.

      Source: BFM
      Reply to Tim Stanley
      Cheradenine Zakalwe
      ———————————————————— piątek, 16:48
      The rebarbative article by Tim Stanley is here. Here is my reply to it.

      It is your genocidal immigrationist ideology that is the true sickness. Your ideology is genocidal because it denies the existence of peoples as anything other than serfs whose identity is defined by governments based on an administrative status called citizenship. It denies the existence of peoples as anything deeper than that, in the terms recognised by the genocide convention; or, if it deigns to acknowledge their existence at all, denies them the moral right to a home of their own, where they can practise their own culture living amongst their own kind.

      Wishing to live in a secure living space with others of your own kind is a core human instinct. All people on earth feel it. But only Europeans are stigmatised for expressing it. Even the alien peoples currently colonising Europe immediately form ghettos where they can live amongst their own. The Muslims systematically drive out non-Muslims to take control of specific areas. The fantasy of different peoples melding together into some delicious-tasting sludge exists only in the minds of the people who rule us and the people who minister to their interests through public information outlets (like you).

      Even in the USA, the different peoples form ghettos and territories of their own. The melting pot is a fantasy. Insofar as it worked at all, it worked because the people coming together were Europeans, with broad cultural commonalities. Even to the extent that it works, it is horrific and genocidal. Why should people have to abolish their own differences, erase everything that makes them distinctive, rather than preserve them and cherish them? It is not the BNP who are the true heirs to Hitler, but you. Your ideology ultimately denies the right of European peoples to exist by denying them the right to a home of their own; and its clear practical consequence is the ever-intensifying hybridisation of Europe with Asia and Africa. It is not moral or admirable. It is institutionalised genocide.

      Systems that depend on the systematic repression of the democratic will of the people, on the criminalisation of their free speech, on turning the education system into an instrument of propaganda and on across-the-board falsification of media reporting to serve political purposes attract sick people to service their interests. Sick people like you, Tim Stanley. You are the moral equivalent of those who once plied their trade for Pravda, serving the interests of a totalitarian system on behalf of its rulers.

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Jak werbowano sowieckiego superszpiega?

      Kategorie: Inne

      2013-02-25 13:55 Robert Littell

      Moskwa, sierpień 1938. Więzień przesłuchiwany przez NKWD jest wciąż wypytywany o tajemniczego Anglika…

      Zatem: litera „J” w napisie „ J. Modinska” na mojej przepustce oznacza imię Jelena, które nosiła też nieżyjąca już babka ze strony matki, jedna z pierwszych kobiet komisarzy w sławnej Armii Czerwonej w czasach rewolucji. Mam trzydzieści trzy lata. Do niedawnego awansu na stanowisko analityka wywiadu pracowałam jako asystentka do spraw badań w Wydziale Drugim Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych, znanego lepiej jako NKWD. Nie, nie jestem mężatką — chyba że przyjmie się opinię starszego lejtnanta Gusakowa, że z pracą łączy mnie węzeł małżeński.

      Znaczek pocztowy ZSRR z podobizną Kima Philby’ego Tak, tak, należysz do tych nielicznych, którzy pojmują, że i dla mnie była to męka pańska. Jest zrozumiałe samo przez się, że to męka dla skazańca (w tym sęk, prawda?), ale ja nigdy wcześniej nie byłam na dole, gdzie przesłuchiwano przestępców politycznych, a tym bardziej nie uczestniczyłam w przepytywaniu kogokolwiek na moment przed egzekucją. Niemal półtora miesiąca wcześniej przekazano mi siedemnaście kartonowych pudeł z aktami sprawy numer 5581 (każde pudło miało czerwone stemple „Ściśle tajne” i „Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych ZSRR”) i od tamtego czasu ślęczałam nad ich zawartością przez większość nieprzespanych godzin: były tam całe tomy sprawozdań — od Anglika albo na jego temat — sporządzonych pismem maszynowym na papierze kancelaryjnym; stosy telegramów wymienianych pomiędzy londyńską delegaturą a moskiewską centralą, każdy comiesięczny zestaw związany grubą elastyczną taśmą; oceny bona fide Anglika dokonane przez analityków, którzy pracowali nad tą sprawą przede mną. Mimo że spędzałam przy biurku po piętnaście godzin dziennie, zdołałam przejrzeć jedynie około dwóch trzecich tych dokumentów. Kiedy przystąpiłam do opracowywania wniosków, teoretycznie miałam świeże spojrzenie na sprawę i od razu natrafiłam na niekonsekwencje w streszczeniu, które przygotował mój bezpośredni poprzednik, zanim został wysłany do obozu pracy na Syberii. Szef mojej sekcji w Oddziale Piątym Wydziału Drugiego, starszy lejtnant Gusakow, towarzyszył mi jedynie do drzwi pokoju przesłuchań. Pamiętam dobrze, jak odsunął nakrochmalony mankiet i ze zniecierpliwieniem popatrzył na zegarek, który nosił po wewnętrznej stronie grubego nadgarstka.

      — Macie na niego pół godziny, młodsza lejtnant Modinska. Ani minuty więcej. Nie możemy pozwolić, żeby towarzysze w krypcie czekali.

      Strażnik wpuścił mnie do pomieszczenia, które okazało się pustym wąskim pokojem o wysokim suficie. Gdy tylko drzwi się za mną zamknęły, usłyszałam, jak przekręcił klucz w zamku. Pokój wypełniał silny, nieprzyjemny smród. Poranne światło barwy popiołu, ciężkie jak ołów, sączyło się przez szparę w ścianie stanowiącą okno. Wydawało mi się, że słyszę pisk hamulców tramwajów, które przystawały na placu Dzierżyńskiego przed więzieniem na Łubiance, by zabrać pracowników wracających z nocnej zmiany. W miarę jak oczy przy-zwyczajały się do panującego w pomieszczeniu półmroku, zaczynałam dostrzegać sylwetkę mężczyzny siedzącego na stołku o trzech nogach. Był wysoki, chudy, wręcz kościsty, nieogolony, zaniedbany, ubrany w porozpychaną marynarkę narzuconą na poplamioną białą koszulę zapiętą aż pod rachityczną szyję. Nad górną wargą miał rzadkie wąsy w kształcie trójkąta. Włosy na głowie wyglądały na potargane. Na jego bosych nogach dostrzegłam buty bez sznurowadeł. Poczułam ulgę, widząc, że ręce i kostki u nóg ma skute kajdankami.

      Usiadłam na jedynym w tym pokoju meblu — prostym drewnianym krześle, jakie widuje się w niemal każdej przyzwoitej radzieckiej kuchni. Ponieważ więzień nie przestawał wpatrywać się w pustkę, odchrząknęłam. Zdał sobie sprawę z mojej obecności i wzruszył ramionami. Przekrzywił głowę w niezdarnym pozdrowieniu. Usłyszałam, jak wymamrotał:

      — Proszę o wybaczenie.
      — Słucham?
      — Absolutnie się nie spodziewałem, że będę przesłuchiwany przez kobietę. Kiedy przyszli po mnie do celi, pomyślałem, że zabierają mnie na egzekucję. Ja… ja zesrałem się w spodnie. Odkąd na przesłuchaniu złamali mi nos, zupełnie utraciłem zmysł węchu, ale sądząc z wyrazu twarzy towarzyszy strażników, którzy prowadzili mnie korytarzami, przypuszczam, że cuchnę jak diabli.

      Wyczuwałam, że stara się panować nad emocjami. Zobaczyłam, jak unosi skute dłonie, ale ponieważ głowę trzymał pochyloną, nie byłam w stanie stwierdzić, czy wyciera łzy z oczu, pot z czoła czy też pianę z kącików ust.

      — Przykro mi z powodu waszych kłopotów. — Pomyślałam, że wyrażając współczucie, stworzę przyjaźniejszą atmosferę. — Widzę, że macie obrączkę na palcu. Czy wasza żona towarzyszyła wam, kiedy zostaliście wezwani z powrotem do Moskwy?
      — Dostała polecenie, żeby ze mną wracać. Nie przypuszczała… — Więzień zakasłał. — Pogłoski o czystkach wśród wierchuszki NKWD uważała za kapitalistyczną propagandę. Powiedziała, że w żadnym razie nie musimy się bać, ponieważ jesteśmy żarliwymi komunistami, którzy nie zrobili nic złego.
      — Gdzie ona teraz jest?
      — Miałem nadzieję, że wy mi to powiecie.
      — W protokole z waszego procesu w ogóle się jej nie wymienia.
      — Którejś nocy zaraz po aresztowaniu słyszałem z odległej celi kobietę wołającą mnie po imieniu. Wydało mi się, że rozpoznaję głos żony. — Podniósł wzrok. — Pomóżcie mi, proszę.

      Odwróciłam się.

      — Zostaliście skazani jako wróg ludu przez trybunał specjalny. Nic nie mogę dla was zrobić.
      — Naprawdę uważacie, że jestem faszystowskim szpiegiem?
      — Czytałam wyrok. Przyznaliście się do współpracy z Zarządem Wywiadu Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu.
      — Byłem torturowany. Biciem zmuszano mnie do zeznań. Przyznałem się, kiedy nie mogłem już wytrzymać bólu. — Zachrypniętym szeptem dodał jeszcze: — Dajcie mi przynajmniej papierosa.

      Wypełnienie pokoju dymem papierosa rozwiązałoby jeden z moich problemów. Niestety, przepisy na to nie pozwalały.

      — To jest zabronione — odpowiedziałam.
      — W każdym cywilizowanym państwie na świecie skazaniec dostaje ostatniego papierosa — odezwał się zbolałym głosem.

      Miałam ochotę zakryć usta i nos perfumowaną chusteczką i przez nią oddychać.

      — Nie mamy wiele czasu — poinformowałam go.
      — To znaczy, że ja nie mam wiele czasu.
      — Byliście rezydentem w Londynie, kiedy Anglik został zwerbowany — powiedziałam, czytając z fiszki. — Zaszyfrowany telegram numer dwa-sześć-dziewięć-sześć do centrali w Moskwie z delegatury w Londynie, czerwiec tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego roku: „Zwerbowaliśmy syna wybitnego brytyjskiego arabisty, o którym wiadomo, że jest w bardzo bliskich stosunkach z Ibn Saudem, królem Arabii Saudyjskiej, i prawdopodobnie ma powiązania z najwyższymi oficerami brytyjskiego wywiadu”. Telegram jest podpisanym waszym kryptonimem: „Mann”.

      Więzień szybko uniósł głowę. Wydawało się, że oczodoły zapadły mu się głębiej w czaszkę, oczy zaś robiły wrażenie dziwnie pozbawionych życia, jakby umarły w przewidywaniu śmierci. Czy to możliwe, że światło uszło z jego oczu, zanim życie uleciało z ciała?

      — Dlaczego wszystko ciągle wraca do tego Anglika? — zapytał skazaniec. — Nigdy nie wysunąłem się nawet odrobinę przed szereg bez zgody centrali.
      — Zgoda centrali na tę rekrutację była oparta na waszej ocenie sytuacji — przypomniałam mu.
      — Na moją ocenę sytuacji miały wpływ naciski centrali, żeby werbować agentów w Wielkiej Brytanii.
      — Ile razy widzieliście się z Anglikiem?
      — Straciłem rachubę.
      — Właściwa odpowiedź brzmi: dziewięć razy.
      — Po co zadajecie pytania, na które znacie odpowiedzi? — Pokręcił ze złością głową. — Do moich kompetencji jako rezydenta, nie wspominając o tym, że prowadziłem tego Anglika, należało spotykanie się z nim w regularnych odstępach czasu. To była rutynowa procedura.
      — Opiszcie go.
      — Wszystkie szczegóły są w moich raportach do centrali.
      — Chciałabym usłyszeć to z waszych ust.

      Siedziba sowieckich i rosyjskich służb specjalnych na Łubiance w Moskwie (fot.Bjørn Christian Tørrissen/wikipedia; na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0.)

      Więzień głośno wciągnął nosem powietrze.

      — Ten Anglik urodził się w niewłaściwym stuleciu. Był jednym z ostatnich romantyków. Kimś więcej niż antyfaszystą. Uważał Stalina za bastion przeciw Hitlerowi, a komunizm za bastion przeciw faszyzmowi.
      — Waszym zdaniem był przede wszystkim komunistą czy antyfaszystą?
      — W tamtym czasie… nie zapominajmy, że zwerbowanie Anglika odbyło się w tysiąc dziewięćset trzydziestym czwartym roku… takie było podejście centrali. Podkreślano antyfaszystowską postawę międzynarodowego ruchu komunistycznego, wzywano do wspólnego frontu przeciw zagrożeniu ze strony Hitlera. Nie ma więc niczego zaskakującego w tym, że werbowaliśmy agentów, którzy kierowali się głównie potrzebą walki z faszyzmem.
      — Nie zniechęciło was jego pochodzenie? Ultrakonserwatywny ojciec, który miał kontakty w Arabii Saudyjskiej? Korzenie w wyższej klasie społecznej? Elitarne wykształcenie na Uniwersytecie Cambridge?
      — Zniechęciło? Wręcz przeciwnie, to właśnie jego pochodzenie zwróciło moją uwagę. Dostrzegłem możliwość wprowadzenia w życie planu długoterminowego przeniknięcia. Mieliśmy na pęczki komunistów robotników mówiących z akcentem wschodniego Londynu, mieliśmy górników z Newcastle, którzy recytowali Manifest komunistyczny na ślubach córek, ale byli bez szans na rozmowę w klubie dżentelmenów. Jak niby mieli przeniknąć do rządu albo do korpusu dyplomatycznego, albo, co jeszcze lepsze, do brytyjskiego wywiadu?
      — Niemniej fakt, że to on szukał kontaktu z wami, a nie wy z nim, musiał wzbudzić podejrzenia, że jest na usługach wywiadu brytyjskiego, że został przez niego nasłany, by przeniknąć do naszych służb.
      — Nie kwestionuję, że kiedy wrócił z Wiednia, zjawił się w londyńskiej siedzibie Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii…

      Zerknęłam na jedną z sześciu fiszek, które trzymałam na kolanach.

      — Na King Street pod numerem szesnastym.

      Moja znajomość zawartości akt najwyraźniej go zaskoczyła.

      — Na King Street pod numerem szesnastym, w rzeczy samej. Oświadczył, że chce wstąpić do partii komunistycznej.

      Więzień dotknął jednej z wielu nielogiczności zawartych w sprawozdaniu mojego poprzednika. Powiedziałam bardzo cicho:

      — To wręcz niewiarygodne, żeby człowiek, który prosto z ulicy wszedł do siedziby Komitetu Centralnego, nie został sfotografowany przez brytyjskich agentów, a potem umieszczony na liście ludzi do obserwowania. Tak było w tym przypadku. Anglik miał niewielkie szansę na przeniknięcie do organów rządowych, chyba że…

      Skazaniec dokończył zdanie:

      — …chyba że jego ostatecznym celem było przeniknięcie do naszych organów państwowych, żeby karmić nas dezinformacją. — Usiłował skrzyżować nogi, ale ze skutymi kostkami nie był w stanie tego zrobić. — Towarzysze z londyńskiego Komitetu Centralnego powiedzieli, że zanim będzie mógł wstąpić do Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii, muszą go prześwietlić, i kazali mu wrócić za sześć tygodni. Raport z nazwiskiem Anglika trafił na moje biurko. Sprawdziłem pochodzenie tego człowieka. W Cambridge należał do Towarzystwa Socjalistycznego. Jego najbliżsi przyjaciele i wszyscy znajomi okazali się zagorzałymi lewicowcami. Zaraz po odebraniu dyplomu pojechał do Wiednia, żeby wziąć udział w inspirowanym przez komunistów buncie przeciw dyktaturze Dollfussa. Wiecie na pewno, że jego nazwisko zgłosiła do naszych organów zaufana agentka moskiewskiej centrali, Litzi Friedmann. W pierwszym raporcie opisała go jako marksistę, który uważa Związek Radziecki za centralną fortecę światowego ruchu wyzwoleńczego, a homo sovieticus za ideał, i który wierzy, że Międzynarodówka Komunistyczna poprowadzi ku lepszemu Wielką Brytanię i uzdrowi świat. Centrala wysłała mnie do Wiednia, żebym był obecny na organizowanych co dwa tygodnie spotkaniach Friedmann z jej radzieckim prowadzącym. Osobiście słyszałem, jak zgłosiła kandydaturę Anglika i sugerowała, że byłby z niego doskonały agent. Przesłuchałem ją w Londynie, jak już uciekła od Dollfussa i z Wiednia. Ponownie zapewniła mnie o antyfaszystowskim nastawieniu Anglika i jego chęci dołączenia do Międzynarodówki Komunistycznej. Centrala w Moskwie, zanim udzieliła londyńskiej delegaturze zgody na próbę zwerbowania, rozważyła wszystkie te szczegóły.

      — Zgodnie z aktami sprawy numer pięć tysięcy pięćset osiemdziesiąt jeden to wy osobiście zwerbowaliście Anglika.

      Więzień z rozpaczą pokiwał głową.

      — Zorganizowałem spotkanie na ławce w Regent’s Parku w samym środku dnia. Friedmann przyprowadziła go do mnie, gdy tylko się upewniła, że nikt ich nie śledzi.
      — A potem?

      Zmusił się do uśmiechu.

      — Początkowo mu się wydawało, że sprawa dotyczy wstąpienia do partii komunistycznej. Poprzedniej nocy napisałem coś, co nazwałbym scenariuszem słuchowiska radiowego. Grałem rolę, którą zdążyłem doprowadzić do perfekcji. „Jeśli chcesz wstąpić do partii, to oczywiste, że przyjmą cię tam z otwartymi ramionami — powiedziałem mu. — Możesz spędzać czas na rozprowadzaniu «Daily Workera» w osiedlach robotniczych. Ale z tego, co słyszałem od Litzi Friedmann, byłoby to marnotrawstwem twojego czasu i zdolności”. Moje słowa najwyraźniej go wystraszyły. „A jakie mam zdolności?” — zapytał. „Dzięki pochodzeniu, wykształceniu, prezencji i manierom jesteś inteligentem. Możesz wtopić się w przedstawicieli burżuazji i uchodzić za jednego z nich. Jeśli naprawdę chcesz dokonać czegoś, co będzie miało znaczenie dla ruchu antyfaszystowskiego, zwykła przynależność do Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii nie jest rozwiązaniem. Tajna możliwość, jaką ci proponuję, będzie się wiązała z trudnościami, a nawet niebezpieczeństwem. Ale nagroda w kategoriach osobistych osiągnięć i dosłownego polepszenia świata ludzi pracy będzie ogromna. — Ukończyłeś Cambridge. Już sam ten fakt otwiera ci drzwi do dziennikarstwa, służb dyplomatycznych, może nawet służb wywiadowczych Jego Królewskiej Mości. Czy przyłączysz się do naszej walki z hitleryzmem i międzynarodowym faszyzmem?”

      Za murami Łubianki robotnicy zaczęli używać młotów pneumatycznych, przygotowując się do kładzenia makadamowej nawierzchni. Przypomniałam sobie, co wykładowca na szkoleniu mówił o efektywności długiego milczenia w czasie przesłuchań. Gdy go wtedy słuchałam, nie byłam pewna, o co mu chodzi. Teraz to zrozumiałam. Milczenie mogło się okazać wyjątkowo korzystne w obecnej sytuacji, kiedy zaraz po przesłuchaniu więzień miał zostać odprowadzony na egzekucję. W jego interesie było podtrzymywanie rozmowy. Pamiętając o tym, nie odzywałam się słowem. Wzrok utkwiłam w obracających się rolkach taśmy urządzenia do nagrywania stojącego przy moim krześle. W miarę jak cisza się przedłużała, skazany zaczął okazywać niepokój. Wiercił się na stołku, uniósł skute dłonie i palcami jednej z nich przeczesał włosy. Kiedy w końcu przerwałam milczenie, zauważyłam, że jest mi za to wdzięczny i niecierpliwie czeka na pretekst do ponownego zabrania głosu.

      Siedziba brytyjskiego Secret Intelligence Service , tzw. MI 6 (Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0.)

      — Czy w chwili, gdy złożyliście mu tę propozycję, Anglik wiedział, kim jesteście? — zapytałam.
      — Powiedziałem mu jedynie, że może mi mówić Otto.
      — Czy wiedział, dla kogo pracujecie? Pozwólcie, że sformułuję to pytanie inaczej: czy wiedział, dla kogo rzekomo pracujecie?

      Więzień skrzywił się na dźwięk słowa „rzekomo”.

      — Nie byłem nowicjuszem w subtelnej dziedzinie werbowania agentów. Zachowałem odpowiedni poziom niejasności. Mówiłem o froncie antyfaszystowskim, o klasie robotniczej świata jednoczącej się przeciw wyzyskiwaczom… Ale ten Anglik miał swój rozum. Choć był zbyt powściągliwy, żeby to przyznać, mógł mieć wątpliwości, czy na pewno jestem przedstawicielem moskiewskiej centrali i Związku Radzieckiego.
      — Co się stało, gdy mu zaproponowaliście, żeby dla was pracował?
      — Ano stało się to, że od razu się zgodził.
      — Bez wahania?
      — Bez wahania, tak.
      — Czy nie zdziwiło was, że nie wykazał żadnego niezdecydowania, że nie prosił o czas do namysłu, by rozważyć ryzyko, zastanowić się nad konsekwencjami takiej decyzji?
      — Odwołałem się do awanturnika, który w nim tkwił, podobnie jak do idealisty. Zachęciłem go do skorzystania z okazji i włączenia się w realizację bolszewickiego planu zmierzającego do narzucenia proletariackiego porządku kapitalistycznemu chaosowi. Zaoferowałem mu życie niepozbawione sensu, co było jednym z motywów, które i mną kierowały, gdy zgodziłem się pracować dla centrali. Niewykluczone, że i wy, dołączając do nas, myśleliście podobnie. Patrząc wstecz na to pierwsze spotkanie w Regent’s Parku, nadal nie jestem zaskoczony tym, że Anglik pokiwał energicznie głową na zgodę.

      W nadziei, że uniknę kolejnych najwyraźniej starannie przygotowanych wypowiedzi, postanowiłam sprowokować więźnia.

      — Z punktu widzenia centrali rekrutacja tego Anglika musi być postrzegana jako scenariusz o wiele czarniejszy Jakim cudem Anglik może być wiarygodnym agentem, skoro człowiek, który go zwerbował, jest skazany za szpiegostwo na rzecz Niemiec?

      Szybko zaripostował:

      — Wasz tok myślenia bardzo przypomina psa goniącego własny ogon.
      — Jak śmiecie obrażać czekistkę!

      Wydawało się, że mój wybuch go bawi.

      — Ktoś, komu za chwilę wpakują w podstawę czaszki kulę dużego kalibru, nie przejmuje się specjalnie tym, że uraził czekistkę.

      Postarałam się zrozumieć jego punkt widzenia i doszłam do wniosku, że nic nie zyskam, grając obrażoną.

      — Nie odpowiedzieliście na moje pytanie — odezwałam się obojętnym tonem. — Byliście nie tylko londyńskim rezydentem NKWD i prowadzącym Anglika, lecz także zdrajcą ojczyzny. Wasz poprzednik w londyńskiej delegaturze, Ignatij Reiss, kryptonim „Marr” który również opowiadał się za Anglikiem, zdradził ojczyznę i został stracony. A kolejny prowadzący Anglika… — przerzucałam fiszki, aż znalazłam tę, której szukałam — Aleksander Orłów, kryptonim „Szwed”, uciekł w zeszłym miesiącu na Zachód…
      — Szwed uciekinierem!
      — Naprawdę nazywa się Lejba Feldbin. Jest Izraelitą. Zniknął z placówki na południu Francji.
      — Orłów był uczciwym bolszewikiem. Walczył w czasie rewolucji. Potem służył w Armii Czerwonej na polskim froncie. Towarzysz Dzierżyński osobiście wciągnął go do służby wywiadowczej. Jeśli wydaje się, że Orłów uciekł, rozważcie możliwość, że bierze udział w operacji, która ma na celu zmylenie służb wroga za pomocą dezinformacji.
      — Nie muszę mówić, że skonsultowałam się z przełożonymi. Ta ucieczka nie była częścią żadnej operacji centrali. Orłów wiedział, że Anglik został zwerbowany przez nasze NKWD, gdyż wiele raportów z terenu przechodziło przez jego ręce. Mimo to, w chwili gdy rozmawiamy, Anglik nie jest jeszcze aresztowany. Fakty mówią same za siebie.

      Skazaniec zgarbił się na stołku, jakby uszło zeń powietrze, i z niedowierzaniem pokręcił głową.

      — Nie bierzecie pod uwagę powodzenia misji Anglika w Hiszpanii w czasie wojny domowej.
      — Kiedy został wysłany do Hiszpanii pod przykrywką brytyjskiego dziennikarza, jego zadaniem był zamach na faszystowskiego przywódcę Franco. Nic dziwnego, że nie podjął nawet najmniejszej próby wykonania rozkazu. Zostaliście przecież zdemaskowani jako niemiecki szpieg, a ponieważ Niemcy popierają Franco i jego nacjonalistyczne wojsko, słaliście do centrali telegramy, w których tłumaczyliście fiasko Anglika w realizacji zadania.
      — Ten rozkaz był niedorzeczny. Anglik został wyszkolony jedynie do zbierania informacji wywiadowczych. Intuicja i umiejętności wymagane do klasycznego szpiegostwa nijak się nie mają do mokrej roboty. Nie mówiąc o tym, że było nie do pomyślenia, by uzbrojony cudzoziemiec mógł choć zbliżyć się do Franco, a co dopiero zabić go i uciec! Gdyby zamachowiec został schwytany, zapewne by się przyznał, że jest radzieckim agentem. Zarówno Niemcy, jak i Włochy, gorliwie popierające Franco, mogłyby wypowiedzieć Związkowi Radzieckiemu wojnę. Tylko ktoś zupełnie pozbawiony kontaktu z rzeczywistością był w stanie wydać taki rozkaz.

      Trzymałam w ręku właściwą fiszkę, ale nie musiałam naet na nią patrzeć, by zacytować jej treść.

      — Rozkaz pochodził od towarzysza Stalina, który stwierdził, że jeśli tylko wyeliminuje się faszystowskiego przywódcę Franco, nacjonalistyczne armie wraz ze swymi katolickimi poplecznikami natychmiast się załamią, a wtedy zatriumfują zwolennicy republiki.

      Wąski pokój zdążył już się wypełnić światłem dziennym. Widziałam, że więźniowi drżą usta. Po chwili powiedział:

      — W ciągu tych lat, które upłynęły od chwili zwerbowania, Anglik przekazał nam mnóstwo prawdziwych i cennych informacji.
      — Oczywiście, że przesyłał nam prawdziwe informacje. Infiltrujący agenci muszą tak robić, żeby się uwiarygodnić i przygotować odbiorcę na kupowanie wtrącanych do raportów zafałszowań. Wy jako agent niemieckiego wywiadu dostarczaliście centrali prawdziwych danych o formacjach bojowych Wehrmachtu i ich uzbrojeniu, żeby dzięki temu skuteczniej przemycić pewną liczbę informacji nieprawdziwych.
      — Podajcie mi przykład choć jednego fałszu, jaki przekazałem.

      Wzruszyłam ramionami. Ta rozmowa zaczynała prowadzić donikąd.

      — Ręczyliście za Anglika i podawaliście jako prawdziwe informacje, które on umieszczał w sporządzanych dla was raportach.

      Zebrałam fiszki, na których zapisałam pytania. Więzień to zauważył.

      — Nie odchodźcie, na miłość boską! — wydyszał. — Muszę z wami rozmawiać, jak długo się da.
      — Dostałam pół godziny…

      Z kieszeni marynarki wyjął książeczkę z zapałkami.

      Siedziba brytyjskiego The Security Service, tzw. MI 5 (na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0.)

      — Na wewnętrznej stronie napisałem krótką wiadomość dla towarzysza Stalina. Jeśli mu ją przekażecie, jeszcze nie będzie dla mnie za późno. On na pewno pamięta Teodora Stiepanowicza Maly’ego, przypomni sobie moją lojalną służbę partii w czasie rewolucji, moje poświęcenie dla kraju. Każe sędziom zrewidować wyrok.
      — Więźniom nie wolno korzystać z ołówków. — Poczułam się zmuszona powołać na ten przepis. — To poważne naruszenie regulaminu i może mieć dla was surowe konsekwencje.

      Skazany, szurając nogami, przysunął się do mnie ze stołkiem. Nie spuszczałam wzroku z książeczki z zapałkami, którą trzymał w dłoni.

      — Jesteście moją jedyną nadzieją — wyszeptał.

      Z zażenowaniem przyznaję, że na chwiejnych nogach ruszyłam w kierunku drzwi. Niewyraźnie pamiętam, że lekko w nie zastukałam. Poczułam ulgę, gdy usłyszałam odgłos przekręcanego w zamku klucza. Drzwi się otworzyły. Napełniłam płuca zatęchłym powietrzem korytarza. Starszy lejtnant Gusakow stał tam z towarzyszami, którzy przyszli z krypty — tępymi bysiorami w poplamionych skórzanych fartuchach założonych na mundury NKWD. Palili grube, ręcznie skręcone papierosy. Mój widok zupełnie ich zaskoczył.

      — Zabierzcie ją — wymamrotał jeden z nich. — To nie miejsce dla kobiety.

      Drugi towarzysz, niski, z ogoloną na łyso głową, powiedział, rżąc przy tym:

      — Chyba że jest skazana na najwyższy wymiar kary.

      Pozostali towarzysze odwrócili wzrok, skonsternowani.

      Starszy lejtnant Gusakow kiwnął energicznie głową i ruszył w kierunku windy.

      — Czy Maly był w stanie rzucić trochę światła na nielogiczności streszczenia waszego poprzednika? — zapytał natarczywie, gdy szłam obok niego. Zatrzymał się gwałtownie. — Anglik… po czyjej jest stronie?
      — Z dowodów, które widziałam do tej pory, wynika, że jest brytyjskim agentem — odparłam. — Skazany nie powiedział nic, co by mnie przekonało, że jest inaczej.
      Powyższy tekst pochodzi z książki Robert Littella pt. „Młody Philby”.
      Autor: Robert Littell
      Tytuł: „Młody Philby”
      Tytuł oryginału: Young Philby
      Język oryginału: angielski
      Przekład: Krzysztof Obłucki
      Oprawa: broszurowa
      Format: 145×235 mm
      ISBN: 978-83-7392-411-6
      Wydanie: I
      Data wydania: luty 2013
      Ilość stron: 272
      Cena: 29.00 zł
      Kup ze zniżką na stronie Wydawcy!

    • Anonymous
      Liczba postów: 182104

      Will you choose to do it live?
      Seth Godin
      dzisiaj, 10:59

      The answer isn’t obvious, and it’s certainly not for every career or every brand. I spend a lot of time wrestling with this very question.

      Let’s start with live music, the most familiar example of ‚live’:

      The live performance isn’t guaranteed: it might not work, the performance might be sub-par
      It costs more, often a lot more, to attend
      It only happens when the creator decides to make it available
      The audience is part of the process, in many ways co-creating the work
      Amplified live music always lower fidelity than the album

      Pre-recorded music is perhaps 500 times more popular than live music, for these and other reasons. Five hundred!

      The Grateful Dead made live music. Steely Dan didn’t. The Beatles started very much with live but ended up exclusively with polished, packaged perfection.

      Of course, live music is more likely to create something that we talk about, years later. Because it’s scarce and risky.

      The questions that are asked and the decisions you make to produce a fabulous live interaction have very little to do with the quality concerns and allocations you’ll make to produce something that scales and lasts. Confusing the two just frustrates all involved.

      When you buy an HP printer, you’re buying a product, an industrialized artifact. Visit the Apple Store, and suddenly there’s a live element—one bad genius can ruin your entire experience. Zappos figured out how to turn online shoe-buying into a live performance by encouraging people to call and interact. Twitter is live, an online PDF is not. Every day this blog flies without a net, typos and all.

      Consultants do most of their best work live (asking questions, innovating answers) while novelists virtually never do their work live.

      For the creator, live carries more than a whiff of danger. For the perfectionist, the luxury of editing and polishing is magical. And for the consumer, the reliability and sheen of the pre-tested product provides a solace that she just can’t get from the dangerous, risky business of consuming it live.

      Some non-profits spend their time seeking out the tested, perfect scalable solution–not live. Others do their work in the moment, in the field, live.

      The fork in the road is right here. Taking your work live is energizing, invigorating and insanely risky. You give up the legacy of the backlist, the scalability of inventory and the assurance of editing. It’s an entirely different way of being in the world. Scale and impact can certainly come from creating your best work and sharing it in a reliable way. On the other hand, if you’re going to be live, then yes, do it live. ———————————————–
      Understanding internet genius
      Seth Godin
      wczoraj, 22:54

      The media has changed, forever, and of course that means that what it takes to be labeled a genius has changed as well.

      Here’s a page I built about Joni Mitchell and three people who have made an impact in the post-LP, interactive, connection economy.
      Real-time news is neither ———————————————–
      Seth Godin
      wczoraj, 11:17

      The closer you get to the event itself, the more it costs to find out what’s going on. A week or a month or a year after the fact, the truth (or as close as we can get) is nearly free. Finding out that same truth mere seconds after it happens is costly indeed.

      Want to know what the crime rate in Scarsdale was like on January 1? You can look that up instantly. Want to know what it was three seconds ago? A lot more difficult.

      Mike Bloomberg became the richest man in New York by selling traders just fifteen seconds head start on the data they needed. Fifteen seconds costs thousands of dollars a month per trader. But in most cases, what we get online is not actually in real-time and it’s not news, either.

      Getting ever closer to the first moment is expensive in other ways. It might cost you in boredom, because watching an entire event just to see the good parts takes time, particularly if there’s no guarantee that there will even be good parts.

      It might cost you in filtering, because the less you’re willing to wait, the more likely it is that you’ll see news that’s incorrect, out of context or not nearly as valuable as it appears.

      When journalists, analysts and pundits are all racing to bring you the ‚news’ first, you get less actual news and more reflexive noise. Go watch an hour of cable news from a year ago… what were they yelling about that we actually care about today?

      And, it turns out, the five minute head start you got from watching that news live has no real value to make up for all the costs that go with it.

      On the other hand, if you can figure out how to bring actual, interesting, useful breaking ‚news’ to those that will pay for it, you can provide quite a profitable and beloved service.

      In the last ten years we’ve redefined breaking news from „happened yesterday” to „happened less than fifteen seconds ago.” The next order of magnitude will be prohibitively expensive and (most of the time) not particularly useful. Better, I think, to hustle in the other direction and figure out how to benefit from well-understood truth instead of fast and fresh rumor. ———————————————–
      Hooked on hacking life
      Seth Godin
      sobota, 11:27

      Perhaps you can quote the GTD literature chapter and verse, understand lean and MVP and the modern meeting standard. Maybe you now delete your emails with a swipe. It’s possible you’ve read not just this blog but fifty others, every day, and understand go to market strategies and even have a virtual assistant to dramatically increase your productivity.

      That’s great. But the question remains, „what have you shipped?”

      You’re saving a ton of time, freeing yourself up to… do what, precisely?

      The productivity industry doesn’t do this work to entertain us. They’re trying hard to help you get more done better. Emphasis on done.

      Striving to get smarter, better and faster helps us create our future. The risk is that merely collecting, trading and discussing the tools turns into the point.

      It’s possible that your next frontier isn’t to get more efficient, it’s to get more brave.
      ———————————————– Actually, it goes the other way
      Seth Godin
      piątek, 11:40

      Wouldn’t it be great to be gifted? In fact…

      It turns out that choices lead to habits.

      Habits become talents.

      Talents are labeled gifts.

      You’re not born this way, you get this way.
      ———————————————– Dripping and syncing the buzz
      Seth Godin
      czwartek, 11:00

      In launching an entire seasion of House of Cards at once, Netflix made a mistake (fwiw, I haven’t seen it):

      Buzz is a function of both interest and timing. If 100 people talk about something over the course of a week, it pales in comparison to 100 people talking about something right now. Conversations beget conversations. The next big thing, the it girl, the one of the moment–most buzz is meta-buzz, talk about the talk. Think about it… Superbowl buzz is almost entirely about the buzz, not about the game. It’s the sync that matters.

      HBO understands this, and used shows like the Sopranos to build sub*****ions. The day after each episode, people at work would talk about what happened the night before. Not two days later, or four days later, but the very next day. If you didn’t watch or didn’t have HBO, you felt left out. So what they were selling a decade ago was the feeling of not being left out. (It works in Norway too).

      Today, of course, we don’t wait for work the next day. We talk about it now. And the mistake Netflix made was that they didn’t drip. They didn’t queue it up for their viewers, didn’t coordinate and sync the buzz. In short: they didn’t tell you WHEN to talk about it. If „spoiler *****” comes up too often, then we’re afraid to speak and afraid to listen (depending on where we are in the viewing cycle).

      Participating in buzz is fun. While mass marketers often try to manipulate their customers into buzzing in a way that benefits them, most of the time, we’re glad to be doing it, glad to be part of something with excitement and energy. The Kony video spread largely because it was already spreading. The buzz led to more buzz, and we didn’t want to be left out.

      It takes guts and discipline to patiently coordinate the buzz, to avoid blurting out everything you have to say all at once. But that’s what your audience wants from you. When trust and awareness build over time (it rarely happens magically, just when you need it), you have the ability to put new ideas and new discussions in front of the people waiting to not just hear them, but tweak them and spread them and make them their own.
      ———————————————– Should you work for free?
      Seth Godin
      wtorek, 17:40

      That depends on what you mean by „work” and by „free.”

      Work is what you do as a professional, when you make a promise that involves rigor and labor (physical and emotional) and risk. Work is showing up at the appointed time, whether or not you feel like it. Work is creating value on demand, and work (for the artist) means putting all of it (or most of it) on the line.

      So it’s not work when you indulge your hobby and paint an oil landscape, but it’s work when you agree to paint someone’s house by next week. And it’s not work when you cook dinner for friends, but it’s work when you’re a sous chef on the line on Saturday night.

      And free?

      Well, you’re certainly not working for free if you get some cash at the end of the night. But what about a nine-minute segment on 60 Minutes about your new project, or a long interview with Krista Tippet on her radio show? Should you get paid for that?

      Clearly not. Not if you think you’ll be able to turn that platform into positive change, into increased trust, into something that moves you forward.

      [As more of us work with abundant ideas, not scarce resources, the question comes up more often. I’m not delving at all into the idea of donating your work to a cause you believe in. That’s not a selfish calculation, it’s a generous one, and I’m all for it, but do it for that reason. Because paying your work forward is the right thing to do.]

      Harlan Ellison is gifted, inspired and entertaining, particularly in this video. But his profane refusal to work for free confuses work-for-money with work-for-actually-valuable-attention. (In his case, he’s right, the attention on the DVD had no real value to him. Yes, they could pay for that–but see the point about positive externalities, below.)

      Of course, many people who would have you work for free value attention far differently than you or I might. No, writing a guest blog post for a little blog is probably not valuable enough to you. No, designing a logo for the zoo for free is probably not valuable either. And the argument that it is valuable (it’s good for your portfolio!) is inevitably selfish and irrational. The lions get their food, the vets get paid and even the guy selling peanuts doesn’t do it for free…

      On the other hand, for a long time it made perfect sense for opinion leaders without big blog followings to write (for ‚free’) for the Huffington Post. And there’s still a line of people eager to write for the New York Times op ed page, not for the money. And if Oprah calls, sure, answer her, even though her show isn’t what it used to be.

      The more generous you are with your ideas, and the more they spread, the more likely it is your perceived value goes up.

      There are double standards all over the place here. There was a national kerfuffle (from people who should be doing something more productive) about Amanda Palmer giving musicians a chance to practice their hobby or voluntarily gain exposure, but no one complains about all the showcases and music festivals that don’t pay musicians a penny. There’s a law against having interns do work that ought to be paid for, but college football players give up their health and their time to participate for free in a billion-dollar industry…

      Positive externalities are one of the magical building blocks of the web. When the work you do creates useful side effects (like the smell wafting from the bakery down the street), it’s not only selfish to prevent others from partaking, it’s actually stupid. The infrastructure we all depend on only works because we’ve made it easier than ever for ideas to spread and be shared. That’s different, though, from bespoke work and live work and risky work on demand.

      The challenge of this calculus is that it keeps changing–the landscape changes and so does your work. When I started my professional speaking career fifteen years ago, not only did I speak for free, my company even paid money to sponsor events so I could speak for free. When TED offered me a chance to speak for free, years later, I took it, because, in fact, the quality of the audience, the attention to detail and the chance to make an impact all made it worth it. But when SXSW, a corporation that makes millions of dollars a year, offers me a chance to be a speaker, pay my own way and hope to get some attention from their very overloaded audience, it’s easier for me to say, „free makes no sense here.”

      Some of the factors to consider:

      Do they pay other people who do this work? Do their competitors?
      Am I learning enough from this interaction to call this part of my education?
      Is this public work with my name on it, or am I just saving them cash to do a job they should pay for?
      If I get paid, is it more likely the organization will pay closer attention, promote it better and treat it more seriously?
      Do I care about their mission? Can they afford to do this professionally?
      Will I get noticed by the right people, people who will help me spread the word to the point where I can get hired to do this professionally?
      What’s the risk to me, my internal monologue and my reputation if I do this work?

      If you’re an up-and-coming band building an audience, then yes, free, free, free. It’s always worth it for you to gig, because you get at least as much out of the gig as the organizer and the audience do. But when you’ve upped and come, then no, it’s not clear you ought to bring your light and your soul and your reputation along just because some promoter asked you to.

      Here’s the heart of it: if you’re busy doing free work because it’s a good way to hide from the difficult job of getting paid for your work, stop. When you confuse busy for productive, you’re sabotaging your ability to do important work in the future. On the other hand, if you’re turning down free gigs because the exposure frightens you, the same is true… you’re ducking behind the need to get paid as a way to hide your art.

      [Thanks to Steve for the push. And to Jessica for the flow chart. Both of which they did for free. Because it wasn’t really work and it wasn’t really free.]
      ———————————————– Destabilizing the bullying power structure
      Seth Godin
      wtorek, 11:54

      Bullies aren’t welcome. For every bully, there are a dozen or a hundred workers/kids/individuals that would prefer not to be bullied. Given these overwhelming odds, how do bullies continue to get away with it?

      Bullying is what happens when an individual with power exercises that power against people who don’t fit in. By threatening to expose or harm or degrade the outlier, the bully reinforces the status quo in a way that increases his power. [Physical bullying is a different phenomenon… I’m mostly writing here about emotional bullying.]

      „I will punish you because you don’t fit in, and I will continue to punish you until you do.”

      Bullying persists when bureaucracies and hierarchies permit it to continue. It’s easier to keep order in an environment where bullying can thrive (and vice versa), because the very things that permit a few to control the rest also permit bullies to do their work. The bully uses the organization’s desire for conformity to his own ends.

      At the fabulous lab school in Manhattan, they’re making huge progress at undoing this problem. A recent assembly (organized and run by students and volunteers) was created around weirdness, fear and most of all, „owning it.” (The adults in these videos were only 10% as honest and risk-taking as the kids that stood up on stage. The kids talked about physical and mental disabilities, lifestyle choices and the things that made them sing).

      When students are given permission to be their best selves, they take it, just as you and I would like to. Because, it’s true,